Νιώθοντας το Ένα

Διαβάζοντας διάφορα, είναι δύσκολο να μην αντιληφθεί κανείς μοτίβα, ακριβώς όπως οποιοσδήποτε κάνει δουλειά που έχει να κάνει με ανθρώπους από ένα σημείο και μετά τους κατατάσσει σε κατηγορίες: ο ενοχλητικός, ο περίεργος, ο απαράδεκτος, κοκ.

Διαβάζοντας όμως τα γραπτά των ανθρώπων είναι πολύ πιο μεγαλειώδες και σημαντικό να παρατηρεί κανείς τα σχήματα των εννοιών, πως όλα τους χορεύουν στον ίδιο ρυθμό

, στην ίδια μουσική, όλα ξεκινώντας από το μοριακό επίπεδο, από το πως ένα μόριο στη σύνθεση ενός νευρώνα δίνει σχήμα στη σκέψη του κάθ ένα από εμάς, και επειδή τα μόρια είναι όλα ίδια, βγαίνουν και οι σκέψεις ίδιες, όχι πανομοιότυπες αλλά με όμοιους ρυθμούς στην εξέλιξή τους.

Όλοι ξεκινούν με τον ίδιο τρόπο και όλοι καταλήγουν με τον ίδιο τρόπο, όλα τα έργα της αρχής έχουν μία συγκεκριμένη ατμόσφαιρα και λίγο πριν το τέλος όλοι κάνουν τις ίδιες σκέψεις.

Και είναι αξιοσημείωτο το πως όλοι γονατίζουν μπροστά στον Πόνο, πως εξεγείρονται μετά την πρώτη τους γνωριμία με αυτόν και πως μετά όλοι ίδια και απαράλαχτα βλέπουν ότι μόνο γιατρικό στον Πόνο είναι η ενσυναίσθηση και η φιλοσοφημένη αγάπη, όχι η αγάπη του ενθουσιασμού αλά εκείνη της Γνώσης του Καλού και του Κακού, η Γνώση που έρχεται όταν δεις τον Πόνο, την Απώλεια, και την Αγωνία μπροστά στα μάτια σου και ξέρεις ότι εκτός από την Γνωστική Αγάπη άλλη ελπίδα δεν υπάρχει άλλη. Όλοι, εκεί συγκλίνουν. Πρέπει να έχουν δίκιο.

Και όλοι, όλοι, έχουν ένα άλλο κοινό μιλούν όλοι για το Ένα.
Μπορεί οι πρωτεινούχες φούσκες που έχουμε για σώματα να έχουν περιορισμένες αισθήσεις, όμως από νωρίς είδαμε το Ένα, το νιώσαμε και καταλάβαμε τη σημασία του. Καταλάβαμε από νωρίς ότι κάτω από το χώμα είναι ο Θάνατος και πάνω όσο πιο ψηλά γίνεται είναι η Ζωή. Νομίζαμε αρχικά ότι ήταν πολλά μικρά πράγματα, μετά όμως, χιλιετίες πριν, πριν ακόμα βγούν τα πανεπιστήμια και οι φιλόσοφοι, οι πρωτόγονοι ντυμένοι πίθηκοι ένιωσαν ότι δεν είναι πολλά μικρά, αλλά Ένα πολύ μεγάλο.

Η Αγωνία τους μπροστά σε αυτό, το δέος και η σημασία του ήταν τόσο μεγάλα, που το έγραψαν, το σκάλισαν και το ζωγράφισαν, το έντυσαν με συμβολισμούς και παραμύθια που οι τωρινοί σαμάνοι, προικισμένοι με τον ίδιο εγκέφαλο αλλά καλύτεροι ντυμένοι, περιφρονούν. Κι όμως, όπως οι νέας κοπής σαμάνοι, μιλούν και αυτοί για το μεγάλο Ένα. Του έδωσαν νέα ονόματα, αλλά παραμένει η φύση του Ενός ίδια, άσχετα με τις ορέξεις και τις ματαιοδοξίες μερικών πρωτεϊνούχων φουσκών στον αφρό της γης.

Το Ένα που όλοι έχουμε μέσα στο κάθε μόριό μας, είναι αδιαμφησβήτητα υπαρκτό, ανεξάρτητα από τί λένε οι φούσκες. Και, όπως ένωσαν οι αρχαίοι, είναι τεράστιο και περιλαμβάνει τα πάντα. Αν το κοιτάξεις στα μάτια θα καείς. Οι πρόσφατες επιστημονικές ανακαλύψεις το επιβεβαιώνουν. Βρίσκεται παντού τριγύρω μας, και τίποτα δεν του ξεφεύγει, οι νόμοι του είναι αιώνιοι και απόλυτοι, κόλαση είναι οι συνέπειες της απερισκεψίας μας, που νομίζουμε ότι μία μικρή φούσκα μπορεί να υπερβεί το Ένα και το Όλο. Η κόλαση είναι κάτω από το χώμα όπου καταλήγει το κορμί μας μετά τον θάνατο, Παράδεισος είναι η Ζωή πάνω από το χώμα, όσο πιο ψηλά γίνεται.

Ακόμα και ένας πίθηκος το ξέρει αυτό.

Time to crack my own skull

Sometimes, you have to take  the step forward.
Jump is what you need to do.
Pain comes cheaper. That's what is wrong with the world.

Δεν ήταν όμορφα εδώ

Ίσως να έπαιξε ρόλο ο χριστιανισμός, ίσως και όχι, ίσως δηλαδή να ήταν μία σύμπτωση το γεγονός ότι η δύση βρέθηκε μπροστά, χάρις σε άλλους γεωπολιτικούς παράγοντες. Το γεγονός, όμως, παραμένει, ότι η Ευρώπη, ακόμα και τώρα την ώρα της κρίσης προπορεύεται σε πολλά θέματα και οι κοινωνίες της περνούν καλύτερα από κοινωνίες άλλων τόπων, παρόλο που δεν είναι οι πλουσιότερη, ούτε η μεγαλύτερη ούτε η πιο τεχνολογικά εξελιγμένη δύναμη.

Πρέπει, κατά μία παντελώς αναξιόπιστη δική μου συλλογιστική και χωρίς καμμία επιστημονική έρευνα, να βρίσκεται ίσα με 200 χρόνια μπροστά η Ευρώπη, κοινωνικά. Πριν από πόσα χρόνια σκότωναν οι πατεράδες τις κόρες για λόγους ερωτικής επιλογής, στην Ευρώπη; Πριν από πόσα χρόνια ήταν τα παιδιά σκλάβοι και οι φτωχοί αντικείμενα προς πώληση; Πριν από πόσα χρόνια ήταν η στέρηση ο δρόμος της ηθικής και πριν από πόσα χρόνια ήταν η εκδίκηση ο δρόμος προς τη

δικαιοσύνη;

Άρα, οι  κοινωνίες που βλέπουν τα αποτελέσματα αυτής της εξέλιξης, λογικό είναι να επιθυμούν και για τους εαυτούς τους την ίδια ευμάρεια, την ίδια σταθερότητα και την ίδια δικαιοσύνη, τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες.

Δηλαδή, αν οι χριστιανικές κοινωνίες, με όλα τα μειονεκτήματά τους. έχουν φτάσει στο σημείο να αποτελούν αντικείμενο φθόνου για τους μη χριστιανούς, τότε μήπως θα έπρεπε οι μη-χριστιανοί να κάτσουν να σκεφτούν δύο πράγματα; Θέλω να πω, στην ευρώπη ζούμε όπως ζούμε γιατί σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, έχουμε θεσμούς, έχουμε ελευθερίες, έχουμε σε αρκετά μεγάλο βαθμό ισότητα φύλων και εθνικοτήτων, έχουμε ελευθερίες προσωπικές και πολιτικές. Αυτά είναι που κάνουν τις κοινωνίες μας όμορφες. Αν ο μη-δυτικός βλέπει από έξω τί ωραία που ζούμε αλλά δεν θέλει να κάνει τα πράγματα που κάνουμε, τότε υπάρχει πρόβλημα, γιατί θα νομίσει ότι θα έχει τα ίδια με εμα΄ς αποτελέσματα ακολουθώντας όμως εντελώς διαφορετική πορεία στην πράξη..

Αλλά δεν είναι δυνατόν να πετύχεις το παστίτσιο ακολουθώντας τη συνταγή για την ομελέττα.

