Φούγκα δίχως

Νομίζω,μετά από μεγάλο ψάξιμο δικό μου και κοίταγμα τριγύρω, πως αυτό που μας τυραννάει σαν είδος και μας κάνει να κάνουμε πράγματα περίεργα είναι το ένα πρωτόγονο ένστικτο που δε λέμε με τίποτα να ξεχάσουμε,όχι το ερωτικό γιατί αυτό όλο και κάποιον τρόπο βρίσκουμε να το εκτονώσουμε, είτε με μαλακία είτε με διαστροφή ή αν είμαστε τυχεροί με αληθινή συνουσία, αλλά αυτό της φυγής, δηλαδή να έχουμε εξερευνήσει πλήρως έναν τόπο ή ένα πράγμα και μετά όχι να μείνουμε εκεί να το λιβανίζουμε στον αιώνα τον άπαντα αλλά να το αφήσουμε πίσω και να προχωρήσουμε στο επόμενο, είτε προκειται για τόπο, πράγμα άνθρωπο ή κατάσταση.
Να φύγω από αυτό εδώ, να κοιτάξω το άλλο αλλού
Για αυτό πίνουμε

No one has called for months

No one has called for months.

That is a statement, loud and clear.

And your friends, baby, they treat you like a guest.

It's ok, though.

I've always been dysfunctional.

I know how to sail those vast,deserted waters.

They are mine and I'm their queen.

No one will call for months.

Unless someone dies.

Risks of a No-Risk Policy

Πάντα είχα μία πολιτική, την πολιτική του μηδενικού ρίσκου όταν πρόκειται για την ευθύνη μου ως προς τους άλλους. Δηλαδή, όταν πρόκειται για κάτι που αφορά μόνο εμένα και κανέναν άλλον (πολύ λίγα πράγματα στη ζωή είναι τέτοια) τότε το ρίσκο το παίρνω με χαρά και ευχαρίστηση. Όταν όμως το ρίσκο αφορά άλλους, όπως τους μαθητές μου ή τους ανθρώπους που αγαπάω, όποιοι και να είναι, όπου και αν βρίσκονται, τότε τηρώ αυτή την τακτική, δηλαδή να μην διακινδυνεύσω με κανέναν τρόπο το δικό τους συμφέρον και να μην κάνω τίποτα αν δεν είναι οι πιθανότητες συντριπτικά υπέρ τους.

Μέχρι τώρα η τακτική αυτή με έχει βγάλει ασπροπρόσωπη, υπό την έννοια ότι ποτέ δεν έχω κάνει τίποτα που να βλάψει κάποιον με κανέναν τρόπο. Προσπαθώ μάλιστα να προστατεύσω τους γύρω μου από τα λάθη μου, όσο μπορώ φυσικά, διότι μερικά από τα λάθη μου τα βλέπω ως σωστά.

Για αυτό και προσπαθώ να δέχομαι κάτι με το οποίο διαφωνώ όταν θεωρώ ότι ίσως για κάποιον άλλον να φαίνεται σωστό. Προσπαθώ, όσο μπορώ μέσα στη ανθρώπινη άρα ατελή μου αντίληψη και φύση, να συνδυάσω το δικό μου μυαλό με των τριγύρω μου, για να περιορίσω τα λάθη που θα κόστιζαν σε άλλους. Έτσι την έχω την ευθύνη στο μυαλό μου, αυτόν τον ορισμό της δίνω.

Το τελευταίο διάστημα, ωστόσο, νιώθω ότι ξέρω λιγότερα. Νιώθω σα να είναι όλα λάθος και σαν όλα να είναι αταίριαστα ως προς εμένα. Πράγματα που είχα ως σταθερές, είναι τώρα ρευστότερα κι από λάδι σε κατηφόρα και αυτό που περισσότερο αμφισβητώ είναι το τί καταλαβαίνω.

Οι πηγές είναι περισσότερες από όσες μπορώ να διαχειριστώ και πιο πολύπλοκες από ότι ήταν.

