Φούγκα δίχως

Νομίζω,μετά από μεγάλο ψάξιμο δικό μου και κοίταγμα τριγύρω, πως αυτό που μας τυραννάει σαν είδος και μας κάνει να κάνουμε πράγματα περίεργα είναι το ένα πρωτόγονο ένστικτο που δε λέμε με τίποτα να ξεχάσουμε,όχι το ερωτικό γιατί αυτό όλο και κάποιον τρόπο βρίσκουμε να το εκτονώσουμε, είτε με μαλακία είτε με διαστροφή ή αν είμαστε τυχεροί με αληθινή συνουσία, αλλά αυτό της φυγής, δηλαδή να έχουμε εξερευνήσει πλήρως έναν τόπο ή ένα πράγμα και μετά όχι να μείνουμε εκεί να το λιβανίζουμε στον αιώνα τον άπαντα αλλά να το αφήσουμε πίσω και να προχωρήσουμε στο επόμενο, είτε προκειται για τόπο, πράγμα άνθρωπο ή κατάσταση.
Να φύγω από αυτό εδώ, να κοιτάξω το άλλο αλλού
Για αυτό πίνουμε

Σκατά

Ακόμα πονάει, μέσα σε όλη την τρέλα ήταν ο ένας άνθρωπος που με αγαπούσε έτσι, για εμένα.
Τώρα όλοι οι υπόλοιποι θέλουν ο καθένας το αντάλλαγμά του,
Απόλυτη μοναξιά, πάλι πάγος μέσα στο μεδούλι από τα κόκκαλα.
Παγώνω αργά από μέσα προς τα έξω.

Το αισθητικό γονίδιο

Η πολυπλοκότητα σε έναν οργανισμό αποτελεί κατά κάποιον τρόπο εξασφάλιση διαιώνισης. Πολύ χοντρικά μιλώντας όσο πιο πολύπλοκος είναι ένας οργανισμός, τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες να ανταπεξέρθει στις προκλήσεις του περιβάλλοντος. Όσο πολυπλοκότερος, τόσο περισσότεροι οι απόγονοι;
Μάλλον όχι. Αυτό που ισχύει περισσότερο είναι να βρίσκονται οι πιο πολύπλοκοι οργανισμοί στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, τουτέστιν λίγοι απόγονοι και καλοί. Έτσι, έχεις στη βάση το πλαγκτόν με δισεκατομμύρια άτομα σε μία στάλα νερό απλά και μόνο να αναπαράγονται και, αντίθετα, η φάλαινα με το υδροδυναμικό της σχήμα, την ηχητική της επικοινωνία, την ευφυία και την κοινωνική δομή, να μην ξεξεπερνά σε πληθυσμό τις χίλιες σε έναν ωκεανό.Ή, μάλιστα, έχεις μετά τον άνθρωπο να μετράει θερμίδες, να πλένει τα χέρια του και να αναλύει χημικώς την τροφή του, μόλις μερικά δις σε όλο τον κόσμο. Καταστροφικά και άπληστα δις, ομολογουμένως, αλλά

μετρημένα κουκιά σε σχέση με τα μικρόβια, τα έντομα, ή τους κοκοβιούς.

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι κάτι που ήδη ξέρει όλος ο κόσμος, και αυτό είναι ότι οι άνθρωποι δεν εξελίσσονται μόνο κόντρα στη φύση αλλά και κόντρα ο ένας στον άλλον ΚΑΙ κόντρα στο σύνολο της κοινωνίας. Έχει αναπτύξει ένα σωρό χαρίσματα που στη φύση δεν θα βοηθούσαν καθόλου αλλά δίχως αυτά είσαι κοινωνικά, άρα και αναπαραγωγικά, μη-ανταγωνιστικός. Αυτά τα χαρίσματα είναι η ομιλία, το γέλιο, η ερμηνεία της γλώσσας του σώματος ή των εκφράσεων του προσώπου, κοκ.

Ας πούμε, για παράδειγμα ότι δύο άτομα αντίθετου φύλου γνωρίζονται. Το αν θα ζευγαρώσουν μεταξύ τους, σε βιολογικό επίπεδο, καθορίζεται από τα γονίδια και τις ορμόνες του καθενός, πληροφορίες που μεταδίδονται μέσω της όσφρησης κυρίως, ίσως και οπτικά. Αυτό σημαίνει ότι με τη μύτη μυριζόμαστε τις ορμόνες άρα το γονίδιο του άλλου, ενώ με την όραση αντιλαμβανόμαστε το κατά πόσο είναι υγειής ο υποψήφιος σύντροφος στην ακολασία. Και αν ήμασταν οποιοδήποτε άλλο πλάσμα, η υπόθεση θα σταματούσε εκεί: θα οσμιζόμασταν ο ένας τον άλλον και να όλα πήγαιναν καλά, θα το κάναμε.

Αλλά ο άνθρωπος, ως πιο πολύπλοκο όν, θέτει και πιο πολύπλοκα κριτήρια. Υπάρχει, ας πούμε η κοινωνική θέση, η οικονομική δύναμη, το χιούμορ, η ιδεολογική ταύτιση, ακόμα και η ταξική κατανομή, που κρίνουν το αν δύο κατά τα άλλα συμβατά άτομα ζευγαρώσουν ή όχι. Μάλιστα, ένα μεγάλο μέρος του πολιτισμού μας αφιερώνεται σε αυτό ακριβώς το ζήτημα, το ποιός απαγορεύεται να ζευγαρώσει με ποιόν.

Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για μεγάλη αδικία, να μπορεί κανείς βιολογικά να αναπαραχθεί αλλά να μην το κάνει για δευτερεύοντες λόγους, όπως το τί αυτοκίνητο έχει, αλλά η άποψη της συντάκτριας του ιστολογίου είναι ότι είναι απολύτως δίκαιο και μάλιστα ο κόσμος θα ήταν πολύ χειρότερος αν δεν υπήρχαν όλες αυτές οι επιπλοκές στις σχέσεις μας.

Καταρχάς, αν αναπαραγόμασταν μόνο και μόνο βάσει της βιολογικής συμβατότητας, τότε ο πληθυσμός θα ήταν ακόμα μεγαλύτερος, άρα ίσως να είχε καταστραφεί ήδη ο πλανήτης λόγω της δυσανάλογης εξάπλωσής μας και της εξάντλησης των πόρων που αυτή θα προξενούσε.

Δεύτερον, όλες αυτές οι διαδικασίες επιλογής, αποτελούν κάτι σαν νοητική επιβεβαίωση πριν την αναπαραγωγή, εξασφαλίζει δηλαδή ότι αυτός με τον οποίον θα ζευγαρώσουμε εκτός από βιολογικά υγειής είναι και αρκετά έξυπνος ώστε να του κάνουμε την τιμή να του κάτσουμε. Και, πράγματι, λίγοι άνθρωποι θα ζευγάρωναν με κάποιον που είναι μόνο όμορφος (άρα και υγειής), ενώ οι περισσότεροι εκτός από ένα αόριστο ψυχικό δέσιμο αναζητούν και κάτι πολύ συγκεκριμένο, την επιτυχή επικοινωνία, πράγμα που μεταφράζεται σε δείκτη ευφυίας, όχι με την παντελώς εσφαλμένη έννοια του IQ αλλά υπό την έννοια ότι ταιριάζουν οι νοημοσύνες του ενός με τον άλλον.  Βέβαια, το τί σημαίνει "ταιριάζουν οι νοημοσύνες μας" είναι ένα βαθύ ζήτημα με πολλές προεκτάσεις, αλλά ας μείνουμε στο ζήτημα της επικοινωνίας, όχι μόνο για να τελειώσει κάποτε αυτή η ανάρτηση αλλά και γιατί κατά τη γνώμη μου αυτό είναι και το πιο σημαντικό όταν μιλάμε για αναπαραγωγή.

Αυτό που βρίσκω, όμως αξιοθαύμαστο στην όλη υπόθεση, είναι ότι όλα αυτά δεν τα συνειδητοποιεί ο κοινός άνθρωπος. Ακόμα και αν γνωρίζει την επιστημονική εξήγηση όλων όσων συμβαίνουν σε βιολογικό επίπεδο, όταν αποφασίζει αν θα κάνει σεξ με κάποιον, όλα καταλήγουν στο εξής ένα κριτήριο : μου αρέσει.

Όταν λες "μου αρέσει" τότε αυτό σημαίνει ότι αυτό το άτομο πληροί όλες αυτές τις προϋποθέσεις, είναι υγιές, ορμονικά άρα βιολογικά συμβατό αλλά και ψυχολογικώς, κοινωνικώς ή οικονομικώς αποδεκτό ΚΑΙ όσο έξυπνο μου ταιριάζει. ΑΝ τώρα προσθέσεις και την γεωγραφική προσβασιμότητα, τότε δεν είναι να απορείς γιατί τόσοι νέοι, όμορφοι και τέλειοι κατά τα άλλα άνθρωποι, μένουν μόνοι στη σύγχρονη κοινωνία μας. Ενώ η ελευθερία είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη σε σχέση με το παρελθόν, τα κριτήρια είναι τόσο πολύπλοκα που ελάχιστοι τα πληρούν. Πόσο έξυπνος πρέπει να είσαι για να ρίξεις στο κρεβάτι τον συνάνθρωπο, επιτέλους!;

Κάτι ακόμα που βρίσκω τραγικά θαυμαστό είναι το γεγονός ότι παρά τις τόσες αντιξοότητες, υπάρχουν άτομα που προσθέτουν στον εαυτό τους ακόμα περισσότερες, θέτοντας στον εαυτό τους και φανταστικά εμπόδια εκτός τα πραγματικά. Πολλοί, ας πούμε, θα απορρίψουν έναν άνθρωπο επειδή ακούει ένα είδος μουσικής αντί για άλλο, ή επειδή ντύνεται με τον έναν αντί για τον άλλον τρόπο ή επειδή του αρέσει αυτό το χρώμα και όχι το άλλο η ίσως πιστεύει στα ζώδια, κοκ. Φυσικά και δεν είναι αμελητέα όλα αυτά τα πράγματα, γιατί αποτελούν ένδειξη για το πως σκέφτεται κάποιος, άρα αποτελούν ανεπίσημο δείκτη ευφυίας. Αλλά αν δεν ανεχτείς κάποια πράγματα, αν αναζητάς τον απόλυτα συμβατό άνθρωπο, τότε μένεις για πάντα μόνος, άρα πάει το είδος, δεν θα διαιωνιστεί το γονίδιο σου, δεν πετυχαίνεις την αθανασία, αλλά μένεις στο άγονο τώρα.

Τέλος, κάτι άλλο που επίσης προκαλεί το θαυμασμό, είναι το γεγονός ότι ενώ οι άνθρωποι μπορούν να ξεγελάσουν εύκολα το μάτι και τη μύτη με φτιασίδια και αρώματα, δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να ξεγελάσουν ούτε το ψυχολογικό κριτήριο ούτε το επικοινωνιακό, άρα ούτε το κριτήριο της ευφυίας. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί από άσχημοι να γίνουμε όμορφοι, αλλά θα εξακολουθήσουμε να κουβαλάμε τις ανασφάλειες του άσχημου κρυμμένου εαυτού μας, που θα καθιστούν την επικοινωνία μας προβληματική, άρα δύσκολη στην εξασφάλιση συντρόφου. Κι έτσι, ξοδεύουμε ένα σωρό χρήμα, ενέργεια και άγχος για να ξεγελάσουμε το μάτι και τη μύτη, με μόνο αποτέλεσμα να μας απορρίπτουν χωρίς να ξέρουν ούτε οι ίδιοι το γιατί, να είναι πρόσκαιρες οι αγάπες μας και οι απόγονοι λίγοι, κι εμείς στο τέλος μόνοι.