Όταν βλέπεις, ας πούμε στην Ασία να χτίζονται πόλεις καθ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν των ευρωπαϊκών, τότε αυτό σε βάζει σε σκέψεις, σωστά; Και δε μιλάμε για τόπους χωρίς πολιτισμό αλλά για τόπους με χιλιετίες ιστορίας και τέχνης και γνώσης, οπότε εφόσον απαρνούνται τον τρόπο ζωής τους για να υιοθετήσουν τον δικό μας ("δικός μας"... απλά έτυχε να γεννηθούμε κάπου βολικά) τότε δεν είναι παράλογο να συμπεράνει κανείς ότι ο δικός τους τρόπος ζωής δεν αρέσει ούτε στους ίδιους, αποτελεί κατά κάποιο τρόπο πρόταση μομφής σε ό,τι έχουν μάθει έως τώρα.

Ακόμα και οι δυτικοί που απαρνούνται τη θρησκεία ή τον δυτικό τρόπο σκέψης ή τα εγκόσμια ή κι εγώ δεν ξέρω τί άλλο, το κάνουν από την ευχάριστη θέση να βρίσκονται στο τέλος μίας διαδρομής που ξεκίνησε εντός αυτού του συστήματος, που υποστηρίζει το δικαίωμα της επιλογής, της προσωπικής εξέλιξης, της αυτόνομης ύπαρξης και αυτό είναι προϊόν αιώνων φιλοσοφικής εξέλιξης εντός του χριστιανικού πλαισίου.

Πίσω στο θέμα μας. Πριν από κάποιους αιώνες εδώ, στα Ευρωπαϊκά μας μέρη, έκαιγαν τις μάγισσες, βασανίζαν τους αιρετικούς, κακοποιούσαν τις γυναίκες, πούλαγαν σκλάβους τα παιδιά, κύλησε τόσο αίμα από χριστιανικά χέρια και τόσος πόνος έχει προκληθεί που είναι απίστευτο το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα χριστιανοί. Κάποια στιγμή αυτό σταμάτησε. Κάποια στιγμή, η σκέψη των χριστιανών έφτασε στο συμπέρασμα ότι δεν πάει άλλο αυτό. Έβαλαν και μερικοί άθεοι το χεράκι τους, φυσικά.

Το ζήτημα είναι το εξής: πόσο καιρό θα χρειαστεί ο μουσουλμανικός τρόπος σκέψης να οδηγηθεί στο ίδιο συμπέρασμα; Ο Ινδουιστικός;  Ο Αφρικανός πόσο καιρό θα χρειαστεί να φτάσει στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να σκοτώνει, να βιάζει και να κακοποιεί άλλους Αφρικανούς;

Θα χρειαστεί μία πανούκλα, μετά μία αποικιοκρατία και μετά ένας διαφωτισμός, άλλα πεντακόσια χρόνια, δηλαδή; Δεν θα ήταν αυτό σπατάλη χρόνου εφόσον αυτό έχει ήδη συμβεί μία φορά; Θα πρέπει οι άλλοι πολιτισμοί να διαπράξουν τα ίδια σφάλματα που διέπραξαν και οι δικοί μας; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος; Ειδικά εφόσον μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, δεν υπάρχει τρόπος να παρακάμψουμε το μέρος της διαδρομής που ήδη έχουμε δεί μία φορά;

Δεν αποτελεί αυτό πρόκληση για όσους ξέρουν δύο πράγματα παραπάνω, το πως η πολύτιμη αυτή πληροφορία και γνώση να διαδοθεί συντομότερα, εκεί που είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου να διαδοθεί;
Τα μυαλά των ανθρώπων, πόσες γενιές καλοσύνη χρειάζονται για να ημερέψουν;

Όσα ξέρει ο Επιστήμων δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος

Να καταστήσω σαφές ότι δεν είμαι από αυτούς που κατηγορούν ή αποκλείουν την επιστήμη, ούτε είμαι από αυτούς που θεωρούν τη θρησκεία απάντηση σε όλα. Θα έλεγα περισσότερο ότι δεν έχω κατασταλλάξει και ότι ακόμα ψάχνω τους συμβολισμούς, τους λόγους και τις συνέπειες, την σχέση μεταξύ των δύο και το πως όλα αυτά εξυπηρετούν τον άνθρωπο μέσα στο χωροχρόνο. Είπα σε προηγούμενη ανάρτηση ότι πιστεύω στο θεό και όχι στους παπάδες, με τον ίδιο τρόπο που πιστεύω στην επιστήμη και όχι στους επιστήμονες, υπό την έννοια ότι οι άνθρωποι κάνουν λάθη αλλά οι δυνάμεις όχι.

Δυνάμεις, το λοιπόν.
Οι επιστήμονες ξεκλείδωσαν τη γνώση που μέχρι τότε λόγω τεχνικών δυσκολιών ήταν αδύνατο να ξεκλειδωθεί. Τί θα ήταν η επιστήμη σήμερα χωρίς το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, ας πούμε; Με αυτή τη γνώση κατανόησε καλύτερα όχι μόνο τη φύση και τον κόσμο, αλλά πιο σπουδαίο από όλα θεωρώ ότι κατανόησε τον ίδιο του τον εαυτό, σε προσωπικό επίπεδο και αυτό είναι κάτι που έχει τεράστιες κοινωνικές προεκτάσεις, σε κάθε επίπεδο, από την παραγωγή και την οικονομία μέχρι ακόμα και τις μετακινήσεις των πληθυσμών, την υγεία και την πρόοδο.

Το ζήτημα των γυναικών, ας πούμε. Οι γυναίκες θεωρούνταν είτε τρελές, είτε ζώα είτε νομισματική μονάδα σε συναλλαγές μέχρι πολύ πρόσφατα, ας πούμε 50 χρόνια, μιας και σε κάποια μέρη του κόσμου που η επιστήμη δεν έχει φτάσει, ακόμα έτσι τη βλέπουν. Η γυναίκα μόλις έπιανε την εμμηνόπαυση, τρελαινόταν ή ακόμα πιο πριν από αυτή την περίοδο θεωρούνταν υστερικιά αν δεν είχε αυτό που η φύση την προόριζε να έχει, το καλό το σεξάκι σε τακτικές ισόποσες δόσεις.
Τώρα η γυναίκα ξέρει γιατί νιώθει έτσι και δεν πανικοβάλεται ούτε χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της, αλλά ξέρει ότι είναι μία φάση και το αντιμετωπίζει ασυγκρίτως πιο ψύχραιμα και με πολύ πιο μεγάλη ανοχή από τους υπόλοιπους.

Χωρίς τους επιστήμονες να μας μάθουν τί εστί βερύκοκο, ακόμα ως τρελές δούλες θα μας είχαν, ακόμα και οι πιο καλλιεργημένοι, γιατί μέχρι πριν από 50 χρόνια μόνο οι πλούσιες πόρνες είχαν δικαιώματα προσωπικά και πολιτικά.

Η γενικότερη υγεία, η διατροφή μας, το σπίτι μας το ίδιο, όλα είναι καλύτερα χάρις στην επιστήμη. Ακόμα και η φιλοσοφία μας είναι καλύτερη, με όλες αυτές τις γνώσεις να θέτουν σε σωστότερη προοπτική τις ιδέες του ανθρώπου, γιατί αλλιώς φιλοσοφείς αν νομίζεις ότι η ήλιος είναι στο κέντρο του σύμπαντος και αλλιώς όταν ξέρεις ότι εκτός από τον δικό μας γαλαξία υπάρχουν κι άλλοι, μιλλιούνια.

Το κόστος, όμως...

Η δική μας ευημερία έχει συνέπειες στην ευημερία των άλλων. Η δική μου γεύση καραμέλα στο τσάι σημαίνει να υπάρχουν δούλοι στην ασία. Το δικό μου χαλί με τόσους κόμπους ανά σαντίμετρο σημαίνει κάποιος άνθρωπος, κατά πάσα πιθανότητα γυναίκα ή παιδί να μένει χωρίς υγεία, παιδεία, διατροφή και δικαιώματα. Η δική μου επιστήμη σκοτώνει το δικό σου χωριό στο σουδάν, σου καταστρέφει το δάσος και σου δηλητηριάζει τη θάλασσα, σου λερώνει το νερό και σου βάζει ραδιενέργεια στα χωράφια. Η επιστήμη μου, για να κάνει αυτά τα θαύματα γέμισε τον κόσμο σκουπίδια που τώρα δεν ξέρει πως να διαχειριστεί και σου λέει "ωραία τα σκουπίδια, βάλε τα στο σπίτι σου" . Έχε υπόψιν, πρώτη εγώ είμαι που υποστηρίζω την επαναχρησιμοποίηση των πάντων, αλλά εκτός αυτού βλέπω και μία αδυναμία της επιστήμης να προβλέψει κάτι που η φύση ( οΘεός, κατά άλλους) έχει λυμένο: τα δικά μας απορρίμματα δεν χρησιμεύουν πουθενά ενώ τα φυσικά απορρίμματα γίνονται κρίκος της τροφικής αλυσίδας.