Πάντα όμως, σε καιρούς κρίσεως, οι άνθρωποι αντιδρούν με δύο τρόπους, είτε που αναζητούν την ασφάλεια της πεπατημένης, κανουν δηλαδή αυτό που πάντα έκαναν ελπίζοντας ότι οι ίδιοι νόμοι θα

έχουν τις ίδιες επιπτώσεις, είτε που κάνουν το εντελώς αντίθετο, με το σκεπτικό ότι αφού μέχρι τώρα έκανα αυτό, τώρα πρέπει να κάνω το αντίθετο. Και είμαι στο σημείο που πρέπει να αποφασίσω ποιό από τα δύ θα κάνω. Δύσκολη απόφαση, αν μη τι άλλο γιατί όπως όλες οι παοφάσεις πρέπει να παρθεί εν βρασμώ ψυχής και χωρίς αρκετές πληροφορίες.

Όσο για τον Παναγιώτη, έχω να πω το εξής. Αυτό που εμένα με βοήθησε ήταν το εξής, να σταματήσει αυτό εδώ, η φράση αυτή για κάποιο λόγο στα αγγλικά, "This ends here!"

Σκέφτηκα, Παναγιώτη, το εξής. Οι άνθρωποι τις περισσότερες φορές δεν αποφασίζουν, αλλα αντιδρούν, άλογα, όπως το νερό όταν πέσει μέσα του μία πέτρα: δεν είναι απόφασή του να κάνει κύκλους, απλά έτσι αντιδρά. Έτσι πήρα την ΑΠΟΦΑΣΗ να μην αντιδράσω σύμφωνα με το αρνητικό ερέθισμα, αλλά αντιθέτως, να μην αντιδράσω σύμφωνα με αυτό. Πήρα την απόφαση, οι ομόκεντροι κύκλοι του δικού μου προβλήματος να μην επεκταθούν περισσότερο, αλλά να σταματήσουν σε εμένα. Πήρα την απόφαση να είμαι εγώ η μόνωση ανάμεσα στον θόρυβο του παρελθόντος και την επόμενη γενιά.

Αποφάσισα, οποιαδήποτε αντίδραση οφείλεται σε εκείνο το πρόβλημα, να την πνίξω. Κοίταξα τριγύρω και παρατήρησα ποιές ήταν οι αντιδράσεις στα καλά πράγματα και τις αποστήθισα όπως ο ηθοποιός το σενάριο και τις έκανα ζωή μου, ώστε η επόμενη γενιά να έχει ένα στρώμα (εμένα) να την προστατεύει από τους απόηχους των ουρλιαχτών. Δεν εξέφρασα θυμό ούτε έφυγα. Δεν μίλησα σε κανέναν ούτε ξέσπασα. Δεν απέφυγα τις υποχρεώσεις μου, δεν έκανα πίσω όταν μου ζητήθηκε να δείξω κατανόηση σε ανθρώπους που δεν την έδειξαν σε εμένα. Έγινα η μόνωση. Στρίμωξα το είναι μου ανάμεσα στις πληγές του παλιού και τις απαιτήσεις του νέου, των νέων

Έχει το τίμημά του. Πρέπει κάποια στιγμή να εκφραστείς, γιατί δεν μπορεί κανείς να τα κρατά όλα μέσα του για πάντα. Η μαυροδάφνη βοήθησε. Και η πολύ δυνατή μουσική. Και οι μικρές ώρες πριν την αυγή που ότι ρέει είναι αόρατο.

Μόνη ανταμοιβή ότι σταμάτησα το κακό, δεν το άφησα να αναπαραχθεί μέσα από τα λόγια ή τις πράξεις μου. Η νέα μέρα είναι καθαρή.

Κανένα ρίσκο για τους άλλους, για μένα όλα.
Μπορώ και το κάνω.

Νιώθοντας το Ένα

Διαβάζοντας διάφορα, είναι δύσκολο να μην αντιληφθεί κανείς μοτίβα, ακριβώς όπως οποιοσδήποτε κάνει δουλειά που έχει να κάνει με ανθρώπους από ένα σημείο και μετά τους κατατάσσει σε κατηγορίες: ο ενοχλητικός, ο περίεργος, ο απαράδεκτος, κοκ.

Διαβάζοντας όμως τα γραπτά των ανθρώπων είναι πολύ πιο μεγαλειώδες και σημαντικό να παρατηρεί κανείς τα σχήματα των εννοιών, πως όλα τους χορεύουν στον ίδιο ρυθμό

, στην ίδια μουσική, όλα ξεκινώντας από το μοριακό επίπεδο, από το πως ένα μόριο στη σύνθεση ενός νευρώνα δίνει σχήμα στη σκέψη του κάθ ένα από εμάς, και επειδή τα μόρια είναι όλα ίδια, βγαίνουν και οι σκέψεις ίδιες, όχι πανομοιότυπες αλλά με όμοιους ρυθμούς στην εξέλιξή τους.