Από ανθρωπολογικής, λοιπόν, άποψης και για όλους αυτούς τους λόγους, πιστεύω ότι θα έπρεπε να καταργηθεί το μέηκ άπ και, εφόσον πλέον πλενόμαστε συχνότερα, να καταργηθούν και τα αρώματα, διότι ενώ φαινομενικά βοηθούν, στην ουσία εμποδίζουν την ευτυχία των ανθρώπων: μόλις αλλάξεις άρωμα βρωμάς στον άνθρωπό σου, μόλις βγάλεις τα φτιασίδια δε σε γουστάρει πλέον, βλέπει ότι τον ξεγέλασες και φεύγει ψυχολογικά ασυνείδητα απογοητευμένος.

Κι εγώ στην κοσμάρα μου

Βιολογικά μιλώντας, η επιτυχία ορίζεται ως η εξασφάλιση απογόνων, τουτέστιν όσο περισσότεροι απόγονοι, τόσο πιο επιτυχημένο το πλάσμα. Το βλέπω, ας πούμε, από τη γάτα μου. Η προηγούμενη ήταν χαζή και τα γατάκια της τα σκότωναν οι γάτοι, ενώ η τωρινή εκτός από γάτα είναι και "γάτα", οπότε δεν έχει χάσει κανένα ως τώρα, με εξαίρεση ένα που μάλλον το τσίμπησε σκορπιός.

Βέβαια, ανάλογα με το είδος, το πλήθος των απογόνων που θεωρείται κριτήριο επιτυχίας μπορεί να διαφέρει, με μόνη σχέση ανάμεσα στον αριθμό αυτό και το είδος, το ποσοστό κατανάλωσης ενέργειας.

Εξηγώ: στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας βρίσκονται τα μεγάλα, πολύπλοκα πλάσματα, τα οποία  καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Αυτά κάνουν λίγα παιδιά: ο αετός, το λιοντάρι, η τίγρη, ο καρχαρίας, το δελφίνι, ο ελέφαντας, η αγελάδα, κοκ. Στην άλλη άκρη, βρίσκονται αυτά που απαιτούν λιγότερη ενέργεια, και κάνουν περισσότερα παιδιά: το κουνέλι, η μύγα, το σπουργίτι, η σαρδέλα, ο βάτραχος,

Και αυτό ίσως έχει να κάνει με το πόσο αντέχει το σύστημα, δηλαδή αν γεννούσαν οι ελέφαντες σαν τα κουνέλια, τότε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα εξαφάνιζαν κάθε βλάστηση, οδηγώντας εαυτούς και λοιπούς στην λιμοκτονία.

Μέχρι πρότινος, το ίδιο ίσχυε και για τον άνθρωπο. Πολλά παιδιά σήμαινε πολλά χέρια, άρα πολλή δουλειά και περισσότερο φαγητό, άρα περισσότερες πιθανότητες διαιώνισης.

Το τελευταίο διάστημα όμως, αυτό έχει αναστραφεί. Πλέον, για κάποιον λόγο, δεν συμφέρει πια να κάνεις παιδιά. Από επιπλέον χέρια, τα παιδιά έχουν επανεγκατασταθεί στο μυαλό μας ως επιπλέον έξοδα, και δεν είναι μόνο λόγω κρίσης, γιατί από πρίν είχε συντελεστεί αυτή η αλλαγή.

Μία ηδονιστική θεώρηση του τί θεωρείται ευτυχία, ο επίμονα προβεβλημένος καταναλωτισμός, η

κατάρρευση της αγροτικής οικονομίας που ήταν το θεμέλιο της παραδοσιακής οικογένειας, όλα αυτά έχουν σίγουρα να κάνουν με αυτό το φαινόμενο. Ή ίσως, εφόσον σαν είδος έχουμε φτάσει στο σημείο να χρειαζόμαστε πολλή περισσότερη ενέργεια, τότε, όπως οι αετοί στην κορυφή της αλυσίδας, αντί να μιλιούνια απόγονων όπως οι σαρδέλες, να υπάρχει διαθέσιμη ενέργεια μόνο για δύο με τρία αετόπουλα.

Ίσως, δηλαδή, αυτό που ενδόμυχα μας ωθεί στο να κάνουμε μόνο καναδυό παιδιά, να είναι το γεγονός ότι ο πληθυσμός της γής έχει φτάσει σε οριακό σημείο, η οικονομία της φύσης, ο πιο σοφός και ο πιο απόλυτος νόμος στον κόσμο. Ή, τελικά, ίσως απλά μένουν λιγότεροι πόροι να μοιραστούμε, άρα λιγότεροι απόγονοι.

Έτσι, ανάλογα με τις νοοτροπίες, κάθε λαός επενδύει αλλού: κάποιοι λαοί επενδύουν σε ενέργεια, μορφώνουν, δίνουν περισσότερα στους απογόνους τους, τους κάνουν, ανά άτομο, πιο άξιους. Άλλοι λαοί επενδύουν σε αριθμούς, γεννούν ακατάσχετα, μέχρι να πλημμυρίσει ο τόπος, όπως ήδη γίνεται και λέμε τί θα γίνει με τους μετανάστες, παράνομους ή μη. Και τα δύο, δεν γίνεται. Δεν γίνεται και να είστε μιλιούνια, και να να τρώτε για πέντε ο καθένας! Μισοί στην ευρώπη, εκατό στην αφρασία.
Κυνικά πράγματα.

Φυσικά, όπως δηλαδή θα συνέβαινε και στην φύση, το επίπεδο του ανταγωνισμού φτάνει σε άλλα επίπεδα και για να επιβιώσει κανείς πρέπει να επενδύσει μεγαλύτερα ποσά ενέργειας. Αν γεννηθεί στην αφρική, πρέπει να κόψει το λαιμό του να βρεί λεφτά να φύγει για ευρώπη. Αν γεννηθεί στην ευρώπη, πρέπει να εργαστεί υπερδιπλάσιες ώρες, αν γεννηθεί αλλού πρέπει να πουλήσει νεφρά, να γίνει παράνομος, κοκ.

Το παράδοξο: εξακολουθεί να ισχύει ο νόμος του επικρατέστερου, δηλαδή ισχύς είναι το πόσοι άνθρωποι σε θέλουν. Αυτό σημαίνει πως για να επιβιώσεις σαν κοινωνία και σαν οικονομία θέλεις πολλά εκατομμύρια ψυχές, σε ένα περιβάλλον που γονιδιακώς και οικονομικώς σε ωθεί να γεννάς λιγότερο. Αν, ας πούμε, είσαι Ελληνική εταιρεία κουραμπιέδων, τότε για να επιζήσεις, χρειάζεσαι πολλούς Έλληνορθόδοξους να γιορτάζουν τα χριστούγεννα και όχι πολλούς ινδούς ή άραβες να κάνουν ραμαζάνι. Αλλά, από την άλλη, αν κάνεις περισσότερα από 2,1 παιδιά σε αυτό το περιβάλλον, την έβαψες ποικιλοχρώμως.

Πρόβλημα και γρίφος, δύσκολο να λυθεί.

Σαν βγείς στον πηγαιμό για την παχυσαρκία

Με απασχόλησε αυτό το θέμα πολύ γιατί τόσο στη δουλειά μου όσο και στην προσωπική μου ζωή χρειάζεται να διαχειρίζομαι τα προβλήματα των ανθρώπων που έχουν παραπανίσια κιλά.

Πρώτον και κύριον, δεν μπορείς να τους μιλάς όπως σε όσους δεν είναι παχύσαρκοι, διότι νιώθουν τόσο άσχημα για τον εαυτό τους που αυτό το βγάζουν είτε ενοχικά είτε με τον αυτοσαρκασμό. Δεν κακό να αυτοσαρκάζεσαι, αλλά το βλέπεις ότι αυτός ο άνθρωπος στεναχωριέται και είναι κρίμα να στεναχωριούνται οι άνθρωποι. Δεύτερον, περιορίζουν τον εαυτό τους τόσο πολύ (συνήθως από ντροπή, αλλα τις περισσότερες φορές απλά δεν μπορούν να ακολουθήσουν την παρέα λόγω πάχους)

που απλά δεν μπορείς να τους συμπεριλάβεις σε τίποτα που να μην είναι καθιστικό

Το χειρότερο από όλα είναι οι δίαιτες. Είναι πολύ μεγάλη απάτη και όλοι όσοι υποστηρίζουν ότι με τη δίαιτα θα χάσεις κιλά θα έπρεπε να κλειστούν στην φυλακή για ψυχική κακοποίηση, αλλά και για το κακό που προξενούν στους ανθρώπους που μόνο δίαιτα δεν χρειάζονται. Για να μη μιλήσω για τα περιοδικά, ανδρικά και γυναικεία, που σου πρήζουν τον έρωτα (αχ, Έρωτα, που να'σαι τώρα...) για να σου παίρνουν τα λεφτάκια σου παίζοντας με τη ζωή σου. Οι άνθρωποι γίνονται πολύ δυστυχισμένοι για χάρη της δίαιτας, και σχεδόν πάντα χωρίς αποτέλεσμα. Τα άρθρα για δίαιτες θα έπρεπε να απαγορευτούν ως απειλή για τη δημόσια υγεία και ειλικρινά πιστεύω ότι το κακό που προξενούν οι δίαιτες ισοδυναμεί με αυτό που προξενεί το κάπνισμα ή η κακοποίηση, σε βάθος χρόνου.

Δίαιτα, μόνο οι γιατροί. Κανείς άλλος. Και αυτή είναι η πρώτη μου πρόταση.

Ξέρω άτομο, άτομα, που κατέστρεψαν την υγεία τους για να χωρέσουν σε ένα φόρεμα, γιατί αντί να ρωτήσουν έναν γιατρό, διατροφολόγο, κοκ, πίστεψαν αυτό που διάβασαν σε κάποιο έντυπο. Φυσικά, η βλακεία αποτελεί τον τρόπο της φύσης να ξεδιαλέγει τίνος γονίδια είναι άξια αναπαραγωγής, αλλά όπως προστατεύουμε τον κόσμο από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, κοκ, έτσι θα έπρεπε να προστατεύουμε τους πολίτες μας και από κομπογιανίτες που παίρνουν κόσμο στο λαιμό τους. Ειδάλλως, να τα αφήσουμε όλα ελεύθερα και να περιμένουμε να δούμε ποιός θα ζήσει και πόσα πτώματα θα πέσουν.

Δεύτερον η ίδια η φύση της δίαιτας έχει κάποια σφάλματα στην μορφή της.
Άλφα, είναι προσωρινή.
            Αυτό που πρέπει να σκεφτούμε είναι ότι η παχυσαρκία είναι αποτέλεσμα χρόνιων λαθών στη διατροφή, άρα είναι ανοησία να κάνουμε δίαιτα για μερικούς μήνες, μόνο και μόνο για να επιστρέψουμε στα ίδια λάθη στο τέλος της δίαιτας, άρα να ξαναγίνουμε παχύσαρκοι.
           Φυσικά και δεν προτείνω να περνάει κανείς όλη του τη ζωή σε αυτά τα τρομερά δεσμά. Θα ήταν τρομερό και απαίσιο, για να μην πω και μάταιο εξ αρχής, αφού κανείς δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό.
Αυτό , όμως, που πρέπει να φροντίσουμε να κάνουμε είναι να βρούμε ποιά είναι αυτά τα διατροφικά λάθη που μας έφεραν εδώ και να τα σταματήσουμε δια παντός, όχι μόνο για λίγο.