Άρα δεν πρόκειται για ευημερία αλλά για αλαζονεία.
Δεν πρόκειται για επιστήμη αλλά για εθελοτυφλία, γιατί τα επιστημονικά μας επιτεύγματα μας φέρνουν μεν μακροζωία και ευημερία αλλά μας φέρνουν και ασθένειες, παχυσαρκία, καρκίνους, καρδιοπάθειες, μεταβολικές ασθένειες και πλήθος ψυχικά νοσήματα, γενιές γενεών καταθλιπτικών και απροσάρμοστων καταναλωτών που αυτοκτονούν γιατί δεν τους πέτυχε η πλαστική ή γιατί δεν πήραν 19,9 στο απολυτήριο.

Αυτό που δεν έχει καταλάβει η σύγχρονη επιστήμη στην σύντομη ιστορία της αλλά ο Θεός (η φύση, κατά άλλους) έχει εδώ και πολύ καιρό λυμένο, είναι οι συσχετισμοί ανάμεσα στα αίτια και στα αποτελέσματα, ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κόσμο.

Η επιστήμη, προφανώς, δεν το έχει λύσει αυτό το ζήτημα, παρόλο που έχει κάνει θεαματικά άλματα σε πολλούς τομείς, και δυστυχώς ούτε καν έχει καταλάβει ότι πρέπει να το κάνει, για αυτό και βλέπεις τους ειδήμονες να εξελίσσονται μεν ο καθένας στον τομέα του αλλά η συνολική εικόνα να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην απόλυτη ευμάρεια των βορειοδυτικών με την απόλυτη δυστυχία και καταστροφή στον υπόλοιπο κόσμο. Ούτε καν θέλουν να το εξετάσουν αυτό το ζήτημα, και όποτε το θέτεις σου λένε ότι έχει σημειωθεί τεράστια πρόοδος, αλλά η υπεραλίευση, η αποψίλωση, η ερημοποίηση, οι αφανισμοί ειδών, ο χαμός των μελισσών, η τοξικότητα των ωκεανών και οι πόλεμοι με σπόνσορα τη νεστλέ, την πρόκτερ&γκάμπλ και την μπάγιερ καλά κρατούν.

Οπότε τί μας ωφελεί που είδαμε έξω από το σύμπαν, αν το κάθε ψάρι που τρώμε έχει στα σπλάχνα του πλαστικά από τις χωματερές, ραδιενέργεια από την φουκουσίμα, υδράργυρο από τα εργοστάσια, παρασιτοκτόνα από τα ποτάμια, βοθρολύματα από τις μεγαλουπόλεις μας και το ανοσοποιητικό μας σύστημα είναι αδυνατισμένο από τις επιστημονικές μεθόδους καταπολέμησης των ασθενειών, βλέπε δεκαετίες αντιβιοτικών σε τεράστιους πληθυσμούς με την ευγενική χορηγία των συμβούλων υγείας που χάρις στην υπερσυνταγογράφηση έχουν κάνει περιουσίες σαν του τσοβόλα;

Να σου χαρώ εγώ επιστήμονες...

Και βγήκε ο χώκιν αν πεί ότι δεν υπάρχει θεός.
Η γνώση του χώκιν, σε τί ωφέλησε την ανθρωπότητα; Πες μου ένα πράγμα που να είναι καλύτερο χάρις στην ανακάλυψη της μαύρης τρύπας. Σώθηκε έστω και μία ζωή, διορθώθηκε έστω και μία αδικία, σταμάτησε έστω και ένας τσακωμός, για να μην πω πόλεμος και με πείτε απαιτητική;

Δεν θέλω να πω ότι κάνει λάθος ο χώκιν, αν και προσωπικά έτσι πιστεύω. Αυτό που θέλω να δείξω είναι ότι οι άνθρωποι κάνουν λάθη και ότι μόνο η συνεργασία μεταξύ τομέων λύνει τα προβλήματα. Ο αποκλεισμός που φέρνει η αλαζονική αυταρέσκεια οδηγεί σε μονοδιάστατους, άρα ελλιπείς συλλογισμούς, άρα σε ημιτελή αποτελέσματα, με ολέθριες συνέπειες. Γιατί αν ο επιστήμονας κάνει λάθος, τότε καταστρέφεται ο πλανήτης.

Απλά, θέλω να επισημάνω ότι η επιστήμη δεν απαντά τα πάντα, με τον ίδιο τρόπο που ούτε η θρησκεία δεν απαντά τα πάντα, αλλά ο συνδυασμός των δύο ίσως μας κάνει καλύτερους και ίσως μας βοηθήσει να λύσουμε περισσότερα προβλήματα πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά.

Συνοψίζοντας

Δεν πιστεύω στους παπάδες αλλά στο θεό.
Το ότι οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάτι ανώτερο από εμάς.
Το ότι οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι δεν το αλλάζει ούτε η αθεΐα.
Όποιος απορρίπτει το θεό εξαιτίας των ανθρώπων, πρέπει να ψάξει λίγο καλύτερα και, κυρίως, τα κίνητρά του.
Όποιος υιοθετεί την αθεΐα αλλά θεωρεί ηλίθιο όποιον δεν συμφωνεί μαζί του δεν είναι άθεος αλλά ψωνισμένος.
Όποιος πιστεύει σε κάτι και δεν το ζεί είναι υποκριτής και άξιος της μοίρας του.
Όποιος πιστεύει ότι πίστη είναι να αποποιείσαι την ευθύνη των πράξεών σου, είναι περιφρονητέος και επικίνδυνος.
Το ότι κάποιοι δηλώνουν πιστοί χωρίς να το εννοούν δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει θεός.
Το ότι κάποιοι δηλώνουν άθεοι χωρίς να έχουν διαβάσει τις γραφές, δεν σημαίνει ότι είναι άθεοι.
Το ότι οι άνθρωποι θέλουν να κάνουν ό,τι τους κατέβει δε σημαίνει ότι αυτό είναι καλό.
Το ότι οι παπάδες είναι διεφθαρμένοι δε σημαίνει ότι δεν είναι και οι άθεοι, οι πολιτικοί, οι επιστήμονες, κοκ,  εξ ίσου διεφθαρμένοι.
Το ότι οι παπάδες είναι διεφθαρμένοι δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάτι ανώτερο από εμάς.
Το ότι η θρησκεία έχει επιζήσει τόσες χιλιετίες σε όλους τους λαούς, μήπως δείχνει ότι κάπου ίσως υπάρχει και κάτι αληθινό; Όλοι αυτοί ήταν χαζοί κι εσείς οι άθεοι είστε οι έξυπνοι;
Γιατί η αθεΐα, παρόλο που μετράει κάμποσες εκατονταετίες, δεν επικράτησε ούτε
έχει ωφελήσει την κοινωνία;

Σα να μη μας έφταναν όλα...

Είχα γράψει πριν από καιρό ένα χαριτωμένο πόστ (τουλάχιστον εγώ το βρήκα χαριτωμένο, μιας και αυτή ήταν η πρόθεση εξ αρχής, να βγεί ένα χαριτωμένο ποστ) περί των ομοιοτήτων μεταξύ επιστήμης και θρησκείας. Ο Άμπαν είχε πολύ εύστοχα επισημάνει ότι η ανάρτηση αυτή του θύμιζε το ανέκδοτο με το ενυδρείο και τον ομοφυλόφιλο, μετά όμως προέκυψαν διάφορα και τελικά ίσως να μην είναι τόσο αστείο το πόστ, όσο και το ανέκδοτο.