Όλοι ξεκινούν με τον ίδιο τρόπο και όλοι καταλήγουν με τον ίδιο τρόπο, όλα τα έργα της αρχής έχουν μία συγκεκριμένη ατμόσφαιρα και λίγο πριν το τέλος όλοι κάνουν τις ίδιες σκέψεις.

Και είναι αξιοσημείωτο το πως όλοι γονατίζουν μπροστά στον Πόνο, πως εξεγείρονται μετά την πρώτη τους γνωριμία με αυτόν και πως μετά όλοι ίδια και απαράλαχτα βλέπουν ότι μόνο γιατρικό στον Πόνο είναι η ενσυναίσθηση και η φιλοσοφημένη αγάπη, όχι η αγάπη του ενθουσιασμού αλά εκείνη της Γνώσης του Καλού και του Κακού, η Γνώση που έρχεται όταν δεις τον Πόνο, την Απώλεια, και την Αγωνία μπροστά στα μάτια σου και ξέρεις ότι εκτός από την Γνωστική Αγάπη άλλη ελπίδα δεν υπάρχει άλλη. Όλοι, εκεί συγκλίνουν. Πρέπει να έχουν δίκιο.

Και όλοι, όλοι, έχουν ένα άλλο κοινό μιλούν όλοι για το Ένα.
Μπορεί οι πρωτεινούχες φούσκες που έχουμε για σώματα να έχουν περιορισμένες αισθήσεις, όμως από νωρίς είδαμε το Ένα, το νιώσαμε και καταλάβαμε τη σημασία του. Καταλάβαμε από νωρίς ότι κάτω από το χώμα είναι ο Θάνατος και πάνω όσο πιο ψηλά γίνεται είναι η Ζωή. Νομίζαμε αρχικά ότι ήταν πολλά μικρά πράγματα, μετά όμως, χιλιετίες πριν, πριν ακόμα βγούν τα πανεπιστήμια και οι φιλόσοφοι, οι πρωτόγονοι ντυμένοι πίθηκοι ένιωσαν ότι δεν είναι πολλά μικρά, αλλά Ένα πολύ μεγάλο.

Η Αγωνία τους μπροστά σε αυτό, το δέος και η σημασία του ήταν τόσο μεγάλα, που το έγραψαν, το σκάλισαν και το ζωγράφισαν, το έντυσαν με συμβολισμούς και παραμύθια που οι τωρινοί σαμάνοι, προικισμένοι με τον ίδιο εγκέφαλο αλλά καλύτεροι ντυμένοι, περιφρονούν. Κι όμως, όπως οι νέας κοπής σαμάνοι, μιλούν και αυτοί για το μεγάλο Ένα. Του έδωσαν νέα ονόματα, αλλά παραμένει η φύση του Ενός ίδια, άσχετα με τις ορέξεις και τις ματαιοδοξίες μερικών πρωτεϊνούχων φουσκών στον αφρό της γης.

Το Ένα που όλοι έχουμε μέσα στο κάθε μόριό μας, είναι αδιαμφησβήτητα υπαρκτό, ανεξάρτητα από τί λένε οι φούσκες. Και, όπως ένωσαν οι αρχαίοι, είναι τεράστιο και περιλαμβάνει τα πάντα. Αν το κοιτάξεις στα μάτια θα καείς. Οι πρόσφατες επιστημονικές ανακαλύψεις το επιβεβαιώνουν. Βρίσκεται παντού τριγύρω μας, και τίποτα δεν του ξεφεύγει, οι νόμοι του είναι αιώνιοι και απόλυτοι, κόλαση είναι οι συνέπειες της απερισκεψίας μας, που νομίζουμε ότι μία μικρή φούσκα μπορεί να υπερβεί το Ένα και το Όλο. Η κόλαση είναι κάτω από το χώμα όπου καταλήγει το κορμί μας μετά τον θάνατο, Παράδεισος είναι η Ζωή πάνω από το χώμα, όσο πιο ψηλά γίνεται.