Βήτα, είναι ψευδο-περιοριστική.
           Τι εννοώ; Εννοώ ότι ενώ δείχνει σα να σε περιορίζει, στην ουσία σε ωθεί στο φαγητό. Σου λέει "μην φας αυτό" ή "φάε μόνο τόσο" αλλά το υποσυνείδητο μήνυμα είναι "μην απολαμβάνεις" που είναι και η ψυχή κάθε καταπίεσης. Και ποιά είναι η αντίδραση στην καταπίεση; Μπράβο, το μαντέψατε, το άλλο άκρο. Στην ουσία, η αμοιβή της δίαιτας είναι το φαγητό, και αυτό δεν έχει αλλάξει, παρόλο που οι διαιτολόγοι έχουν κάνει μεγάλες προόδους και είναι πολύ πιο αποτελεσματικοί από ότι ήταν μερικά χρόνια πριν.
         
Γάμμα, δεν συμπεριλαμβάνει την ψυχή του ανθρώπου.
           Η επιτυχία μίας δίαιτας εξαρτάται , τελικά, από την αυτοπειθαρχία, και μάντεψε, οι παχύσαρκοι έχουν τόσα ζητήματα μαζεμένα μέσα τους που απλά δεν γίνεται να κάνεις τίποτα πριν τα ξεδιαλύνεις αυτά, τουτέστιν αυτοπειθαρχία γιόκ. Άρα, το ζητούμενο θα ήταν να αναζητήσουμε έναν τρόπο που να προβλέπει ή να παρακάμπτει αυτόν τον παράγοντα, δηλαδή να είναι αποτελεσματικός ανεξάρτητα από το πως νιώθει ο παχύς άνθρωπος, να αποσυνδέσει το φαγητό από την ψυχολογία, σα να λέμε.

Ο μόνος τρόπος, λοιπόν, να λύσουμε αυτά τα τρία προβλήματα είναι όχι να κάνουμε δίαιτα, αλλά να δούμε τί κάνουμε λάθος και να το διορθώσουμε δια παντός, μία κι έξω.

Παράδειγμα.
Ξέρω άτομο που τα τελευταία τριάντα χρόνια βρίσκεται σε δίαιτα κάθε μερικούς μήνες. Όταν δεν κάνει δίαιτα, τρώει πατάτες με ψωμί, μακαρόνια και ρύζι, μετά το φαγητό τρώει γλυκό κάθε φορά, μέσα στο κάθε φαγητό που μαγειρεύει βάζει χίλια συστατικά και όταν λέει κολατσιό εννοεί τουλάχιστον τυρόπιτα. Στις σούπες βάζει πατάτα και ρύζι (γιατί είναι πιο νόστιμο) κι από δίπλα τρώει ψωμί. Στο κέηκ βάζει γέμιση και γλάσσο. Το ψωμί το θέλει ψημένο με λαδάκι. Όταν ψήνει κοτόπουλο, βάζει από πάνω βούτυρο. Όταν λέει "ένα αυγό" εννοεί τηγανητό. Πες μου εσύ, τώρα, τί ελπίδες έχει αυτό το άτομο, όσες δίαιτες και αν κάνει, όταν ο ορισμός του φυσιολογικού, είναι αυτό που περιέγραψα μόλις.
 Θα χρειαστεί αλλαγή νοοτροπίας, αλλαγή συνηθειών, πράγματα εξαιρετικά δύσκολα. Μπορεί,ας πούμε ο διαιτολόγος να προτείνει δίαιτες ηπιότερες μεν, πολύ μεγαλύτερης διάρκειας δε, ώστε το άτομο να συνηθίσει ένα άλλο τρόπο διατροφής γενικά. Μπορεί να διδάξει νέους τρόπους μαγειρέματος των αγαπημένων φαγητών το καθενός.

Για εμένα, η καλύτερη δίαιτα θα ήταν να μπεί ο διαιτολόγος στο σπίτι, να σου αδειάσει τα ντουλάπια και το ψυγείο, να σου τα γεμίσει με τροφές κατάλληλες και να σε αφήσει να φας όσο θέλεις από αυτές, ενώ παράλληλα θα σου υποδείξει τρόπους μαγειρέματος που να μην υπολείπονται σε γεύση. Απίστευτο, αλλά υπάρχουν πολλοί, να ξέρετε. Ακόμα καλύτερα, θα ήταν ο διαιτολόγος να μένει μαζί σου και να τρώει μαζί σου σε καθημερινή βάση.

Για άλλη μία φορά, τονίζεται η αξία και η ευθύνη μίας μάνας.
Πάλι η μάνα φταίει.
Ίσως ο διαιτολόγος να πρέπει να κάνει τις συνεννοήσεις με τη μάνα του κάθε παχύσαρκου, ή ίσως να χρειαστεί να εφευρεθεί νέος κλάδος της ιατρικής, η μητερολογία, που να συμπεριλαμβάνει ψυχολογία, ορμονολογία, διαιτολογία, ψυχιατρική και κοινωνιολογία ταυτόχρονα.

Θέ μου, πόσα προβλήματα θα έλυνε αυτό.

Κι όμως!

Η σαγήνη που ασκούν πάνω μας τα ζώα είναι αδιαμφισβήτητη, αν και αποτελεί μυστήριο ο λόγος και ο τρόπος που εξημερώθηκε η γάτα.

Τα υπόλοιπα ζώα που μπήκαν στην ζωή του ανθρώπου, το έκαναν λόγω της χρησιμότητάς τους, είτε

ως μεταφορικό μέσο, όπως τα άλογα, είτε ως τροφή, όπως τα πρόβατα,  είτε ως βοηθοί όπως τα σκυλιά, είτε όλα τα παραπάνω, όπως οι καμήλες ή οι τάρανδοι.

Οι γάτες, όμως, εκτός από μία χαλαρή συντροφικότητα, δεν προσφέρουν και πολλά. Μπορεί να τρώνε ποντίκια και έντομα ή σαύρες, αλλά ακόμα και αυτό το κάνουν περισσότερο όταν οι ίδιες το θέλουν, παρά όταν το χρειάζεσαι και, σε καμμία περίπτωση όταν τους το ζητήσεις ή τις διατάξεις, όπως άλλα οικόσιτα ζώα.

Εκτός από το γεγονός ότι κυνηγούν ποντίκια, εμποδίζοντας την εξάπλωση των ασθενειών, που δεν είναι και μικρό αν το σκεφτείς, οι γάτες μας γοητεύουν για ένα λόγο πιο συγκινητικό.

Υπάρχουν πολλά ζώα που είναι χνουδωτά και απαλά, που είναι έξυπνα ή χαριτωμένα, αλλά η γάτα μας αγγίζει με τρόπο μοναδικό γιατί οι αναλογίες του προσώπου της μοιάζουν με αυτές ενός μωρού. Πράγματι, έχει μεγάλο μέτωπο, μεγάλα μάτια, μικρή μύτη και στόμα, και  όλα τους είναι συγκεντρωμένα προς το κέντρο του προσώπου, ακριβώς όπως ενός μωρού. Και σα αν μην έφταναν όλα αυτά, έχουν και το νιαούρισμα που μοιάζει πάρα πολύ με μωρουδίστικο κλάμα.

Το επιστέγασμα, όμως, της εξελικτικής πονηριάς της γάτας είναι το γουργούρισμα που μοιάζει με το ροχαλητό ενός άντρα, το οποίο αρχικά χρησιμοποιούσε για την επικοινωνία με τις άλλες γάτες αλλά κατά την συμβίωση με τον άνθρωπο της φάνηκε πολύ χρησιμότερο, καθώς εξαργύρωσε με πολύ φαγητό και προστασία, χάδια και ντάντεμα, τόσο που άλλα πολύ πιο χρήσιμα ζώα ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν.

Δεν είναι να απορείς που περισσότερο οι γυναίκες λατρεύουν τις γάτες...

Ανατομία μίας Εξάρτησης

Είναι απλό.
Αν καλύψεις καποιανού ανάγκη, τότε αυτός κάποια στιγμή θα καλύψει την ανάγκη του και δεν θα χρειάζεται πλέον αυτό που του δίνετε. Για να γίνει εξάρτηση, για να στερήσετε από κάποιον την ελευθερία του, τότε δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να καλύψετε την ανάγκη του, αλλά αντίθετα να την αφήσετε ακάλυπτη για πάντα, όσο περισσότερο γίνεται.

Αν θέλει γαλήνη, να του δώσετε μονοτονία, αν θέλει αγάπη να του δώσετε σεξ, αν θέλει σεξ δώστε του βίτσια, αν θέλει βιταμίνες να του δώσετε θερμίδες, αν θέλει προσοχή να του δώσετε υπηρεσίες, αν θέλει ανθρωπιά να του δώσετε φιλανθρωπία και αν θέλει ζωή να του δώσετε επιβίωση. Αν θέλει ελευθερία να του δίνετε μακρύτερο λουρί.

Αυτά μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους που πολύ λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να τα ξεχωρίσουν. Έτσι, είναι ευγνώμονες για κάτι που δεν είναι αυτό που θέλουν, απλά και μόνο επειδή μοιάζει με αυτό που θέλουν.

Επιπλέον, νομίζουν ότι καλύπτουν την ανάγκη τους, ενώ στην ουσία δεν την καλύπτουν αλλά απλά την ξεγελάνε, όπως όταν αντί για να κοιμηθείς πίνεις καφέ: ξεγελάς τον εαυτό σου.

Fuck you and you wall of platitudes.

Ο τα πάντα-ελέγχων Άνθρωπος

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η αρρώστια είναι αποτέλεσμα λαθών στη διατροφή ή στη διαβίωση γενικά και για αυτό όταν ακούν ότι κάποιος αρρώστησε λένε πράγματα όπως "εμ! αφού έκανε αυτό και δεν έκανε εκείνο!" ή ίσως να φτάσουν στο σημείο να κατηγορήσουν τον άρρωστο για βλακεία.

Αν, ας πούμε, κάποιος πάθει γρίππη, τότε η μαμά μας θα μας πεί "είδες που σου έλεγα να φορέσεις ζακέτα;!" υπονοώντας ότι αν την είχαμε ακούσει δεν θα είχαμε πάθει γρίππη, το οποίο δεν είναι όλη η αλήθεια, αλλά μόνο ένα μέρος της. Με παρόμοιο τρόπο, νομίζουν οι άνθρωποι ότι αν τρώνε μόνο λαχανικά θα ζήσουν ως τα εκατό, ότι αν δεν καπνίζουν δεν θα πάθουν καρδιακό επεισόδιο, ότι αν τρώνε μόνο βιολογικά δεν θα πάθουν καρκίνο, κοκ. Για μία ακόμη φορά, όλα αυτά περιέχουν ισχυρή δόση αλήθειας, αλλά όχι όλη την αλήθεια.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να τα ελέγξεις όλα. Κανείς δεν μπορεί να τα ελέγξει όλα.