Κοιτούσα, που λες, τις φράουλες που ΄χω στη γλαστρούλα στο μπαλκόνι μου. Κοιτούσα, γιατί έτσι καταλαβαίνουμε τον κόσμο, κοιτώντας (και κοιτώντας η σκέψη συνδυάζοντας αυτά που βλέπει κατανοεί κι αυτά που δεν βλέπει) όταν συνειδητοποίησα το εξής: ξέρω ακριβώς πως γίνεται να μεγαλώνει το φυτό και να δίνει καρπούς. Θυμάμαι ολοκάθαρα τότε που διάβασα πως μέσα από έναν αριθμό χημικών αντιδράσεων και έναν συνδυασμό φυσικών δυνάμεων  οι χυμοί κόντρα στη βαρύτητα αλλά και εξαιτίας της, αντί να πάνε κάτω, πηγαίνουν πάνω και γίνονται φύλλα, κλαράκια και καρποί. Ξέρω ακριβώς πως το φως του ήλιου γίνεται ενέργεια που μετά εγώ την τρώω με σαντιγύ.

Κοιτούσα το ποώδες φυτό και σκεφτόμουν, είναι ένα θαύμα. Εγώ το κοιτάω και αυτή τη στιγμή που μιλάμε πραγματοποιεί όλα αυτά τα σιωπηλά θαύματα. Επίσης ξέρω από πρώτο αλλά και από δεύτερο χέρι (από δική μου εμπειρία αλλά και από αναγνώσματα) ότι βλέποντας ένα φυτό να υγιαίνει και να μεγαλώνει νιώθω όμορφα και αισιόδοξα και αυτό είναι άλλο ένα θαύμα, η πολυπλοκότητα μίας ενεργειακής φούσκας που επηρεάζει μια άλλη ενεργειακή φούσκα απλά και μόνο παρατηρώντας ο ένας την ύπαρξη του άλλου.

Αυτό και αν είναι θαύμα.

Εντελώς τυχαία, παρακολούθησα εκείνη την ημέρα και μία ομιλία κάποιου επιστήμονα που εξέταζε τους συμπαντικούς νόμους και τα διαστρικά φαινόμενα που μόλις είχε ανακαλύψει. Επίσης είχε αναφέρει αρκετά στοιχεία για τα σωματίδια και τις ύλες και τις διάφορες ενέργειες, μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία, στο ted, φυσικά. Ο επιστήμων αυτός περιέγραψε αυτά τα φαινόμενα με απόλυτα επιστημονικό τρόπο χρησιμοποιώντας τη λέξη "θαύμα".

Αυτός για το σύμπαν κι εγώ για τη φραουλιά, ανάλογα με το εύρος του γνωστικού του πεδίου, ο καθένας...

Μίλησε, μετά, για μία εξίσωση των πάντων.
Από τις πολλές εξισώσεις, μία για κάθε φαινόμενο, πέρασε η επιστήμη στην ιδέα της μίας συνολικής εξίσωσης των πάντων.

Περίεργο που είναι το μυαλό του ανθρώπου, τελικά...

Αυτό μοιάζει πάρα πολύ με το πέρασμα από τον πολυθεϊσμό στον μονοθεϊσμό, έτσι δεν είναι; Από τους πολλούς μεμονωμένους θεούς, έναν για κάθε πράγμα, πέρασε η ανθρωπότητα στην συνειδητοποίηση ότι όλα είναι ένα. Σαν την εξίσωση, όλα αλληλεπιδρούν και αλληλο-επηρεάζονται.

Σαν είδος, αναζητούμε το Ένα.

Στα αλήθεια πιστεύω ότι στο μόνο που διαφωνούμε είναι στο πως το ονομάζουμε αυτό το Ένα και πως το όνομα που του δίνουμε εξαρτάται περισσότερο από την ιδέα που έχει ο καθένας για τον εαυτό του παρά από την πραγματική φύση του ενός.

Όπως το φως που είναι κύμα ή σωματίδιο ανάλογα με το πως το προσεγγίζεις, έτσι και το Ένα, μπορεί να ονομάζεται εξίσωση ή ον, ανάλογα με το από ποιά μεριά το βλέπεις.

Περισσότερο ενδιαφέρον έχει το πως ο ανθρώπινος νους δεν έχει αλλάξει κατεύθυνση, μέσα στον χρόνο.

Και όλα αυτά, πριν το πρωινό καφέ.
Άλλο θαύμα κι αυτό.

Άνω Παρτάλι

Κάνουμε πολλές φορές το λάθος να εκτιμούμε το παρελθόν τα κριτήρια του παρόντος ή ακόμα και με βάσει τις προσδοκίες του μέλλοντος. Πολύ συχνά, ας πούμε, θεωρούμε τις αποφάσεις που πήρε κάποιος ηγέτης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χωρίς να έχουμε καμμία ιδέα ποιά ακριβώς ήταν η κατάσταση και υπό ποιές πραγματικά συνθήκες ελήφθη αυτή η απόφαση.

Έτσι κάνουμε και με κοινωνικά ζητήματα.
Έτσι κάνουμε και με τη θρησκεία, η οποία τελευταίως κατηγορείται για όλα τα δεινά του κόσμου, λες

και οι άνθρωποι θα πάψουν να είναι άπληστοι και εγωιστές ή μισαλλόδοξοι αν εκλείψει αυτή.
Λες και οι πόλεμοι γίνονται για την θρησκεία και όχι για τους πόρους.

Τέλος πάντων, είχα προτείνει κάποτε στον άμπαν να καθήσει να σκεφτεί όχι το πόσα δεινά προκάλεσε η θρησκεία στους ανθρώπους αλλά πόσα θετικά, γιατί όλα στη ζωή έτσι είναι: ουδέν κακό αμιγές καλού και το αντίστροφο. Αλλά είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν το έκανε αυτό, γιατί όσο σκεπτόμενοι και να θέλουμε να λέμε ότι είμαστε, ποτέ δεν είναι βολικό να κοιτάς το αντίθετο στα μάτια και δεν είναι χαρακτηριστικό του άμπανου αυτό αλλά της ανθρωπότητας όλης.

Θα απαριθμήσω εδώ τα θετικά της θρησκείας. Τα περισσότερα από αυτά θα έχουν να κάνουν με τον Χριστιανισμό διότι μέσα σε αυτόν γεννήθηκα αλλά οι διάφορες θρησκείες έχουν αρκετά δομικά στοιχεία κοινά μεταξύ τους.

Πρώτον και κύριον, οι θρησκείες αναπτύχθηκαν σε μία εποχή που οι άνθρωποι δεν ήξεραν γράμματα, δεν είχαν ανέσεις όπως τρεχούμενο νερό και η γνώση ήταν δυνατό να αποκτηθεί μόνο με επίμονη παρατήρηση δεκαετιών, τουλάχιστον. Και με μεγάλο κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Αν ήσουν γεωργός (που μάλλον ήσουν, τότε) για να βγάλεις συμπέρασμα ποιά είναι η καλύτερη εποχή να φυτέψεις αμπέλια και να σφάξεις γουρούνια, δεν υπήρχε κανένας τρόπος να το ξέρεις εκτός από τους προηγούμενους αγρότες οι οποίοι με τη σειρά τους έκαναν άπειρες δοκιμές, ξανά και ξανά, μέχρι να πετύχουν το σωστό χρονικό σημείο. Και αυτό σε μία εποχή που μία χαμένη σοδεία δεν σήμαινε ούτε αποζημίωση από το κράτος ούτε δάνειο από την τράπεζα, αλλά λιμοκτονία για την υπόλοιπη χρονιά. Και πείνα δεν σήμαινε δεν έχω σήμερα να φάω αλλά περισσότερο κάτι όπως "θα τρώω ποντίκια για να βγάλω το χειμώνα".  Οι άνθρωποι δεν είχαν ισορροπημένες δίαιτες, που έχουμε σήμερα, αλλά μέρα μπαίνει-μέρα βγαίνει έτρωγαν το ίδιο πράγμα μόνο, γιατί μόνο αυτό ήταν διαθέσιμο λόγω των ιδιοτήτων του εδάφους και των καιρικών συνθηκών. Δεν μπορούσες, ας πούμε, να μένεις στην Αγία Πετρούπολη και να τρώς πορτοκάλια, ούτε στην Αγγλία και να έχεις ντομάτες. Έτρωγες λάχανο και ψωμί μέχρι να ξαναβγεί ήλιος και αν ήσουν τυχερός που και που κανένα αυγό ή λίγο κρέας κάθε πάσχα και χριστούγεννα γιατί τότε ήταν πιο παχιά τα γουρούνια και τότε γεννούσαν οι κότες. Στην πατρίδα μας δεν υπήρχε ούτε ρύζι ούτε ντομάτα ούτε πιπεριά ούτε πατάτα ούτε καλαμπόκι, και περίφημη μεσογειακή δίαιτα ήταν ξερό ψωμί και χόρτα. Τώρα χάρις στα ποντοπόρα καράβια έχουν διαδοθεί από τις αμερικές σε όλη την υφήλιο αλλάζοντας την διατροφή άρα και την υγεία και τη σκέψη των ανθρώπων. Τότε, πριν από 10.000 χρόνια περίπου, οι άνθρωποι ζούσαν σαν έξυπνα ζώα.