Ακόμα και ένας πίθηκος το ξέρει αυτό.

Ανατομία μίας Εξάρτησης

Είναι απλό.
Αν καλύψεις καποιανού ανάγκη, τότε αυτός κάποια στιγμή θα καλύψει την ανάγκη του και δεν θα χρειάζεται πλέον αυτό που του δίνετε. Για να γίνει εξάρτηση, για να στερήσετε από κάποιον την ελευθερία του, τότε δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να καλύψετε την ανάγκη του, αλλά αντίθετα να την αφήσετε ακάλυπτη για πάντα, όσο περισσότερο γίνεται.

Αν θέλει γαλήνη, να του δώσετε μονοτονία, αν θέλει αγάπη να του δώσετε σεξ, αν θέλει σεξ δώστε του βίτσια, αν θέλει βιταμίνες να του δώσετε θερμίδες, αν θέλει προσοχή να του δώσετε υπηρεσίες, αν θέλει ανθρωπιά να του δώσετε φιλανθρωπία και αν θέλει ζωή να του δώσετε επιβίωση. Αν θέλει ελευθερία να του δίνετε μακρύτερο λουρί.

Αυτά μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους που πολύ λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να τα ξεχωρίσουν. Έτσι, είναι ευγνώμονες για κάτι που δεν είναι αυτό που θέλουν, απλά και μόνο επειδή μοιάζει με αυτό που θέλουν.

Επιπλέον, νομίζουν ότι καλύπτουν την ανάγκη τους, ενώ στην ουσία δεν την καλύπτουν αλλά απλά την ξεγελάνε, όπως όταν αντί για να κοιμηθείς πίνεις καφέ: ξεγελάς τον εαυτό σου.

Fuck you and you wall of platitudes.

Δύο σε ένα

Είχατε την ατυχία, κύριε αναγνώστα, να με πετύχετε πάνω που είχα δύο ιδέες ταυτόχρονα. Ενδεχομένως, ίσως λέγω,  να έχετε την υπομονή να με ανεχτείτε όσο θα πραγματεύομαι δύο εντελώς διαφορετικές ιδέες, χωρίς πρόχειρο, πειραματικά όπως βγαίνει από το νού στα ακροδάχτυλα και από εκεί στο πληκτρολόγιο. Μην νομίσεις ότι αυτά που λέω είναι βεβαιότητες, αν και τις διατυπώνω ως τέτοιες. Απορίες είναι, θαυμασμοί και πειραματισμοί της σκέψης, όπως όταν βλέπεις ένα σοκάκι και λες "ας δω που βγάζει".

Δεν ξέρω αν το έχεις κάνει ποτέ, αναγνώστα, να ακολουθήσεις έναν δρόμο που ποτέ ως τώρα δεν έχεις δεί, αλλά δοκίμασέ το. Είναι απολαυστικό. Ίσως, αν είσαι τυχερός, βρεθείς σε δέντρο με φωλιά κι  ακούσεις και το τραγούδι του κότσυφα, ενός από τους αισθαντικότερους τραγουδιστές.

Τέλος πάντως, ας αφήσουμε τα γλυκανάλατα.

Είχα ακούσει το εξής, ότι πολλοί άνθρωποι θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους και μετά αναρωτήθηκα αν, όπως συμβαίνει με όλα τα άλλα πράγματα, υπάρχει ορισμός για αυτό, δηλαδή τί σημαίνει να ζείς και τί σημαίνει ζωή. Τί είναι ζωή, στα αλήθεια; Αν ρωτούσες τους παππούδες σου, θα σου έλεγαν κάτι σίγουρα διαφορετικό από αυτό που εννοούν οι άνθρωποι σήμερα. Σήμερα εννοούν τις απολαύσεις, από ότι έχω καταλάβει. Είναι πολύ χαζό αυτό, διότι οι απολαύσεις αποτελούν ένα μέρος μόνο της ζωής και μάλιστα το μικρότερο, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Μία συνάδελφος, πριν από κάποια χρόνια μου είπε ότι αν μπορούσε θα ήθελε να ζήσει τη ζωή της, να ταξιδέψει παντού.