Ξεκίνησα με παράδειγμα τη διατροφή, οπότε θα συνεχίσω έτσι. Μπορείς να ελέγξεις το τί αέρα εισπνέεις; Μπορείς να ελέγξεις σε τί είδους πλαστικό είναι τυλιγμένο το βιολογικό προϊόν ή τί φυτοφάρμακο καταναλώνεις μαζί με τη χορτοφαγική σου δίαιτα; Ο καφές που σε τονώνει με τί χημικά είναι επεξεργασμένος ή ο σολωμός τόσα γραμμάρια ανά μερίδα πόσα βακτήρια απέκτησε ώσπου να φτάσει στο πιάτο σου; Για να τα ελέγξεις όλα αυτά, πρέπει να επενδύσεις απίστευτα ποσά ενέργειας και  χρόνου, κάτι που εκτός από κακή επένδυση αποτελεί και τον πιο αγχώδη τρόπο να ζεί κανείς τη ζωή του, σα γκόμενα σε δίαιτα, που θαρρεί ότι αν έχει δυο κιλά παραπάνω δεν θα την

...αγαπήσει κανείς.

Αντίστοιχα, νομίζουμε ότι αν καταργήσουμε τη θρησκεία θα σταματήσουν οι πόλεμοι, ότι αν έρθει ο κομμουνισμός θα είναι ο κόσμος δίκαιος (ή θα καταστραφούν όλα, ανάλογα με την κοσμοθεωρία σας) ότι αν μορφώσουμε τους άνθρωπους θα σταματήσουν να κάνουν βλακείες, ότι αν αναλύσουμε κάθε μόριο ύλης και το κάθε κενό ανάμεσα θα είμαστε σοφότεροι, κοκ.

Δεν θα γίνει έτσι.

Το ένα πράγμα που, σε τελική ανάλυση, δεν μπορούμε να ελέγξουμε είναι οι συνάνθρωποί μας και αυτό είναι κάτι που πρέπει να δεχτούμε. Ό,τι και αν κάνουμε, οι άνθρωποι θα αρρωσταίνουν, θα κάνουν βλακείες, θα βλάπτουν ο ένας τον άλλον, θα εισπράττουν τις συνέπειες όχι μόνο των δικών τους λαθών, αλλά και των λαθών των συνανθρώπων τους και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να το σταματήσει αυτό, ούτε το πιο υψηλό ιδανικό, ούτε ο πιο εμπνευσμένος προφήτης, ούτε ο πιο καλοπροαίρετος επιστήμονας, ούτε ο πιο διορατικός πολιτικός, ούτε ο πιο ισχυρός φιλόσοφος. 

Πάρε παράδειγμα τον Χριστούλη. Είπε να μην πιστεύουμε στα είδωλα, να βοηθάμε και να μην βλάπτουμε, όλοι χειροκρότησαν και είπαν τί ωραία που τα λες, και μετά πριν περάσουν μερικά χρόνια όλοι κάνουν το ακριβώς αντίθετο, και μάλιστα στο όνομά του, και μάλιστα χρησιμοποιούν για δικαιολογία και τις λέξεις που ο ίδιος είπε !

Αν αυτό το απλό πραγματάκι είχε αυτή την τύχη, τότε τι να υποθέσει κανείς ότι θα συμβεί με λιγότερο καλοπροαίρετες ιδέες, όπως η πολιτική ή η οικονομολογία; Είναι τρομακτικό να το σκεφτεί κανείς και είναι ακόμα τρομακτικότερο ότι αυτοί που προσπαθούν να τα ελέγξουν όλα είναι αυτοί ακριβώς οι λιγότερο καλοπροαίρετοι, οι πολιτικοί, οι οικονομολόγοι, οι έμποροι, κοκ. Ήδη, πόσοι πόλεμοι και πόσοι σκοτωμοί έχουν γίνει για τον έλεγχο (που για να τον πετύχεις θέλεις χρήμα και πολιτική);

Πίσω στον παραλληλισμό με τη διατροφή/υγεία, έχω παρατηρήσει ότι αυτοί που προσπαθούν να ελέγξουν τα πάντα είναι οι πιο δυσάρεστοι τύποι, πιο ψυχαναγκαστικοί και οι πιο υστερικοί και καναδυό από αυτούς που ξέρω έχουν μισότρελο βλέμμα. Όλοι (από αυτούς που γνωρίζω) έχουν προβληματικές σχέσεις με την οικογένειά τους και μονίμως γκρινιάζουν, όχι για την οικογένειά τους αλλά για τα πάντα. Ένας από αυτούς πέθανε στα σαράντα του από ανακοπή, άλλος ένας έπαθε εγκεφαλικό στα 32 και άλλος ένας πάσχει από αυτοάνοσο. Ένας ακόμα ζεί με χάπια και άλλος ένας έχει μονίμως υπέρταση. Άλλος ένας μονίμως τσακώνεται με τον κόσμο.

Σύμπτωση;

Δεν το νομίζω.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτή η μανία ελέγχου στο σημείο του υποχονδρισμού να αποτελεί απόρροια του φόβου που έχουν εξαιτίας κάποιου προβλήματος υγείας. Ίσως να είναι κι έτσι. Θεωρώ, όμως ότι αυτή η μανία δεν έχει ωφελήσει ούτε στο ελάχιστο τα άτομα αυτά. Άλλωστε, υπάρχουν και άνθρωποι με παρόμοια προβλήματα υγείας που δεν παρουσιάζουν την ίδια συμπεριφορά και το αντίστροφο, πολλοί προσπαθούν να ελέγξουν τα πάντα χωρίς να είναι άρρωστοι, μετράν ακόμα και το πως θα ανασαίνουν. Από τα άτομα που ανέφερα πιο πάνω μόνο το άτομο με το αυτοάνοσο πάσχει αποδεδειγμένα από κάτι ενώ το άτομο με την ανακοπή και το άτομο με το εγκεφαλικό ήταν υγιέστατα μέχρι τη στιγμή του περιστατικού τους, οπότε δεν θα ήταν παράλογο να υποθέσουμε ότι με το άγχος να τα ελέγξουν όλα ίσως επιδείνωσαν την ίδια τους την κατάσταση.

Αλλά, ποιός μπορεί να ξέρει στα σίγουρα; Ποιός θα μπορούσε να το αλλάξει αυτό;

Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να κάνουμε εκτός από το να βοηθάμε, να ταΐζουμε τον πεινασμένο και να ποτίζουμε τον διψασμένο, να περιθάλπουμε  τον άρρωστο κι αυτό μόνο αν το ζητήσουν, γιατί για να σωθεί κάποιος πρέπει να το θέλει, γιατί αν δεν έχει συναίσθηση της κατάστασής του θα νομίζει ότι είμαστε τρελοί που θέλουν το κακό του. Έτσι είναι η φύση μας, όλοι έτσι κάνουμε, από τον ημι-αγριο που φοβάται το εμβόλιο μέχρι τον CEO που του λες να βγάλει λιγότερα φέτος.

Το μόνο που μπορούμε να ελέγξουμε είναι το τί θα κάνουμε εμείς οι ίδιοι, κι ακόμα κι αυτό, όχι πάντα.

Πρέπει να'σαι ψυχολόγος

Υπάρχουν επαγγέλματα στα οποία δεν είναι απαραίτητο να πείσεις κάποιον. Αν είσαι, ας πούμε,  ταμίας σε κάποιο γκισέ, δεν χρειάζεσαι πειθώ γιατί ο πελάτης έχει ήδη αποφασίσει να πληρώσει πριν καταλήξει μπροστά σου. Αντιθέτως, υπάρχουν άλλα επαγγέλματα στα οποία η πειθώ παίζει τεράστιο ρόλο, και είναι πάρα πολλά. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι όλη η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι τίποτα άλλο από μία αιώνια διαπραγμάτευση, του γονιού με το παιδί, του πωλητή με τον πελάτη, του πολιτικού με τον ψηφοφόρο, του γιατρού με τον ασθενή, του δάσκαλου με τον μαθητή και με τον γονέα, του εραστή με την ερωμένη, του ταξιτζή με το παιδί στα φανάρια, του εαυτού με τον εαυτό σε τελική ανάλυση.

Άρα, είναι αλήθεια αυτό που ακούω από πολλούς συνάνθρωπούς μου μετά από μία δύσκολη μέρα

"Πρέπει να είσαι ψυχολόγος". Το άκουσα από έναν τραπεζικό τελευταίως, μετά από μία ημέρα γεμάτη επαφές. Πιο πριν το άκουσα από συνάδελφο μετά από την ημέρα που δίναμε ελέγχους σε γονείς και από τον ιδιοκτήτη του γωνιακού σουπερμάρκετ μετά από συζήτηση περί πολιτικής με ομιλητικό πελάτη. Το είπε ο διαχειριστής μετά από καυγά για το αν και πόσο πετρέλαιο θα βάλουμε.

Και είναι το ανθρώπινο μυαλό πραγματικά υπέροχο, το πόσο καλά είναι εξοπλισμένο για να κάνει αυτή τη δουλειά, για την συναισθηματική, κοινωνική και επικοινωνιακή διαπραγμάτευση. Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο ευπροσάρμοστο είναι στις διάφορες συνθήκες διαπραγμάτευσης, ο ίδιος άνθρωπος να πείθει γραπτώς, προφορικώς, στα κοινωνικά δίκτυα και στα πολυμέσα, χωρίς προηγούμενη εκπαίδευση και χωρίς να προλάβει η εξέλιξη να αλλάξει την φυσιολογία του εγκέφαλου. Από κίνηση ενός χιλιοστού του χιλιοστού στο μάτι, βγάζεις συμπέρασμα για την ειλικρίνεια του συν-διαπραγματευτή σου. Από ανεπαίσθητη μεταβολή στο ηχόχρωμα της φωνής ή απειροελάχιστη αλλαγή στη στάση του σώματος, αλλάζεις γνώμη στο λεπτό, τις περισσότερες φορές δικαιολογημένα και με επιτυχία στην τελική έκβαση της συναλλαγής. Απίστευτο, στα αλήθεια.

Πόσο όμορφη ορχήστρα, το μυαλό μαζί με το σώμα!

Φυσικά, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Υπάρχουν κάποιοι που πουλάνε τη ζωή τους για τρείς κι εξήντα σε έναν μαστρωπό γιατί πείστηκαν ότι το να γαμιέσαι αποτελεί δείγμα προόδου, και υπάρχουν κι άλλοι που σώζουν τη χώρα τους από την πείνα παρόλο που τα λυσσασμένα σκυλιά των τραπεζών θέλουν και την τελευταία δεκάρα που έχεις στον κουμπαρά σου για να πιουν τον καφέ τους χωρίς να ανησυχούν για το αύριο.

Δεν είμαστε όλοι ίσοι, φυσικά, αλλά αυτό αποδεικνύει ακριβώς αυτό, τη σημασία της διαπραγμάτευσης και της "ψυχολογίας" στη ζωή μας, πόσο καθοριστική είναι και πόσο τελεσίδικη. Οι ειδικοί, τους οποίους όπως γνωρίζετε δε χωνεύω καθόλου, το τελευταίο διάστημα ανακάλυψαν αυτό που ο τελευταίος μπακάλης/τραπεζίτης/πουτάνα ήδη ήξερε και ασκούσε με επιτυχία εδώ και αιώνες, τη συναισθηματική νοημοσύνη.

Μεγάλο πράγμα.

Και να η εισήγησή μου.