Ζούσαν γύρω στα 40 χρόνια και στη διάρκεια αυτών των χρόνων έκαναν περισσότερα παιδιά από όσα κάνουμε οι καλομαθημένοι εμείς. Και έπρεπε να τα ταΐζουν, γιατί η βρεφική θνησιμότητα δεν ήταν κάτι το τραγικό όπως σήμερα αλλά κάτι το συνηθισμένο. Γεννούσες είκοσι παιδιά και ζούσαν τα έξι, ας πούμε.

Η θρησκεία, που τότε δε λεγόταν ακόμα έτσι, συνόψισε τις πολλαπλές ανάγκες των ανθρώπινων κοινωνιών. Καταρχάς, στις περισσότερες θρησκείες ο ιερωμένος ήταν κάτοχος πληροφοριών που αφορούσαν τους κύκλους της φύσης, τις εμπορικές συναλλαγές και τα αρχεία γεννήσεων, γάμων, κοκ. Έτσι, παρατήρησαν ότι αν μία γυναίκα  δεν πήγαινε με πολλούς άντρες, τότε είχε πολύ μικρότερες πιθανότητες να κολλήσει κάποιο αφροδίσιο νόσημα το οποίο θα σκότωνε τα παιδιά της γυναίκας και τους άντρες με τους οποίους κοιμόταν. Και δεν υπήρχε η αντισύλληψη ούτε ιατρική, πράγμα που σημαίνει ότι σε έπιανε πυρετός και δεν ήξερες από τί ήταν, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Το χειρότερο όμως ήταν ότι οι πληροφορίες, που τόσο ακριβές είναι ακόμα και στις ημέρες μας, τότε ήταν σχεδόν αδύνατον να μεταδοθούν ή να διατηρηθούν. Κάτι που ανακάλυπτε ο ένας, ήταν πολύ δύσκολο να το μεταδώσει στους άλλους. Έτσι οι ιερωμένοι των περισσότερων θρησκειών είχαν το καθήκον να κρατούν αρχεία, κάτι που ακόμα και στις ημέρες μας έχει ζωτική σημασία. Τότε δεν υπήρχε κανείς άλλος εκτός από τους ιερείς.

Οι θρησκείες, ήταν η μόνη ασπίδα ανάμεσα στον ευάλωτο άνθρωπο και την φύση. Ακόμα και σήμερα, ο λόγος που τα χριστούγεννα κάνουμε κουραμπιέδες και το πάσχα τσουρέκια είναι επειδή το χειμώνα οι κότες σταματούν για κάποιο διάστημα να γεννούν αυγά. Οι νηστείες, οι γιορτές και τα έθιμα ακόμα και τώρα είναι εναρμονισμένα με τους κύκλους της φύσης, κάτι που εμείς οι δυτικοί περιφρονούμε, μιας και στα σουπερμάρκετ δεν έχει εποχές παρά μόνο αυτές που ορίζονται από τις τιμές. Για αυτό καμωνόμαστε τους ανώτερους. Πάνω στα πτώματα των αμαθών προγόνων μας. Γιατί τότε, το να παραβείς μία εντολή δεν ήταν απλά ενοχλητικό για τους συντηρητικούς αλλά έφερνε το θάνατο και το λιμό σε όλη την οικογένεια ή κοινότητα, το κακό σήμαινε θάνατο και όχι μία αντιπαράθεση στο φέησμπουκ.

Επίσης, οι θρησκείες ήταν προσαρμοσμένες στις ανάγκες του κάθε τόπου, στις πρώτες ύλες που ήταν διαθέσιμες και στις ανάγκες των ανθρώπων, ώστε να επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη αξιοποίηση αυτών των συνθηκών, σε εποχές που δεν υπήρχαν ούτε στατιστικές, ούτε κράτη, ούτε ταχυδρομείο, ούτε υπολογιστής να ανατρέξεις όταν κάτι δεν πήγαινε καλά.

Τέλος, πάντα μέσω της επίμονης και επίπονης παρατήρησης, δοκιμής και λάθους, οι θρησκείες είχαν

καταλήξει στο καλύτερο δυνατό, πάντα σε σχέση με τις υπάρχουσες συνθήκες, κοινωνικό σχήμα. Είχαν διαμορφώσει οικογενειακά και κοινωνικά δίκτυα που ακόμα και στις μέρες μας είναι πανίσχυρα, ακριβώς για αυτό το λόγο: είναι αποτέλεσμα παρατήρησης και προσαρμογής στην ανθρώπινη φύση. Δεν κουνιέται με τίποτα γιατί είναι ριζωμένο στους ανθρώπους. Στη δική μας θρησκεία έχουμε την εξομολόγηση, σε άλλες θρησκείες έχουν σαμάνους ή πνευματικούς, οι οποίοι καλύπτουν την αγωνία του ανθρώπου να μιλήσει χωρίς να κριθεί. Στην μοντέρνα κοινωνία αυτό δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο ο στιγματισμός του ψυχίατρου που βγάζει συμπλεγματικούς όλους τους ανθρώπους που έχουν αγωνίες. Υπάρχει ο ψυχολόγος που βαφτίζει υπερκινητικά ή ελλιπή με οποιονδήποτε τρόπο τα παιδιά και τα χαπακώνει για να είναι όλα ίδια.

Καλή είναι η επιστήμη, αλλά είναι απρόσωπη. Τους βάζει όλους σε ένα καλούπι και άτεγκτα τους κρίνει, ή τουλάχιστον έτσι δείχνει όταν οι άθεοι με έμβλημα την επιστήμη περιφρονούν τον έναν θεσμό που κράτησε ζωντανούς τους ανθρώπους για χιλιετίες.

Η θρησκεία, μέχρι πρότινος, ήταν συμπυκνωμένη γνώση σε μερικά ρητά και μερικές προσευχές, την αξία των οποίων αναγνωρίζουμε μέχρι σήμερα, μιας και η προσευχή δίνει ψυχική ανακούφιση που κανένας επιστήμονας δεν έχει καταφέρει να κάνει. Η θρησκεία είναι πέντε σε ένα: καλύπτει την ανάγκη του ανθρώπου για ψυχική ασφάλεια, κοινωνική οργάνωση, εναρμόνιση με τους κύκλους της φύσης, οικονομική οργάνωση και προσωπική ανάπτυξη. Το ξέρω ότι το τελευταίο θα σας κάνει αν γελάσετε, αλλά μία βόλτα στο φέσημπουκ θα σας αποδείξει περίτρανα ότι η επιστήμη δεν έχει επιτύχει και πολλά σε αυτό τον τομέα.

Τώρα πόλεμοι και σκοτωμοί και αδικίες θα υπάρχουν πάντα. Αλλά οι ανθρώπινες αδυναμίες είναι σαν τον κόσμο αιώνιες.

Ένα για τη Μελάνη (παρεξήγησις)

Φυσικά και η Εκκλησία ευθύνεται για ένα σωρό εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Εννοείται! Πως να το αρνηθεί κανείς αυτό, όταν ακόμα και τώρα που η γνώση είναι πιο προσβάσιμη, άνθρωποι ζώνονται εκρηκτικά για μία αφηρημένη υπόσχεση μίας παράδεισου ή όταν απλά και μόνο με ένα νεύμα στέλνουν στην κάλπη μάζες με την ευλογία τους στον υποψήφιο των συμφερόντων τους;
Κανείς δεν μπορεί να τα αρνηθεί αυτά. Θα έπρεπε να είναι ηλίθιος για να το αρνηθεί.
Φυσικά και είναι το όπιο του λαού.
Φυσικά, κι εγώ μαζί σου.

Η Εκκλησία είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος με ασυλία.