Τι λές μωρή βλαμμένη, ήθελα να της πω. Η ζωή σου είναι ο χρόνος που έχεις. Μέχρι να πεθάνεις. Αυτό είναι η ζωή σου. Το παιδί σου, ηλίθιο πλάσμα, κατά λάθος το έκανες; Και αν ναι,. δεν αποτελεί αυτό μέρος της "ζωής" σου, ούτως ή άλλως; Πότε το έκανες, σε ένα παράλληλο σύμπαν; Το ξέρεις μωρή βλαμμένη, ότι πενήντα χρόνια πριν το να έχεις ένα παιδί που δεν πεθαίνει ήταν ο ορισμός του να ζείς τη "ζωή" σου; Δηλαδή αυτό που κάνεις τώρα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, δεν πιάνεται για ζωή, κάθε ανάσα που έχεις την τύχει να ρουφάς και μετά να αφήνεις στον κόσμο να βγαίνει, να φτάνει στον ουρανό σαν ατμός;

Δεν ξέρω τί άλλλο  θέλουν οι άνθρωποι από τη "ζωή" τους, πάντως τους βλέπεις μέσα στην ασφάλεια και την ευκολία να περνούν τον χρόνο τους περιμένοντας πότε θα ζήσουν τη ζωή τους. Κάποιοι από αυτούς, πιο ξερόλες από τους άλλους, ισχυρίζονται, μάλιστα, ότι τη ζούν, απλά και μόνο επειδή με επιθετικό τρόπο βιώνουν πράγματα που θεωρούνται απολαύσεις

Είναι "ζωή" το σκί; Αποτελεί ένδειξη "ζωής" η διακόσμηση και φενκ σούη, η φωτογραφία ή ο τουρισμός; Το να κάνεις οικογένεια, να είσαι παραγωγικός, το να είσαι ασφαλής και, μέσες άκρες, υγιής, το να έχεις φαγητό κάθε μέρα, σου πέφτουν τόσο λίγα ώστε να μην τα συμπεριλαμβάνεις στον ορισμό της "ζωής";

Και έχεις φτάσει στο σημείο να θεωρείς "ζωή" τα μπουζούκια και τα τσουλάκια ή τους κλαρινογαμπρούς; ΠΑΣ ΚΑΛΑ, ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ;
Θεωρείς "ζωή" το ξενύχτι ή την κατανάλωση ή την αναψυχή, αλλά όχι την εργασία, την οικογένεια ή την απλά ύπαρξη, ένα δώρο σπάνιο στο σύμπαν; Το γεγονός ότι έχεις ένα κρεβάτι να κοιμάσαι, ξέρεις πόσοι λίγοι το έχουν; Και περιμένεις από κάποιον να σου δώσει το σύνθημα "Ζήσε!" για να ζήσεις μόνο όταν βρεθείς σε κάποιο θέρετρο ή σε κάποιο σκοτεινό και φασαριόζικο μέρος;

Σου έχω νέα. "Ζωή" είναι όλα τα υπόλοιπα. Αυτά κοίτα να απολαύσεις. Τα άλλα είναι, ή μάλλον προκύπτουν όταν η ζωή κάνει του κεφαλιού της. Ζήσε τα όταν έρθει η ώρα, μια στο τόσο, αλλά μην τα ανάγεις σε επίκεντρο της ύπαρξής σου.

Ζωή δεν είναι να αντλείς απολαύσεις διαρκώς. Ζωή είναι να χαίρεσαι στη χαρά, λυπάσαι στη λύπη, να ανησυχείς στην ανησυχία και ότι έρθει να το χειρίζεσαι ανάλογα. Όταν είσαι κουρασμένος να κοιμάσαι και όταν είσαι ξεκούραστος να τραβάς μπροστά, όταν είσαι πεινασμένος να τρώς και όταν είσαι απορημένος να ρωτάς, όταν θυμώνεις να φωνάζεις. Κάνε κάτι διαφορετικό και δες αν θα πάει τίποτα καλά.