Θα έπρεπε η ψυχολογία να διδάσκεται σε επαγγελματικό επίπεδο στο λύκειο, και στις τρείς τάξεις. Όχι τόσο πολύ για να αλλάξει τη φύση των μαθητών, δηλαδή από αγενείς να τους κάνει ευγενικούς ή από αδιάφορους να τους κάνει συμπονετικούς, αλλά για να τους διδάξει δυο πράγματα για το πως οι άνθρωποι αντιδρούν. Και δυστυχώς είναι πραγματικά απαραίτητο, γιατί για πολλούς λόγους, παρόλο που αυτό είναι κάτι το έμφυτο, στην πoρεία συχνά το χάνουμε, το ξεχνάμε. Ξεχνάμε τον ίδιο μας τον εαυτό και έτσι ξεχνάμε και τον συνάνθρωπο. Αγνοούμε τη δική μας συναισθηματική έκφραση και έτσι ξεχνάμε συναισθηματικά και τον συνάνθρωπο, μην μπορώντας να καταλάβουμε τον εαυτό μας αδυνατούμε να καταλάβουμε τον διπλανό μας.

Παράδειγμα, όταν θυμώνω με κάποιον, αν δεν συνειδητοποιήσω ότι αυτό οφείλεται σε κούραση, τότε θα αντιδράσω με λιγότερη υπομονή. Αν όμως γνωρίζω ότι ο άλλος είναι κουρασμένος, τότε το θυμό του δεν θα τον πάρω προσωπικά, και θα τον βοηθήσω με αποτέλεσμα θετικό και για τους δύο, χωρίς να καταφύγω στην υποκρισία, αλλά αντιθέτως με απόλυτη ειλικρίνεια να διαχειριστώ μία κατάσταση προς ώφελος δικό μου και, αν γίνεται, και  του άλλου.

Ένας ενήλικος που δεν έχει παραφρονήσει, αυτά τα μαθαίνει σχετικά αργά, γιατί η εμπειρία αποκτάται με μόχθο. Κάποια βασικά πράγματα, όμως μπορεί να τα διδαχθεί ένας έφηβος και το όφελος είναι πολλαπλό. Πρώτον θα μάθει πολλά και για τον ίδιο του τον εαυτό, για τις ορμές του, που πάνω στην εφηβεία τον μπερδεύουν και τον συγχύζουν. Δεύτερον, αυτού του είδους η γνώση αποτελεί, πλέον, προσόν για σχεδόν όλα τα επαγγέλματα. Τρίτον, γιατί θα πρέπει να πάει 35 χρονών ένας άνθρωπος για να μάθει τη διαχείριση κρίσεων, αφού έχει πάρει (ίσως καταστροφικές) αποφάσεις για τη ζωή του;  

Τέταρτον, η σύγχρονη ζωή διεξάγεται μέσα στα κεφάλια των ανθρώπων, άσχετα από τις πληροφορίες που θα τύχει να κυκλοφορούν εκείνη τη στιγμή τριγύρω. Για παράδειγμα, ο βαθμός στο σχολείο μπορεί να μην εξαρτάται τόσο πολύ από το αν θα πείς μάθημα αλλά από το πως θα το πείς και το αν θα κοιτάξεις ειρωνικά τη δασκάλα.

Και στα μαθήματα αυτά, θα πρέπει οπωσδήποτε να συμπεριλαμβάνονται εθελοντικές δράσεις σε θεραπευτήρια όπως κλινικές ή γηροκομεία, διδασκαλία (δηλαδή οι ίδιοι οι μαθητές να διδάξουν σε νεότερες τάξεις) και συνεντεύξεις ( δηλαδή οι ίδιοι οι μαθητές να παίρνουν συνεντεύξεις από άλλους ανθρώπους) και διεξαγωγή πειραμάτων από τους ίδιους τους μαθητές, γιατί αν δεν γίνουν όλα αυτά, τότε η ψυχολογία θα καταλήξει ακόμα ένα τροπάρι, ακόμα μία άχρηστη πληροφορία σε έναν κυκεώνα πληροφοριών που έχει καταντήσει η ζωή μας, ειδικά των μαθητών. Όχι. Δεν πρέπει να είναι ακόμα ένα μάθημα, πρέπει να είναι βίωμα και εμπειρία, πρέπει να είναι καταλύτης και πυξίδα.

Πρόκληση : οι παράλληλες διεργασίες

                                                                                                                                                                         Μπορεί ένας υπολογιστής να διαβάζει αντλώντας ευχαρίστηση από ένα αγαπημένο βιβλίο, με έναφλυτζάνι πετυχημένο καφέ ισορροπημένο στην κοιλιά του, ενώ παράλληλα εισπράττει ένα αίσθημα ζεστής ικανοποίησης από τους χαρούμενους  ήχους των των παιδιών στο σχολείο λίγο παραπέρα και των πουλιών στα δέντρα, και μαζί να νιώθει ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι άλλη μία μέρα τελείωσε και άλλη μία μέρα άρχισε ΚΑΙ  παράλληλα να ρυθμίζει ασυναίσθητα, κι ωστόσο στην εντέλεια τις λεπτές λειτουργίες ενός ολόκληρου, θεσπέσιου σώματος και να νιώθει πόσο απαλές είναι οι κάλτσες και πόσο υπέροχα άνετη είναι αυτή η στάση;?

Πέντε καλοί λόγοι να αυτοκαστραφείς

Βασικά ένας είναι μόνο. Η εκδίκηση στο σύστημα.

Το σύστημα, όπως όλοι γνωρίζουμε, χρειάζεται άτομα.

Όταν όμως αυτό, το σύστημα δηλαδή, δεν επιτρέπει την αυτοσυντήρηση, τότε το άτομο, μέσα στην απόγνωση, κάνει το μόνο, το τελευταίο του ξέσπασμα κόντρα στο σύστημα, αυτό που του στερεί τη ζωογόνο του δύναμη, στερώντας από το σύστημα ένα άτομο. Τον εαυτό.

Αν, ας πούμε, είσαι γεωργός στην Ινδία και έχει καταστραφεί το μέλλον σου από τις μαγκιές των εταιρειών και των τραπεζών, τότε οι μαζικές αυτοκτονίες αγροτών απειλούν το σύστημα που θρέφει τις τράπεζες και τις εταιρείες.

Αν, ας πούμε, είσαι εργαζόμενος οπουδήποτε και ο μισθός σου δε φτάνει ούτε για ζήτω, πας και τον πίνεις σε ό,τι σου καπνίσει εκείνη τη στιγμή, καθιστώντας εαυτόν άχρηστο για το σύστημα. Πίνεις μέχρι να σου βγεί το συκώτι από τα αυτιά, και το σύστημα αναγκάζεται να σε συντηρήσει γιατί χωρίς εσένα δεν μπορεί να πουλάει commodities.

Αν δεν το πιείς, τότε αργόσυρτο θάνατο ζείς, μέρα την ημέρα, όργανο το όργανο: σήμερα το νεφρό, αύριο οι πνεύμονες, μεθαύριο η καρδιά και τέλος ο νούς, ο χιλιοταλαίπωρος. Αυτοκαταστροφή, η υπέρτατη θυσία στο βωμό των λογαριασμών του ηλεκτρικού. Μικρό, απαίσιο σύστημα, μου στερείς αυτό που θέλει η ψυχή μου; Θα σου στερήσω τον εαυτό μου, και δες τί θα κάνεις, λέει το άτομο, χωρίς να έχει καμμία συναίσθηση ότι το κάνει.

Στρέφεσαι κατά του εαυτού, ελπίζοντας ότι κάποιος κάπου, κάτι θα προσέξει. Κάποιος θα δεί τι πάει στραβά και θα το διορθώσει. Μερικές φορές συμβαίνει. Όχι πολλές. Αλλά μερικές φορές, γίνεται.

Κι έτσι χάνονται ζωές, μέσα σε αυτοάνοσα και ψυχοσωματικά, οι χρόνιες παθήσεις της δυστυχίας των ατόμων ενός δύστυχου συστήματος, που έχει την δυνατότητα να ευτυχεί αλλά αναπαράγει την μιζέρια σαν γερασμένη θεότητα που ζεί από τις ανθρωποθυσίες και το αίμα των παρθένων. Πόσος πόνος, θέ μου...

Ποιό σύστημα αξίζει τη ζωή σου; Ποιός ελπίζεις ότι θα σε δεί να καίγεσαι και θα σε σβήσει;

Δεν χρειάζεται να αυτοκαταστραφείς.

Μίλα!

Ντελίριουμ Τρέμενσ

Μην παρεξηγήσετε όσα γράψω απόψε, και μην τα πάρετε τοις μετρητοίς. Νοητικά παίγνια είναι, έτσι για να μη βαριέται το μυαλό, που ολημερίς το χτίζουμε το βράδυ αλητεύει.

Θέμα της σημερινής ανάρτησης είναι το πως το ανθρώπινο γένος οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην εξαφάνισή του και πως αυτό αποτελεί την εξασφάλιση της αιώνιας διαιώνισής του.
Ξεκινάμε, το λοιπόν, έχοντας καταναλώσει ενάμισι ποτήριον εκλεκτού Λευκαδίτη οίνου.

Τα εγκλήματα του ανθρώπου είναι τρία.
Πρώτον και κύριον, έχει θέσει εαυτόν εκτός φυσικής επιλογής. Έτσι τα ανεπαρκή άτομα όχι μόνο συνεχίζουν να καταναλώνουν πόρους εις βάρος των υγειών, αλλά συνεχίζουν και να

αναπαράγονται, έτσι ώστε διαρκώς να αυξάνεται το ποσοστό των άρρωστων ατόμων έναντι των υγειών. Κάποια στιγμή τα ανεπαρκή άτομα θα είναι τόσο πολλά που τα υγειή θα είναι πολύ λίγα για να τα συντηρήσουν.

Δεύτερον, μέσω της απύθμενης βλακείας τους, οι άνθρωποι έχουν καταφέρει όλο αλαζονεία, να αποσυνδέσουν την ευχαρίστηση από την χρησιμότητα. Έτσι τρώνε χωρίς να πεινάνε και χωρίς να χορταίνουν, συνευρίσκονται χωρίς να τεκνοποιούν και εργάζονται χωρίς να παράγουν. Απίστευτη σπατάλη ενέργειας και μάλιστα όταν σκεφτεί κανείς ότι, έτσι όπως είναι δομημένες οι κοινωνίες τους, ένα μεγάλο ποσοστό των υγειών ενηλίκων ούτως ή άλλως εργάζεται σε αντιπαραγωγικούς (με την αυστηρά οικονομική έννοια, δλδ να παράγουν φαΐ και πρώτες ύλες) τομείς όπως το έγκλημα, οι τέχνες ή την διανόηση. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με δευτερεύοντες τομείς, νομίζοντας το φαΐ παράγεται εύκολα, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι για να παριστάνεις εσύ τον κουλτουριάρη φωτογράφο ή τον υπηρέτη της φιλοσοφικής διανόησης, κάποιος άλλος σκάβει για δύο σε κάποιο χωράφι, μία για να ταΐσει τον εαυτό του και άλλη μία για εσένα που δεν σκάβεις.

Άρα, συνδυάζοντας το α με το β, ως τώρα έχουμε περισσότερα άρρωστα άτομα και τα υγιή περνούν τις μέρες τους με ολοένα και λιγότερο παραγωγικό τρόπο. Δεν χρειάζεται να σχολιάσω, οπότε πάμε στο γ.