Η Εκκλησία.
Όχι η πίστη.
Η εκκλησία έχει τόση σχέση με την πίστη όσο οι πουτάνες με την αγάπη.
Και ενώ οι ιερόδουλες, σαν άνθρωποι, μπορεί και να νιώσουν κάτι κάποτε, οι εκκλησίες σαν οργανισμοί δεν νιώθουν ποτέ τίποτα εκτός από τα κέρδη. Έχουν συλλογικά και εκτελεστικά όργανα που αντί για συμβούλια και CEO ονομάζονται "συνόδοι" και "ιεράρχες".

Η Εκκλησία αποτελεί εκφυλισμό, μία ακόμα εκδοχή της εξουσίας, που όπως όλοι θα συμφωνήσουμε είναι διεφθαρμένη, διαχρονικά.

Αλλά, κοίτα, η πίστη είναι τόσο απαραίτητη όσο και το σεξ, γιατί ο άνθρωπος που δεν έχει πίστη (ακόμα και στην αθεΐα) δεν έχει λόγο ύπαρξης, είναι σαν υπολογιστής χωρίς λογισμικό, δεν έχει τρόπο να οργανώσει τις δυνατότητές του. Κάτι πρέπει να υπάρχει μέσα μας για να μας κινήσει, μία εντολή του εαυτού προς τον εαυτό "κάνε αυτό".

Η Εκκλησίες, για να συνεχίσω τον παραλληλισμό θρησκείας-σεξ, είναι ο νταβαντζής που κάτι τόσο όμορφο όπως ο έρωτας, το κάνει εμπόρευμα. Και πάντα θα υπάρχει κάποιος που είτε από χαζομάρα είτε από απελπισία θα αρκεστεί με την πουτάνα γιατί θαρρεί πως ο έρωτας δεν υπάρχει.

 Η πραγματική πίστη δεν είναι στις εκκλησίες. Όταν βλέπεις άτομα σαν εκείνους στο λεωφορείο, να ξέρεις ότι  μόλις βγήκαν από εκκλησία και κατήχηση, είναι αυτοί που θα ψηφίσουν ότι τους πεί ο παπάς και που θα κάνουν το σταυρό τους περνώντας μπροστά από εκκλησία και δέχονται τα πάντα αμάσητα. Αλλά αυτό δεν είναι πίστη, είναι ακριβώς αυτό που σιχαίνεσαι και που σιχαίνομαι κι εγώ. Είναι παραίτηση από τη σκέψη. Είναι άνθρωποι που έχουν αναθέσει τη λειτουργία του μυαλού τους σε άλλους και αντί για προσωπική ευθύνη έχουν δικαιολογίες και δοξασίες.

Η πραγματική πίστη δεν είναι στις εκκλησίες.Η πραγματική πίστη είναι κάτι το βαθύτατα πνευματικό. Είναι κάτι που σου αλλάζει τη ζωή και σου ανοίγει τα μάτια. Είναι μία εσωτερική επανάσταση, μία ανατροπή όλων όσων σου έχουν πεί και ναι, μπορεί να προέλθει από οπουδήποτε. Ο πραγματικός πιστός, περιφρονεί τις μασκαράτες των δημοσιοσχεσιτών του κλήρου. Ο πραγματικός πιστός την κρατάει μέσα του και κάθε μέρα που περνάει ζεί με αυτό που φλέγεται εντός του μυαλού του, με τόση βεβαιότητα και σθένος όσο ο επιστήμονας που βλέπει μπροστά του το σωματίδιο να διασπάται.

Η πραγματική πίστη είναι τόσο δυσεύρετη όσο και ο πραγματικός έρωτας, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται την ευθύνη της ύπαρξής τους και παράδεισο εννοούν να μη σκέφτονται τίποτα. Οι περισσότεροι άνθρωποι , ανεξάρτητα από το αν δηλώνουν άθεοι, θρήσκοι, κουμουνιστές ή αναρχικοί, φιλελεύθεροι και χρυσαυγίτες, το μόνο που θέλουν είναι να βγάλουν τη μέρα. Έτσι είναι η πλειοψηφεία, κάτι που κανένας διανοητής δεν άλλαξε στην πορεία της ιστορίας. Ακόμα και τώρα που η γνώση είναι τόσο προσβάσιμη, οι άνθρωποι αναζητούν την ευκολία και το όπιο που κοιμίζει τη συνείδηση. Το όποιο του λαού είναι η δική του ευθυνοφοβία. Απλά το όνομα αλλάζει κάθε φορά, θρησκεία, έθνος, ιδέα, μόδα, ομάδα, κόμμα.

Ωστόσο, όσο και να θεωρεί ο καθένας τον εαυτό του ισορροπημένο και γνώστη ορισμένων θεμάτων, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτοί που πολλές φορές περιφρονούμε ως πρόβατα ή άνθρωπους χωρίς σκέψη έχουν άλλες ιδιότητες, πολύτιμες για όλους. Αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι είναι που κάνουν τη βρωμοδουλειά της κοινωνίας. Είναι το αλάτι της γης, είναι αυτοί που σηκώνουν το βάρος στους ώμους τους όσο εμείς κάνουμε αντάρτικο σε θεωρητικό επίπεδο, και δεν εννοώ εσένα ούτε τους άθεους, αλλά όλους όσους έχουν την πολυτέλεια να αρνούνται ορισμένα πράγματα αντί να τα υπομένουν, μέρα μπαίνει-μέρα βγαίνει.

Αυτοί οι άνθρωποι που φαντάζουν χαζοί, είναι σαν τα μερμήγκια ή τις μέλισσες. Αν λείψουν θα πάψει ο κόσμος να υπάρχει. Δεν πρέπει να τους περιφρονούμε, αλλά να τους βοηθούμε γιατί αυτοί τελικά είναι που την έχουν πιο άσχημα από όλους.

Τα περί ανεξιθρησκείας............Μύθος!

Όσοι υποστηρίζουν ότι είναι ανοιχτοί και ότι η ανεξιθρησκεία είναι αυτό που πρεσβεύουν, είναι απλά υποκριτές.

Επίσης υποκριτές είναι οι άθεοι, διότι οι περισσότεροι από αυτούς απαρνούνται την εκκλησία, που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την πίστη ή την θρησκευτική εμπειρία, για να πουν τα ίδια πράγματα με διαφορετικά λόγια και μετά το "παίζουν" υπεράνω και αδιάφθοροι, μόνο και μόνο για να δείξουν την ίδια εχθρότητα προς τους πιστούς όσο οι πιστοί των θρησκειών ανάμεσά τους. Και πρέπει να ομολογήσω ότι η μανία προσηλυτισμού των άθεων είναι πολύ εντονότερη από οποιασδήποτε θρησκείας, γιατί εμπεριέχει και την υπεροψία ότι ο άθεος είναι καλύτερος.

Αν είσαι άθεος ή άθρησκος ή αγνωστικιστής ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, τότε είναι υπεροπτικό και κακοπροαίρετο να βάζεις τον οποιονδήποτε να απολογείται για τις πεποιθήσεις του.

Και το κάνουν ΟΛΟΙ οι άθεοι.

Μερικοί σε χαρακτηρίζουν κατάμουτρα ηλίθιο απλά και μόνο αν δηλώσεις χριστιανός.
Μπράβο.
Ανεξιθρησκεία και πολιτισμός είναι αυτό, να υποθέσω; Σεβασμός στα πιστεύω του άλλου;

Και που πάει η λογική σας και η επιστήμη σας όταν σας πουλάνε φούμαρα;
Βγαίνει ο άλλος, ας πούμε, και λέει ότι πιστεύει στις νεράιδες ή στις θεραπευτικές ιδιότητες των κρυστάλλων, ακόμα και στην ύπαρξη εξωγήινων και εσείς το δέχεστε, αλλά το να πιστεύει κάποιος σε κάτι είναι για εσάς έγκλημα.

Το ζήτημα με τους άθεους είναι ότι πιστεύουν στο πιο ασταθές και αναξιόπιστο πράγμα στον κόσμο,  δηλαδή στον άνθρωπο και μερικοί από αυτούς, πιο επηρμένοι από τους άλλους, στον εαυτό τους.
Μπορείς να είσαι άθεος χωρίς να προσβάλεις την πίστη του άλλου;
Αν όχι, τότε δεν είσαι άθεος, αλλά εγωκεντρικός, γιατί το μόνο που θέλεις ενδόμυχα είναι να ξεφύγεις από τους κανόνες και να κάνεις του κεφαλιού σου.