Μετά, η σκέψη νούμερο δύο, είχε να κάνει με τα επίκαιρα, με τις ειδήσεις και τις πληροφορίες που έχουμε για όλα όσα συμβαίνουν. Από τη μία μας λένε κάτι για ένα χρέος που ξαφνικά μάθαμε ότι υπάρχει, ενώ πριν δεν υπήρχε, κάτι για μερικούς μουσουλμάνους που θέλουν, λέει να καταχτήσουν τον κόσμονα, κάτι για κάτι γκέη που θέλουν να παντρεύονται κάτι για μερικούς παίχτες που θέλουν να δουν αν μπορούν να βγάλουν περισσότερα λεφτά, κάτι για μερικές αυτοκτονίες, για κάτι τσούλες που τσουλεύονται για το καλό του κόσμονα πάλι, κάτι για κάποιους που παρακολουθούν κάποιους άλλους για το κέρδος και κάτι για κάποιους που θέλουν να βοηθήσουν κάτι φτωχούς βομβαρδίζοντάς τους. Κάτι για κάποιους που πηδιόνται για να νιώσουν "ζωντανοί".

Έχω να κάνω την εξής δήλωση.
Αφού δεν ακούτε κανένα, κάντε το.
Μέσα στη αφροσύνη σας, κάντε όλα αυτά τα πράγματα που επειδή μπορείτε να κάνετε, θαρρείτε  αυτό τα καθιστά και σωστά.

Κάνετέ τα. Κάντε τα όλα. Αυτοκτονήστε, τσουλευτείτε, καταχτήστε, παντρευτείτε, παρακολουθήστε, βγάλτε τζάμπα κέρδος από τα αναβολικά που εμπορεύεστε, πηδηχτήτε, σκοτώστε τους φτωχούς για να τους σώσετε.

Αφού δεν βλέπετε κανένα λόγο αν μην το κάνετε, κάντε το.
Αλλά μετά μην πείτε "γιατι σε εμένα" όταν, όπως συμβαίνει πάντα, λουστείτε τις συνέπειες.

Τα καλά της Μετεμψύχωσης

Είδες τελικά φίλε μου, που όλα έχουν τη θέση τους στον κόσμο;

Έλεγαν, ας πούμε, οι παλιοί για παράδεισο και μετεμψύχωση, για το τέλος του πόνου, κόντρα σε κάθε ένδειξη για το αντίθετο.

Έτσι είναι ο κόσμος, πάντα ο ίδιος και πάντα απρόβλεπτος.

Λέγαν, ας πούμε, ότι αν τα κάνεις όλα σωστά, τότε η επόμενη ζωή σου θα ήταν σε μία καλύτερη μορφή. 

Αν το σκεφτείς λιγάκι, αν το βάλεις σε άλλη προοπτική, αν το κοιτάξεις σχηματικά, τότε

καταλαβαίνεις ή ίσως αγγίζεις κάτι εντός σου που μοιάζει με κατανόηση.

Κανείς δε ζεί για πάντα, προφανώς, κανείς δε βλέπει τον θεό, κανείς δεν κλαίει για άλλο πλην του εαυτού του, όμως πάντα το θέμα ήταν το μέλλον και το μέλλον είναι οι γενιές. Αυτές είναι που ίσως κάποτε δουν τον παράδεισο και την κορυφή με τα χιόνια. Όπως οι μονάρχες με τα κόκκινα φτερά που πετούν για τους επόμενους. Η μετάδοση γονιδίων, πάντα, εξ αρχής και δια παντός, ποιανού το σπέρμα θα καρπίσει.

Σχηματικά, ξαναζείς μέσω των απόγονων και πεθαίνεις για άλλη μια φορά με τον τελευταίο τους. Αμαρτίαι γονέων...

Κάνε τα όλα σωστά και οι επίγονοι θα ζήσουν κάτι καλύτερο. Κάνε τα όλα λάθος και θα κατέβουν στην κόλαση, οι πράξεις σου θα τα οδηγήσουν σε κατώτερες μορφές ζωής, να δυστυχούν σε δυστυχίες που εσύ διάλεξες, μέρα με τη μέρα, επιλογή την επιλογή, απόφαση την απόφαση.

Το καλό είναι ότι το ανώτερο όν που παίρνει τις αποφάσεις, είσαι εσύ.

Το κακό είναι ότι κανείς ποτέ δεν αλλάζει.

Και μόνο εκ των υστέρων ξέρει κανείς την απάντηση.

Αν οι απόγονοι είναι πιο πάνω, λες εντάξει. Αν είναι πιο κάτω, τότε εθελοτυφλώντας λές και λέω, ότι θα μπορούσε να είναι και χειρότερα.