Τρίτον, ακολουθώντας το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, οι άνθρωποι αποφεύγουν τον πόνο και την κακουχία. Κατάντησαν μαλθακοί και υπερευαίσθητοι, με τις αλλεργίες τους, τα σύνδρομα τους και τις παραξενιές τους. Έχοντας απομακρυνθεί από το γεμάτο κινδύνους φυσικό περιβάλλον, έχουν απωλέσει τον τρόπο να επιβιώνουν σε αυτό. Ο μέσος αστικός άνθρωπος, πόσο θα άντεχε στην φύση, έχοντας χάσει την ανοσία του στα διάφορα μικρόβια, το σκληρό δέρμα, την από καιρό εξασθενημένη όραση και όσφρηση ή, τέλος, την γνώση του φυσικού κόσμου;

Άρα, αν τα βάλουμε όλα μαζί, έχουμε μία ανθρωπότητα που είναι όλο και ασθενικότερη, όλο και πιο μαλθακή και όλο και πιο ξένη στο ίδιο το ενδιαίτημά της, όλο και πιο τεμπέλα, όλο και πιο κακομαθημένη, όλο και πιο ευάλωτη, όλο και πιο ηλίθια. Όλο και περισσότεροι από εμάς θα χρειαζόμαστε να μας φέρνουν τη μπουκιά στο στόμα.

Κάπου παραπάνω ανέφερα ότι όλα αυτά μας οδηγούν στον αφανισμό και ότι αυτό ακριβώς αποτελεί την εγγυημένη διαιώνισή μας. Παράδοξο;

Όχι αν το σκεφτείς.
Ελλείψει άλλων θηρευτών, ο άνθρωπος θα έπρεπε να ελέγχει ο ίδιος τους πληθυσμούς του. Αυτό όμως θα σήμαινε φόνο, πράγμα που δεν αποτελεί χαρακτηριστικό των ειδών παρά μόνο σε πολύ ειδικές περιστάσεις: όλα τα ζώα φονεύουν το ένα το άλλο για λόγους αναπαραγωγικούς ή για την διεκδίκηση των πόρων, αλλά κανένα είδος, ούτε το ανθρώπινο, δεν σκοτώνει ψυχρά για λόγους μαθηματικούς. Θέλω να πω, μπορείς να σκοτώσεις έναν άνθρωπο  σε αυτοάμυνα, για να του κλέψεις τα λεφτά ή για να πάρεις τα ασφάλιστρα από ένα γέρικο αεροπλάνο, για να επιβάλεις τις απόψεις σου, για κάποιον θεό, για κάποιο έθνος ή για κάποιο δίκιο, αλλά όχι έτσι ψυχρά για να τηρηθούν κάποιες αναλογίες. Άρα, ο πληθυσμός άχρηστων να συνεχίσει να αυξάνεται μέχρι να μην χωράει η γης.

Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι οδηγούμαστε στον όλεθρο. Κάποια στιγμή οι άρρωστοι, ανίκανοι και μέσα στην άγνοια άνθρωποι θα φτάσουν στο σημείο που δεν θα μπορούν να ζήσουν. Τόσο απλά.

Θα πεθάνουμε όλοι; Μάλλον όχι. Κάποιοι θα επιζήσουν. Οι ικανότεροι δεν θα είναι αυτοί που θα επιζήσουν της φύσης, αλλά αυτοί που θα επιζήσουν της ανθρωπότητας.
Και φτού κι από την αρχή.

Καλό ε;
Μόνη μου το σκέφτηκα.
Έρωτα, δεν ξηγιέσαι σωστά.

Επιβίωση του (πνευματικά) Ισχυρότερου

Ζούμε σε έναν κόσμο που πλέον τα σωματικά προσόντα σχετίζονται ολοένα και λιγότερο με την επιβίωση. Ένα εύρωστο σώμα, ας πούμε, αποτελεί περισσότερο στυλιστική επιλογή παρά εργαλείο ενάντια στη φύση. Ένα κοφτερό μυαλό, ένα πανίσχυρος χαρακτήρας, όμως είναι αυτός που θα σε οδηγήσει σε σωστές αποφάσεις στην απαλλαγμένη από γήινο μόχθο αλλά πλήρη νοερών ευθυνών ζωή σου.

Οι λάθος αποφάσεις σε οδηγούν σε λάθος φίλους, σε λάθος διατροφή, σε λάθος επάγγελμα, σε λάθος καταστάσεις, σε λάθος τόπους, μειώνοντας τις πιθανότητες που έχεις για επιβίωση.

Μία τέτοια λάθος απόφαση είναι η αυτοκτονία.
Σίγουρα, δεν αυτοκτονεί κανείς ελαφρά τη καρδία, ούτε για ψύλλου πήδημα. Για να αυτοκαταστραφεί κανείς, πρέπει η εσωτερική του πάλη ή ο φόβος που προέρχεται από έξω να έχουν φτάσει σε αδιανόητα αβάσταχτο σημείο.

Είναι όμως, μία σειρά εσφαλμένων αποφάσεων που οδηγούν στο απονενοημένο, και αυτή η σειρά εξαρτάται από το άτομο. Το πως αντιμετωπίζουμε μία δύσκολη κατάσταση, δεν οδηγεί πάντα στην αυτοκτονία. Υπάρχουν πολλοί που έχουν χρέη, ας πούμε, αλλά οι περιισσότεροι από αυτούς εξακολουθούν να ζούν, σε αντίθεση με άλλους.

Άρα, δεν είναι η κατάσταση που οδηγεί εκεί, αλλά η νοητική κατάσταση του καθε ενός από εμάς.
Ας πούμε, αν μιλήσουμε για χρέη, η αρχιδιαχειριστής του ιστολογίου θα έπρεπε ήδη να έχει αποχαιρετήσει τον μάταιο τούτο κόσμο.
Αν μιλήσουμε για μπούλινγκ, τότε παραπάνω από τους μισούς νέους, έπρεπε να έχουν πηδήξει από τις ταράτσες, γιατί όποιος έχει παιδιά ξέρει πόσο αμείλιχτα είναι από τη φύση τους και πόσο κάνουν εξάσκηση το ένα πάνω στο άλλο, και αυτό είναι που αργότερα θα τα κάνει δυνατά και άξια να ζήσουν.

Και ξέρεις κάτι; Μπούλινγκ, ή χρέη, ή κλέφτες ή ασθένεια, ή απώλεια ή κι εγώ δεν ξέρω τί άλλη δυστυχία μπορεί να πλήξει έναν εύθραυστο άνθρωπο, δεν θα πάψουν ΠΟΤΕ να υπάρχουν.

Η βία, είναι παντοτινή, με τη μία μορφή ή την άλλη, και ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να κάνει τη ζωή εύκολη, παρά τα επιτεύγματα του νου. Λίγο πιο υποφερτή, ναι. Εύκολη όχι. Θέλει αγώνα.

Και, είναι έτσι ο κόσμος που ο ένας πληρώνει τα λάθη του άλλου. Κάνει λάθος ο γιατρός, πεθαίνει ο ασθενής. Κάνει λάθος ο γονιός, βγαίνει ψυχικά άρρωστο το παιδί. Κάνει λάθος ο αγρότης, παθαίνει καρκίνο του οισοφάγου όποιος φάει τη ντομάτα. Για αυτό, όλοι χρειαζόμαστε βοήθεια και συγχώρεση, όλοι πρέπει να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε.

Η θρησκεία μας λέει ότι η αυτοκτονία αποτελεί αμάρτημα. Ετυμολογικά, αμαρτία σημαίνει λάθος, και εγώ θα συμφωνήσω. Πρόκειται για μία εσφαλμένη απόφαση. Αν κάποιος δεν αντέχει τη ζωή, τότε δεν του φταίνε οι άλλοι.

Οι γονείς που ετοιμάζουν τα παιδιά για τον στίβο της ζωής, οφείλουν να τα προετοιμάσουν για τις δυσκολίες και όχι να τα έχουν καλομαθημένα, αλλά ούτε και να τα έχουν τσακίσει ψυχολογικά από σκληρότητα, γιατί και η μία ακρότητα και η άλλη οδηγούν είτε στην επιθετικότητα είτε στην παθητικότητα, και είναι αδύνατον να προβλέψει κανείς ποιό θα οδηγήσει που. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ο Βαγγέλης ο θύτης, ας πούμε.
Με λίγα λόγια, αυτό το παιδί αυτοκτόνησε γιατί το πείραζαν οι φίλοι του.

Άρα, είτε που είχε άλλα προβλήματα, ψυχολογικά ή υγείας, είτε που απλά δεν ήταν πνευματικά και νοητικά ισχυρός ώστε να επιβιώσει, οπότε έπραξε το καλύτερο βγαίνοντας από την γονιδιακή τράπεζα της ανθρωπότητας.

Κυνικό; Όχι.
Φϊλε μου, ξέρω κόσμο που πασχίζει με νύχια και με δόντια να μείνει στη ζωή, ασθενείς με απαίσιες παθήσεις που παλεύουν για ένα ακόμα δευτερόλεπτο, πρόσφυγες που με νύχια και με δόντια περνούν ένα σωρό βάσανα για μία ακόμα ημέρα πάνω στη γή, ξέρω γιαγιάδες και παππούδες που με πείσμα αναμετριούνται με το θάνατο σε καθημερινή βάση, με πόνο και όλο το κουράγιο τους ή πάμφτωχους
και εξαθλιωμένους που κάθε δευτερόλεπτο της ζωής του αποτελεί βάσανο τρώγοντας χόρτα και κρεμμύδια, κι αυτό το παιδί αυτοκτόνησε επειδή τον πείραζαν οι φίλοι του;

Κρίμα από τη μία, γιατί ήταν νέος, γλυκός από ότι φαίνεται  άνθρωπος που θα μπορούσε να κάνει τα πάντα. Από την άλλη ο ίδιος δεν το έβλεπε αυτό. Γιατί επέλεξε αυτούς τους φίλους; Γιατί τους ανεχόταν; Οι "φίλοι" του φταίνε όσο φταίει η γρίπη που σκότωσε έναν καρδιακό. Αργά ή γρήγορα, θα συνέβαινε.

Η υπέρτατη Θυσία

Αναρωτιούνται οι "ειδήμονες" πως θα γίνει να μην υποφέρουν οι άνθρωποι. Αρρώστιες, βία, αδικίες, πόλεμοι, γενοκτονίες, εκμετάλλευση, τα ξέρει ο καθένας.

Πολλοί, και προς τιμήν τους, δίνουν τη ζωή τους για να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο. Είναι πολλοί που μέσα από την έρευνα και την τεχνολογία έχουν καταφέρει έστω και κατά ένα χιλιοστό του χιλιοστού να αυξήσουν τις ελπίδες έστω και ενός ανθρώπου να ζήσει χωρίς κίνδυνο. Είναι πολλοί που έχουν δώσει τις ζωές τους ώστε οι επόμενες γενιές να έχουν όσα αυτοί δεν είχαν. Είναι πολλοί που εκτός από τις ζωές τους έχουν αφιερώσει και τις σκέψεις τους, έχουν προχωρήσει τις ιδέες έτσι ώστε το ένα να μη συγκρούεται με το άλλο, μιλώντας και πείθοντας να πείσουν τον έναν άνθρωπο να μη βασανίζει τον άλλον, γιατί όλα τα δεινά του ανθρώπου προέρχονται από άλλους ανθρώπους.