Δεν δέχομαι τους άθεους διότι είναι πιο επιθετικοί ακόμα και από τους μάρτυρες του ιεχωβά. Επίσης δεν τους δέχομαι διότι ενώ απαρνούνται την θρησκεία, η δράση τους μοιάζει πολύ με αυτή, μίας και αποτελούν τους πιο λαύρους "ιεροκήρυκες" αλλά και γιατί όλα αυτά που λένε τα έχουν πεί οι θρησκείες, σχεδόν με τα ίδια λόγια μερικές φορές κι αυτοί νομίζουν ότι ανακάλυψαν τον τροχό. Δεν τους δέχομαι, διότι η επιστήμη στην οποία πιστεύουν, είναι κάτι το ανθρώπινο, άρα αναξιόπιστο, που βρίθει λαθών όπως κάθε τι το ανθρώπινο. Η επιστήμη, όσο απαραίτητη και αν είναι, δεν αποτελεί παρά μόνο ένα μέρος της ανθρώπινης υπόστασης, την έμφυτη παρόρμηση να μετράς τα πάντα.

Υπάρχει και ένα άλλο μέρος, το οποίο οι άθεοι αρνούνται, αν και συνειδητά ισχυρίζονται ότι δέχονται: συνειδητά λένε ότι έχουν πνευματικότητα και ήθος ενώ στην πράξη είναι υλιστές και απάνθρωποι. Πολύ συχνά είναι κάτι καλομαθημένα τυπάκια που όταν λένε "δυσκολίες της ζωής" εννοούν το πλύσιμο των πιάτων. Δεν έχω γνωρίσει διαφορετικούς.

Μου ζητάει ο άλλος απόδειξη ότι υπάρχει θεός.
Κλασσικό, θα έλεγε κανείς.
Για εμένα και μόνο ότι υπάρχω είναι αρκετή απόδειξη, αλλά αν εσύ θες παραπάνω, και αν το εννοείς και δεν είναι ακόμα μία ειρωνική σου ατάκα, τότε ψάξε βρες γύρω σου. Οι αποδείξεις είναι κυριολεκτικά παντού. Πολλές φορές θα πείς "δεν είναι θεός, είναι υδρογόνο δύο οξυγόνο ή ίσως κάποια ένωση του άνθρακα" αλλά αυτό δεν είναι παρά η άρνησή σου να παραδεχτείς ότι δεν τα ξέρεις όλα , τελικά. Η επιστήμη σου ικανοποιεί μόνο ένα μέρος της ψυχής σου και αυτό που ψάχνεις είναι αυτό που απαρνείσαι.

Δεν υπάρχει κάτι άλλο.

Από εκεί και πέρα, ο καθένας πιστεύει σε ότι θέλει, αρκεί να μη με πρήζει.

Το Σύμβολο

Για τον Δήμου θα μιλήσω πάλι, ή μάλλον με αφορμή την δήλωσή του, ότι τα λεφτά που ξοδεύονται για το άγιο φως θα μπορούσαν να δίνονται στους φτωχούς.

Βασικά, μου θύμισε την 28η Οκτωβρίου, τότε που πολλοί είχαν αντιτείνει ότι τα χρήματα που ξοδεύονται για να εμφανιστούν άρματα στην παρέλαση θα ήταν καλλίτερο να δίνονται για τις ανάγκες θέρμανσης των σχολείων. Σίγουρα, αυτό λέει η λογική.

Ενώ στην περίπτωση των παρελάσεων πιο εύκολα έγινε αποδεκτή η ιδέα, στην περίπτωση του Δήμου έγινε χαμός και ο λόγος είναι η απερίσκεπτη χρήση της λέξεως "δήθεν" άγιο φως.

Στη θέση του, θα επρότεινα κάτι λογικό χωρίς να θίξω την πίστη των ανθρώπων. Μπορείς, ας πούμε, να προτείνεις να γίνεται αγιασμός του φωτός εδώ και όχι στα Ιεροσόλυμα, ώστε να εξοικονομούνται χρήματα για τους φτωχούς. Δεν είναι αυτή μία ωραιότατη ιδέα;

Εκεί ναι, θα έλεγα μπράβο.

Όταν όμως περιγράφεις ως "δήθεν" ένα σύμβολο πίστης, τότε προσβάλλεις πολύ κόσμο. Το σύμβολο της πίστης δεν είναι κάτι το απλό. Βλέποντάς το ο άνθρωπος υπενθυμίζει στον εαυτό του όλα όσα έχει διδαχθεί μέσα από την πίστη και τις γραφές. Μέσα από το σύμβολο συνδέεται με την ιστορία της πίστης αλλά, το κυριότερο, με την υπόλοιπη κοινότητα των πιστών.

Και είναι χαρακτηριστικό αυτό στην ανθρώπινη φύση να χρειάζεται σύμβολα. Ακόμα και οι εταιρείες, που καμμία σχέση δεν έχουν με όλα αυτά, όλες θεσπίζουν σύμβολα, όχι μόνο για διαφημιστικούς λόγους αλλά και για ενδοεταιρική σύνδεση των μελών τους. Βγάζουν συνθήματα, μπλουζάκια και σλόγκαν γιατί τα σύμβολα είναι πανίσχυρα, σε αντίθεση με την απλή αλήθεια που είναι πεζή και δυσάρεστη τις περισσότερες φορές.

Φαντάσου έναν κόσμο χωρίς σύμβολα. Χωρίς τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους, χωρίς το άγαλμα της ελευθερίας, χωρίς σημαίες, χωρίς σταυρούς, χωρίς ημισέληνους, χωρίς σφυροδρέπανα, χωρίς την αστερόεσσα, χωρίς κρανίο με σταυρωτά κόκκαλα, χωρίς το άστρο του δαυίδ, χωρίς την πεντάλφα και χωρίς τον κύκλο της ειρήνης.

Χωρίς σύμβολα θα  ήταν όλες οι ημέρες εργάσιμες και όλες γκρίζες. Θα είχαμε ημέρες κατά του καρκίνου, όπου τίποτα άλλο δεν γίνεται παρά μονάχα σου υπενθυμίζουν ότι στον χημικό κόσμο που ζούμε θα πεθάνεις από καρκίνο ή εναλλακτικά, όπως μας υπενθυμίζει η ημέρα κατά του άγχους, ότι θα πας από άγχος. Θα υπάρχει ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού, στην οποία σου υπενθυμίζουν ότι τρώς ξύλο στο σχολείο χωρίς όμως να σε βοηθούν με άλλο τρόπο γιατί η πραγματική βοήθεια κοστίζει λεφτά. Και οι ημέρες όπου γιορτάζεις την χαρά της ύπαρξης και της συντροφικότητας (οι εθνικές και θρησκευτικές εορτές δηλαδή) θα έχουνεκλείψει στο όνομα μίας ισότητας που σημαίνει να είμαστε όλοι εξίσου απρόσωποι.

Τα σύμβολα μας θυμίζουν ότι είμαστε διαφορετικοί και για αυτό τα χρειαζόμαστε.

Θα μου πείς ότι δεν πρέπει να είμαστε διαφορετικοί;
Αυτό θέλεις να μου πείς;
Αυτό σημαίνει ότι δεν είσαι τότε, όπως στηρίζεις ανθρωπιστής αλλά κρυφοφασίστας, διότι δεν αναγνωρίζεις το δικαίωμα στη διαφορετικότητα.

Εσύ μπορεί να είσαι άθεος, κουκουές ή κι εγώ δεν ξέρω τί άλλο, όμως εγώ έχω το ίδιο δικαίωμα με εσένα να διαλέγω το τί θα είμαι. Και ανάλογα με το τί είμαι θα διαλέξω και το σύμβολό μου.