Ένα μόνο αληθινό κριτήριο ο πόνος, αυτός που δίνεις και αυτός που παίρνεις.

Η ζυγαριά του πόσο υποφέρεις.

Ακόμα με κάνει να κλαίω, ο ....

Το μυαλό του ανθρώπου μπορεί να κάνει τα πάντα, αλλά μόνο ένα πράγμα τη φορά. Για αυτό χρειαζόμαστε τους άλλους.

Ψυχο-τραβεστί

Ο Πράτσετ, τον οποίον αγαπώ, είχε την έμπνευση σε ένα από τα έργα του, κάποια παρωδία του γνωστού φαντάσματος της όπερας, έβαζε έναν χαρακτήρα να φοράει μία αόρατη μάσκα για να ξεπεράσει τη δειλία του.

Και, κοιτώντας τον ορισμό του όρου "τραβεστί" είναι δύσκολο να μην συνδέσει κανείς τα δύο αυτά τρομακτικά γεγονότα, το να είμαστε καλύτερα ο εαυτός μας πίσω από τη μάσκα και μάλιστα όταν αυτή η μάσκα δείχνει το αντίθετο από αυτό που κρύβουμε.

Τί φοβόμαστε πια;
Τί το τόσο τρομερό θα συμβεί χωρίς τη μάσκα;

Χιούστον, έχουμε πρόβλημα

Ακολουθώντας, Αλίκη στην χώρα των τραυμάτων, ένα λευκό περιστέρι 

κατέληξε πίσω στην πεζότητα, πιο πειθήνια από πριν.

Με δύο γαίες στα μάτια, ο γάτος εξαφανίστηκε, το χαμόγελό του μία θύμηση.

Η άβυσσος των ονείρων μόνο ένα θαύμα έχει πια.

Ο τελευταίος λογαριασμός με ένα ακόμα άνθρωπο.

Καταπιεστήριο "Τα τρία αδέρφια"

Είναι πολύ δύσκολο να συλλάβει ο πρωτόγονος νούς μία απλή αλήθεια, ότι στην προσπάθειά του να ελέγξει τον άλλον, καταντά να περιορίζει τον ίδιο του τον εαυτό.
Και είμαστε όλοι μας πρωτόγονοι, γιατί μόλις μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια του χόμο σάπιενσ σάπιενσ στη γη δεν ήταν αρκετές για να γίνει η μετάλλαξη, η μετάβαση στο επόμενο ψυχολογικό είδος.

Δες, ας πούμε, τον έλεγχο της γυναικείας γονιμότητας. Υπάρχει εύλογος λόγος που γίνεται, η αποφυγή της αιμομιξίας, αλλά τα κίνητρα δεν η΄ταν πάντα τόσο ευγενή. Όπως και να έχει, ο παντοδύναμος αρσενικός με το περίτρανο ματζαφλάρι του, έθεσε περιορισμούς, κλείδωσε τις γυναίκες στα μπουντρούμια και μετά δεν είχε που και πως να γαμήσει. Κατέφυγε στο έγκλημα. Ανακάλυψε τον βιασμό.

Δες τα αφεντικά που περιορίζουν τα δικαιώματα των εργατών, αλλά χωρίς να κατανοούν ότι αυτό που περιορίζουν είναι τα κέρδη τους. Πρέπει να έχεις κάνει ταυτόχρονα δαλάη λάμα και οικονομολόγος για να το εισπράξεις αυτό από το σύμπαν, αλλά έτσι είναι. Και τελικά πληρώνουν διπλά και τρίδιπλα κάτι που με μερικά εργατικά δικαιώματα θα είχαν ξαποστείλει εδώ και καιρό. Και μάλιστα χωρίς να χάσουν τίποτα από τις οικονομικές ηγεμονίες τους....
Τι να κάνεις, ένστικτα είναι αυτά....

Θαρρεί ο πολύπειρος και πολύτσεπος ότι είναι καλύτερος από την κίσσα που μαζεύει γυαλιστερά μπιχλιμπίδια για να γαμήσει, μην και χαθεί το είδος, του αχόρταγου ανθρώπου, χόμο ισατιάμπιλισ. Αμάρτησα για τα γαμημένα τα γονίδια μου, κατάλαβες;

Ο δεσμοφύλακας διαβιεί κι αυτός στη φυλακή.
Κατάλαβες;