Μία είναι η θυσία που κανείς δεν έχει κάνει, ή για να το θέσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια, κανείς από τους υποτιθέμενους καλοθελητές που βομβαρδίζουν αμάχους και από τη μία ανταλλάσσουν βραβεία στις οθόνες ενώ από την άλλη παίρνουν μίζες από τον έμπορο των όπλων, και αυτό είναι να δώσουν τα γαμημένα τα λεφτά στον άνθρωπο να κάνει τη ζωή του όπως ο ίδιος θέλει.

Και έχεις τον βλακοπίτουρα τον γκέητς να πίνει σκατόνερο από ένα πράμα που κόστισε κι εγώ δεν ξέρω πόσα σε χρήμα, χρόνο, έρευνα και μελέτη, αντί να πάρει εκατό, χίλιους, ανθρώπους και να τους πεί, πάρε άνθρωπέ μου τα μπικικίνια και αγόρασε αγελάδες, ένα σπίτι και στείλε τα παιδιά σου σχολείο. Αντί να χρηματοδοτεί την κυβέρνηση της κόστα ρίκα να ψηφίζει νόμους κατά του εργατικού δικαίου ώστε να του βγαίνει άη φόουν σίξ φτηνότερο ώστε το μέσος μαλάκας δυτικός να μην στεναχωριέται που αργεί να φορτώσει το γιουτιούμπ, να δώσει τα λεφτά στους εργάτες, να στήσουν επιχειρήσεις, να φτιάξουν τις χώρες τους, να ανεβάσουν το επίπεδό τους και μη φοβάσαι καθόλου, ο εργάτης θέλει αυτό ακριβώς που θέλουν όλοι, λίγη ησυχία, λίγη ασφάλεια και λίγο φαγητό και με την γνωστή επινοητικότητά του ο μέσος άνθρωπος θα βρεί τρόπο να νικήσει και την ανυδρία, και το βραχώδες έδαφος, και όλα.

Και κοίτα να δείς, φίλε μου υποκριτή, αν δώσεις τα λεφτά στον κοσμάκη, αντί να τα κρατάς στο σεντούκι στο κελάρι, τότε ξαφνικά ούτε η θρησκεία θα έχει σημασία, ούτε η πολιτική, ούτε η ιδεολογία γιατί ο χορτάτος άνθρωπος δεν πάει να σκοτώσει κόσμο. Σκοτώνει κόσμο αυτός που επί γενιές γενεών ζεί την αδικία και τον πόνο.

Οπότε, φίλε μου υποκριτή, πιάσε όσους περισσότερους μπορείς και δώσε τους το περίσσευμά σου. Αντί να αγοράσεις ένα πίνακα ή τρίτη λαμποργκίνι, σώσε δέκα οικογένειες, σπούδασε εφτά ανθρώπους, χτίσε τρία σχολεία.

Το ζήτημα ξέρεις ποιό είναι, ξιπασμένε λιμοκοντόρε που μετέτρεψες την ελεημοσύνη σε αξεσουάρ ; Το ζήτημα είναι ότι αν δεν ήσουν υποκριτής, αχόρταγος και αδίστακτος, δεν θα είχες φτάσει να συσσωρεύεις όλα αυτά τα περίσσεια πράγματα. Είσαι αυτός που είσαι και έχεις αυτά που έχεις γιατί πάτησες επί πτωμάτων να τα αποκτήσεις και οι εγκληματίες δεν φημίζονται για την κοινωνική τους συνείδηση.

Οπότε, άσε μας στην ησυχία μας, κι εσύ και οι δακρύβρεχτες παραστάσεις σου στις εκπομπές, που σε χειροκροτούνε τα τσιράκια σου, που επιθυμούν να γίνουν σαν εσένα, μελλοντικοί "φιλάνθρωποι" κι αυτοί.

Τι να μην μάθετε στο παιδί σας.

• Πρώτον και κύριον, είναι απίστευτο το πόσο κύριον είναι το πρώτο, είναι η δημιουργικότητα. Δεν χρειάζεται να του τη διδάξετε γιατί το παιδί είναι ήδη δημιουργικό από μόνο του. Η μαμά φύση το έχει ήδη προικίσει με 100% επινοητικότητα και ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Αυτό που χρειάζεται, λοιπόν, να διδάξει ένα γονιός δεν είναι η δημιουργικότητα αλλά τους νόμους της φύσης και της φυσικής ώστε να μη τρώει τα μούτρα του, όταν θα βρίσκει λύσεις και θα δημιουργεί από μόνο του ενστικτωδώς. Βασικά, το μόνο που χρειάζεται να κάνει ένας
  
  γονιός για να ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα ενός παιδιού είναι να μην γκρινιάζει για την ακαταστασία.
• Δεύτερον, την κοινωνικότητα. Ο άνθρωπος γεννιέται κοινωνικός. Το μόνο που αλλάζει κατά τη διάρκεια της ζωής είναι ότι οι εμπειρίες που αποκτούμε μας μαθαίνουν δυο-τρία πραγματάκια. Αυτό όμως είναι κάτι που ο κάθε άνθρωπος μαθαίνει με το δικό του χρόνο και οπωσδήποτε δε γίνεται να εκβιάσεις κάποιον να γίνει κοινωνικός τώρα αμέσως, ούτε να είμαστε όλοι ομοιόμορφα κοινωνικοποιημένοι: εσύ θα έχεις αυτή την κοινωνική ταυτότητα ενώ εγώ άλλη. Έτσι είναι και με τα παιδιά. Αν είναι λιγομίλητο και συνεσταλμένο, αφήστε το να είναι. Είναι τόσο όμορφο! Ντε, και καλά, να είμαστε όλοι πάρτι άνιμαλ! Τί διχτατορία κι αυτή!
• Τρίτον, το να αυτοεξυπηρετείται. Για άλλη μία φορά η μαμά Φύση έχει φυτέψει μέσα μας αυτή την ανάγκη, που σημαίνει ότι αν κρυώνουμε θα βάλουμε παλτό, αν πεινάσουμε θα φάμε και αν διψάσουμε θα πιούμε νερό, αν έχουμε πονόδοντο θα πάμε στον γιατρό. Για άλλη μία φορά, το μόνο που έχει να κάνει ο γονιός είναι να διδάξει στο τέκνο του τους νόμους της φύσης και της φυσικής, ώστε να μη βλάψει τον εαυτό του και τους τριγύρω του.
• Μουσική. Αν το παιδί είναι από μόνο του μουσικός, τότε όλα γύρω του θα γίνουν μουσική. Αν θέλει να εκφραστεί, τότε όλα γύρω του θα γίνουν έκφραση και αν θέλει να ξεσπάσει, τότε όλα γύρω του θα γίνουν ξέσπασμα. Είναι στη φύση του, στη φύση όλων μας. Όλα τα άλλα είναι απλώς ματαιοδοξία. Πάντα θυμάμαι τον παππού μου που έπαιζε βιολί χωρίς να έχει διδαχτεί ούτε μία νότα. Έτσι πρέπει να είναι η μουσική, απόλαυση και μεράκι, όχι βραχνάς τρίτη-πέμπτη-σάββατο, ψυχαναγκασμός στο πεντάγραμμο. 
• Πως να μην κάνει τα λάθη που κάνατε εσείς. Ωραίο θα ήταν, αλλά είναι αδύνατον. Το γεννήσατε, έχει τα γονίδιά σας και κάθε δευτερόλεπτο της κάθε μέρας αντιγράφει τη συμπεριφορά σας. Ωστόσο, πολλές φορές τυχαίνει τα παιδιά να μην βγούν σαν τους γονείς τους και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε γίνεται ή πότε δεν γίνεται αυτό.
• Πόσο όμορφα είναι όλα αυτά!

Αναρωτιέμαι...

Πιστεύω ότι το δράμα του ανθρώπου σαν είδος έγκειται στο γεγονός ότι δεν έχει προσαρμοστεί ακόμα στις αλλαγές που ο ίδιος επέφερε στο περιβάλλον και τον εαυτό του.
Η εξέλιξη των ενστίκτων του βρίσκεται ακόμα πίσω στα σπήλαια, ενώ το παρόν του απαιτεί παντελώς διαφορετικές τακτικές επιβίωσης.

Μπορεί ο άνθρωπος να αλλάξει τον εαυτό του;
Θα επιβιώσουμε των εαυτών μας;

Περιφρόνηση αντί θαυμασμού

Που θα ήσουν χωρίς άσφαλτο στο δρόμο, χωρίς τρεχούμενο νερό στο σπίτι, χωρίς φτηνά βιβλία στο ράφι και χωρίς φτηνά ρούχα στη βιτρίνα, χωρίς εύκαιρο φαγητό στο ντουλάπι ή στο μαγαζί απέναντι;
Θα ήσουν σαν αυτούς που περιφρονείς.
Με την εξής διαφορά: εσύ δεν θα τα έβγαζες πέρα.

Γιατί αυτοί, παρ' όλα αυτά, έχουν καταφέρει να είναι εδώ.
Εσύ, και με όλα αυτά, είσαι πιο πίσω σε αποτελέσματα από τους γονείς σου.

Γιατί οι ιδέες σου και η καλλιέργειά σου είναι ιδέες του καναπέ, στάσιμες εδώ και καιρό, ενώ οι δικές του ιδέες τον έφεραν ως εδώ, γεωγραφικά και ιστορικά.
Άθεε δυτικέ, ξύπνα.

Στο σώσιμο

Κανόνας πρώτος: καμμία δράση και κανένα προϊόν δεν θα εγκρίνεται αν δεν έχει προηγηθεί μελέτη περιβαλλοντικού αντίκτυπου. Θα υπάρχει αλγόριθμος που υπολογίζει την αναλογία χρησιμοποιούμενης ενέργειας, πόρων και εκπομπών / παραγόμενου ωφέλιμου (και όχι κερδοφόρου) έργου. Οποιαδήποτε ενέργεια ή προϊόν υπερβαίνει αυτό το όριο, δεν θα πραγματοποιείται, είτε πρόκειται για αγαθοεργία, κερδοφόρα επιχείρηση, τεχνολογική έρευνα, φαρμακευτική δαπάνη, διαστημική αποστολή, τίποτα. Όπως καταλαβαίνετε, ο πολιτισμός μας την έχει άσχημα, από την άλλη έχω πίστη στο δυτικό δαιμόνιο του κέρδους: κάτι θα σκεφτεί να τα βολέψει όλα.
Κανόνας δεύτερος: η διαφήμιση όχι μόνο αποτελεί διαφθορέα καταλανωτικών ηθών αλλά αποτελεί και μεγάλη σπατάλη υλών και ενέργειας: χαρτί σε τόνους ανά δευτερόλεπτο για φυλλάδια που τελικά γίνονται σκουπίδια, χώρος σε έντυπα που θα μπορούσαν να είναι ενημέρωση αντί για εξώθηση στην κατανάλωση. Άρα: περιορισμός διαφημίσεων στα απολύτως απαραίτητα. Απλή περιγραφή προϊόντων χωρίς εφέ ή λυρικές ερμηνείες, χωρίς ηθοποιούς ή μοντέλα αλλά μόνο με κείμενο και  με όριο χώρου τηλεοπτικού ή έντυπου, προς απλή ενημέρωση και μόνο. Κατάργηση φέιγ βολάν και διανομής φυλλαδίων πόρτα-πόρτα. Αποτέλεσμα; Μείωση κατανάλωσης βλαβερών ουσιών (πολυ-επεξεργασμένα ή άλλα συσκευασμένα τρόφιμα, αλκοόλ, καπνός, αυτοκίνητα, κλπ), μείωση σπατάλης σε πρώτες ύλες και κατανάλωση βασισμένη στην ανάγκη άρα σαφώς πιο εκλογικευμένη.
Κανόνας τρίτος: απαγόρευση υπεραστικών ταξιδιών παρά μόνο με μέσα μαζικής μεταφοράς, λεωφορεία, τραίνα, αεροπλάνα, κοκ.  Αποτέλεσμα; βελτίωση των μέσων αυτών και μείωση ρύπων, μείωση ατυχημάτων και δαπάνης για υποδομές.
Κανόνας τέταρτος: κλείσιμο χρηματιστηρίων. όποιος δεν παράγει τώρα, δεν κερδίζει τίποτα από το μέλλον
Κανόνας πέμπτος: φορολόγηση όπλων και βιομηχανιών που τα παράγουν ανάλογα με τις απώλειες σε εθνικά προϊόντα και περιβαλλοντική βλάβη.
Κανόνας έκτος: άνοδος κόστους φωτογραφικών πρώτων υλών. Κάθε σούργελο από την άνω κολοπετινίτσα (ή το κέντρο της αθήνας) την έχει δεί φωτογράφος και δαπανά απίθανα ποσά ενέργειας σε φωτογραφίες που δεν αλλάζουν στον κόσμο τίποτα. Φωτογραφίες, μόνο οι φωτογράφοι. Αν θες χόμπι, πλέξε καλάθια που χρησιμεύουν και σε κάτι ή κάνε πάτσγουερκ να ζεσταθεί ο κόσμος. Αυτή είναι πραγματική δημιουργικότητα, όχι λουλουδάκια και θολά τοπία....
Αυτά για αρχή.

Σκοπιά ( από άλλη)

Όταν γέννησα στα Γιάννενα το δεύτερο παιδί, το γαλανό, ήταν εκεί δίπλα μου μία άλλη μέλλουσα μαμά που θα γεννούσε το πρώτο της παιδί. Σε λίγο ήρθε η μαία για να ζυγίσει το δικό μου και μία νοσοκόμα για να πάρει την μέλλουσα στην αίθουσα τοκετών. Μείναμε, εγώ και ο σύζυξ, με τον μέλλοντα πατέρα στο θάλαμο.

Μας ρώτησε πως είναι να είσαι γονιός.

Του απαντήσαμε.

Του είπαμε τι να προσέχει, τί να κάνει με τα ξενύχτια, τί να κάνει με τα ψυχολογικά της γυναίκας του, τι να κάνει με τα ταΐσματα, με την αϋπνία, την έλλειψη χρόνου, την έλλειψη χρόνου με την σύντροφό του, τα πεθερικά και τις προσδοκίες τους, το πρώτα δόντια, τους κολικούς, για τις αρρώστιες, τις ανησυχίες, τις αμφιβολίες,  τα κλάμματα όλην ώρα, την έλλειψη ησυχίας και τον περιορισμό προσωπικού χώρου, όλα. Δεν παραλείψαμε τίποτα.

Αλλά δεν το λέγαμε με τη μορφή παράπονου.

Για εμάς ήταν μία περιπέτεια, στα αλήθεια. Είχε πλάκα.

Ο νέος, όμως, είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό, κόκκαλο που λέμε όταν κάποιος μένει εμβρόντητος.
Είχε πέσει από τα σύννεφα.

"Τι μου λέτε, τώρα!", ψέλλισε. "Δεν είχα ιδέα!" συνέχισε και βγήκε από το θάλαμο παραπατώντας για να κάνει τσιγάρο.

Εγώ και ο σύζυξ κοιταχτήκαμε. Καταλάβαμε τη γκάφα μας.
Ο σύζυξ απεφάνθη γελώντας ότι "Τώρα, φίλε, είναι αργά. Την π****ισες!" χωρίς, φυσικά, να γίνει αντιληπτός από τον απαρηγόρητο μέλλοντα πατέρα.

Μετά αναρωτηθήκαμε πως ήταν δυνατόν να του περιγράψουμε τα θετικά του να είναι κανείς γονιός, αλλά καταλήξαμε ότι αυτό δεν περιγράφεται. "Ασ'τον" είπε ο σύζυξ, "Θα το ανακαλύψει μόνος του" και δεν το ξανακάναμε κουβέντα. Ούτε κι αυτός μας έθεσε άλλα ερωτήματα, χαχαχαχα

Τέλος πάντων, μετά σκέφτηκα ότι τόσο εγώ όσο και ο σύζυξ, προερχόμαστε από πολύτεκνες και πολυμελείς οικογένειες, πράγμα που σημαίνει ότι ήμασταν ήδη εξοικειωμένοι με την όλη κατάσταση και απαιτήσεις της. Άλλοι νέοι, που ίσως δεν είχαν τόσα αδέρφια ή τόσες οικογενειακές εμπειρίες, ήταν φυσιολογικό να μην ξέρουν τι να περιμένουν.

Για αυτό είναι σημαντικό, πέρα από τον οικονομικό παράγοντα που είναι καθοριστικός στο σχηματισμό μίας οικογένειας, να υπάρχει και μία ευρύτερη οικογενειακή κουλτούρα, έτσι ώστε το να κάνει κανείς οικογένεια να μην είναι κάτι το ανήκουστο αλλά κάτι το φυσιολογικό.

Οπότε, αν προεκτείνουμε αυτή τη σκέψη, τότε είναι λογικό να γηράσκει ο δυτικός κόσμος, αφού προωθεί την ατομικότητα και όχι την συλλογικότητα και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να φτάνουν στο σημείο οι νέοι να νιώθουν "κορόιδα" αν στερηθούν τη μοναξιά τους για να μπουν στο "λούκι" ή, όπως έλεγαν παλιά, στον "ζυγό" της οικογενειακής ζωής. Ο δυτικός άνθρωπος ζεί για την απόλαυση, όχι για την ευτυχία, όμως η απόλαυση είναι κενή νοήματος.

Οπότε, θα έλεγα ότι αν οι κυβερνήσεις των δυτικών κρατών επιθυμούν να αυξήσουν τις γεννητικότητες, τότε δεν αρκούν μόνο τα οικονομικά κίνητρα (τα οποία, μεταξύ μας, δεν θα είναι ποτέ αρκετά αν ο άλλος θέλει μόνο να πίνει και να πηδιέται) ούτε το να γράφονται βιβλία κι άλλα βιβλία για τις χαρές της μητρότητας, αλλά η ενθάρρυνση μίας οικογενειακής κουλτούρας, ενός οικογενειακού τρόπου ζωής. Αντί να πλασάρονται ώς σταρ οι πουτάνες και οι πούστηδες, μπορούν κάλλιστα οι κρατικοί επικοινωνιολόγοι να προωθούν ως πρότυπα τους ανθρώπους που, σε τελική ανάλυση, ταΐζουν το σύμπαν.

Φυσικά, τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό.
Δεν μπορείς να υποχρεώσεις τον άλλον να κάνει οικογένεια αν δεν το θέλει. Μπορείς να του επιτρέψεις να κάνει ναρκωτικά, να καταστρέφει τη υγεία του και το περιβάλλον με την υπερκατανάλωση, να κυλιέται από ουσία σε ουσία μέχρι να γεράσει και να σέρνεται από φάρμακο σε φάρμακο, αλλά να κάνει οικογένεια δεν μπορείς να του υποδείξεις να κάνει. Τι καλό  που είναι το κράτος.... Συγκινήθηκα πάλι....

Τραβεστί του ιδίου φύλου.

Πριν από λίγο καιρό πήρα την απόφαση να αφήσω τα μαλλιά μου στο φυσικό τους χρώμα, το γκρίζο. Η απόφαση αυτή πολύ με βόλεψε οπότε πήγε ένα βήμα παρακάτω: έκοψα και το μακιγιάζ. Έπρεπε να συνηθίσω τη νέα εικόνα του εαυτού μου χωρίς προσθήκες. Το συνήθισα. Πλέον οι βαμμένες γυναίκες μου φαίνονται σαν καραγκιόζηδες, ακόμα και στις λίγες περιπτώσεις όπου το μακιγιάζ είναι διακριτικό και καλαίσθητο. Μου φαίνονται όχι άσχημες, αλλά μασκαρεμένες.

Η επόμενη σκέψη ήταν η εξής: γιατί χρειαζόμαστε, σαν είδος, τόσες προσθήκες για να νοιώσουμε "ο εαυτός μας";

Δεν πρόκειται περί ομορφιάς, γιατί το μεηκάπ δεν κρύβει την ασχήμια. Μία στραβή μύτη ή ένα ασύμμετρο πρόσωπο δεν κρύβονται.

Γιατί;

Μετά έτυχε να συναντήσω την Αμαλία, μία κοπέλα που, στα νιάτα της, ήταν συμπαθής, αλλά με ελαφρύ προγναθισμό, διακριτό, αλλά ανεκτό. Νόμιζε ότι για αυτό δεν έβρισκε σύντροφο. Οι επεμβάσεις που έκανε αυτή η κοπέλα ήταν πολλές: το μαλλί όλες το βάφουμε, αλλά αυτή το παράκανε, είναι ένα μαλλί υπερπαραγωγή, σαν την πιο σπάταλη στάρλετ του μπόλιγουντ, για να λάβετε μία ιδέα. Πάντα κυκλοφορεί με βαρύ μέηκ άπ, μέγα σφάλμα γιατί κρύβει την καλή επιδερμίδα της χωρίς όμως να κρύβει το σαγόνι της. Πάντα κυκλοφορεί ντυμένη στην πέννα , ούτε για ψώνια δεν πάει χωρίς μαλλί μεηκαπ, παπούτσι, ακριβό φόρεμα, αξεσουάρ ταιριαστά
και τους γαλάζιους φακούς επαφής.

Εκτός από το σαγόνι, είναι και κάτι άλλο που δεν κρύβεται, το βλέμμα. Αυτή η γυναίκα σε κοιτάει με βλέμμα αδηφάγο, σα να λέει "σου αρέσω΄;", σαν άλλη μέδουσα που αντί για στρατηλάτη ψάχνει την έγκριση. Από μακρυά αν τη δείς σκέφτεσαι "ωπ!, να μία ενδιαφέρουσα περίπτωση" αλλά μόλις φτάσεις κοντά σε τρομάζει αυτό το βλέμμα. Προσωπικά το βρίσκω τερατώδες.

Κι όμως, παρόλο που όλο αυτό το μασκάρεμα αντί να την ομορφύνει τελικά την έκανε αποκρουστική, ήταν προτιμότερο να την βλέπεις βαμμένη. Γιατί;

Μυστήριο.

Ίσως είναι θέμα ομοιομορφίας: ακολουθείς τη μόδα για να μη μείνεις πίσω, για να είσαι όπως οι άλλες, για να ενταχθείς στο κοπάδι των όμορφων ή ίσως, πιο αληθές, για να μπείς στο κοπάδι των ευπρεπών.

Ίσως είναι θέμα συνήθειας: ξανθό μαλλί+μοδάτο ρούχο +μεηκάπ = κανονικό, ασφαλές, γνώριμο.

Ίσως, τέλος, να είναι τραβεστισμός, να έχω στρεβλή εικόνα του εαυτού μου και νομίζω ότι είμαι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είμαι και έτσι, με αυτό τον τρόπο αυτό να εκφράζεται προς τα έξω.

Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι μόνο φτιασιδωμένος μπορεί ο άνθρωπος να δεχτεί τον εαυτό του.