Και αν νομίζεις ότι με τη δήθεν πολιτισμένη σου στάση κάτι θα καταφέρεις, τότε κοίτα να δείς τί ήδη έχει αρχίσει να γίνεται: εξαφανίζονται τα σύμβολα της θρησκείας όχι για να δώσουν τη θέση τους σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο όπου όλοι θα αλληλοαγαπιούνται γιατί χωρίς σύμβολα δεν θα έχουν λόγο να τσακώνονται (όπως ίσως έχεις την εντύπωση) αλλά για να δώσουν τη θέση τους στα σύμβολα των πολυεθνικών, όπου οι άνθρωποι θα αλληλοτρώγονται για να κερδίζουν οι μεγιστάνες. Αντί να έχουν ένα σύμβολο που να τους λέει "να είσαι καλός, να βοηθάς και να αυξάνεσαι ακι να πληθύνεσαι" όπως λένε οι περισσότερες θρησκείες, θα έχει την πολυεθνική να προωθεί είτε εταιρική ηθική για να δουλεύεις νυχθημερόν χωρίς να παίρνεις ανάσα είτε τα σύμβολα των διαφημιστικών για να καταναλώνεις ώσπου να σκάσεις κι εσύ και η τσέπη σου.

Αν δεν ανεχθούμε την διαφορετικότητα, τότε είμαστε και οι ίδιοι χαμένοι.
Αφήστε τους ανθρώπους στην ησυχία τους.
Αν θέλουν άγιο φως, τότε ας έχουν άγιο φως.
Τι στο καλό σε πειράζει;
Αν είσαι άθεος, τότε την ημέρα του πάσχα να πάς στο γήπεδο να κουνάς τα σύμβολα της ομάδας σου.

Του Βοτανικού ο Μάγκας

Υπάρχουν δύο ειδών θρησκείες: η οργανωμένη Εκκλησία και η βαθύτατα προσωπική πνευματικότητα που κρύβει ο καθένας μέσα του.

Η δεύτερη είναι αδιαμφισβήτητη ανθρώπινη ανάγκη και πηγάζει από τα μύχια του νού, κανείς δεν ξέρει το γιατί. Απλά έχουμε μία ανάγκη να πιστεύουμε στο Καλό, οποιαδήποτε μορφή και αν αυτό έχει. Ακόμα και ο πιο στυγνός κυνικός, έχει κάπου στο νου του ένα ιδεατό ιδανικό, έστω και αν ο

κυνισμός του λέει ότι κανείς δεν θα το φτάσει ποτέ. Αυτή η βαθειά και ακλόνητη πεποίθηση ότι υπάρχει το Σωστό και προς την κατεύθυνσή του κινείται ο καθένας, είναι που ωθεί τους ανθρώπους μπροστά, που τους δίνει κίνητρο να συνεχίζουν τη ζωή τους και να βάζουν τα δυνατά τους.Υπό αυτή την έννοια, ακόμα και οι άθεοι είναι θρήσκοι, παρόλο που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού.  

Αυτή την "θρησκεία" ή καλύτερα προσωπική πνευματικότητα, καλό είναι αν μην την αγγίζει κανείς, ακριβώς για αυτό τον λόγο: είναι κάτι το βαθύτατα προσωπικό και δεν αφορά κανέναν εκτός από τον ίδιο τον "πιστό" (το βάζω σε εισαγωγικά για να συμπεριλάβω και τους άθεους).

Η οργανωμένη Εκκλησία, όμως είναι μία άλλη ιστορία.

Είναι γνώρισμα των ανθρώπων να αγαπούν τα συστήματα, με μοιραία αποτελέσματα για όλους τους εμπλεκόμενους. Μόλις δούμε έναν άνθρωπο να καταφέρνει κάτι, αμέσως αναζητούμε τρόπο να κάνουμε το ίδιο, να αναπαράγουμε το ίδιο αποτέλεσμα. Βλέπουμε, ας πούμε, έναν ευτυχή και αμέσως τον ρωτάμε ποιό είναι το μυστικό της ευτυχίας του. Μόλις απαντήσει, παίρνουμε την απάντηση και την διδάσκουμε στα πανεπιστήμια και στις σχολές, βγάζοντας χιλιάδες πρόβατα που κυνηγούν την ευτυχία του αλλουνού.

Βλέπουμε έναν επιτυχημένο επιχειρηματία και αμέσως ψάχνουμε να δούμε τί έκανε για να το κάνουμε κι εμείς. Βλέπουμε ένα ευτυχισμένο ζευγάρι και αμέσως τους μιμούμαστε νομίζοντας ότι υπάρχει μυστικό της πετυχημένης σχέσης.

Έτσι και με την πίστη.

Είδαμε έναν με δυνατή εσωτερική πνευματικότητα που επηρρέασε τον κόσμο και ζηλέψαμε. Ζηλέψαμε την πνευματικότητά του και ζηλέψαμε και την επιρροή του και ζηλέψαμε και τη δόξα του. Σκεφτήκαμε λοιπόν να την κάνουμε σύστημα, να την κάνουμε Θρησκεία ή, ακόμα χειρότερα, Εκκλησία, με ιεραρχίες και κανόνες και πρωτόκολλο και με κλειστές πόρτες.

Με το που έγινε σύστημα η πίστη, έπαψε να είναι πίστη. Έπαψε να απευθύνεται στην εσωτερική πνευματικότητα του καθενός και έγινε οργανισμός. Όπως όλοι οι οργανισμοί, παρουσίασε τις ασθένειες των οργανισμών: διαφθορά, ενδοεταιρικές διαμάχες, αντικατασκοπείες και ρουσφέτια. Παρά την ύπαρξη ορισμένων πραγματικά πνευματικών ανθρώπων που στα αλήθεια ζούν την πίστη τους, το υπόλοιπο της εκκλησίας δεν αποτελεί παρά μία εμπορική δοσοληψία.

Έτσι, λοιπόν, έγινε και τελικά οι άθεοι είναι αυτοί που  τηρούν καλύτερα από όλους τις ταγές του Θεού (οποιουδήποτε θεού), ενώ πολλοί από εκείνους που δηλώνουν πιστοί ήδη καίγονται στις συνέπειες των λαθών τους, χωρίς να χρειαστεί καν να πάνε στην υποθετική κόλαση.

Ένα μόνο έχω να ζητήσω από όσους συζητούν αυτά τα θέματα.

Ο καθένας πιστεύει αυτό που ταιριάζει στον ψυχισμό του και δεν υπάρχει τρόπος να πείσει κανείς τον άλλον να αλλάξει πίστη. Όταν συζητάμε όμως, δεν πρέπει να μπερδεύουμε την εσωτερική πνευματικότητα του καθενός με την εμπορευματοποιημένη της μορφή που ονομάζεται εκκλησία.

Την Εκκλησία, βρίσε την όσο θες, γιατί είναι απρόσωπη και αδίστακτη, όπως οποιοσδήποτε άλλος οργανισμός. Και γιατί έχει προκαλέσει ένα σωρό δεινά στην ανθρωπότητα. Βρίσε το παπαδαριό και τα τους παρατρεχάμενούς του, βρίσε και δείρε τους από πάνω.

Κι εγώ μαζί σου.

Πρόσεχε όμως, γιατί από λάθος μπορεί να θίξεις τον πιστό.

Για πολλούς ανθρώπους αυτό που εσύ κοροϊδεύεις είναι το μόνο που τους κρατάει όρθιους. Σεβάσου αυτό. Πολλές φορές, αυτό το άτομο που με την ιδέα ότι υπάρχει θεός ακόμα στέκει όρθιο και παλεύει, ίσως να είναι η ίδια σου η μάνα που σου ετοιμάζει φαγάκι κάθε μεσημέρι. Αν της στερήσεις αυτό, την πίστη στο Σωστό και στο Καλό, τότε οι συνέπειες δεν θα είναι καλές. 

Και επειδή πολλές φορές η πίστη του άλλου είναι (ΔΥΣΤΥΧΩΣ) άρρηκτα συνδεδεμένη με την εκκλησία, είναι πολύ δύσκολο να θίξεις την εκκλησία χωρίς να θίξεις την αληθινή, εσωτερική πνευματικότητα του πιστού.

Εδώ είναι που έσφαλε ο Δήμου.

Κι άλλος πέφτει στο Καζάνι.

Ετούτος εδώ ο τύπος που δεν είναι και κανας τυχαίος, λέει αυτό που λένε πολλοί, μαζί και εγώ, ότι άσχετα από τα αν πιστεύει κανείς στην ύπαρξη του θεού, υπάρχουν πολλά που μπορεί να μάθει από αυτή. Θα διαφωνήσω όμως μαζί του σε κάτι: δεν μπορείς να είσαι εκτός θρησκείας αλλά να δρέψεις τους καρπούς της. Είναι πολλοί που το θέλουν, αλλά να που είναι πρακτικά αδύνατον, γιατί η θρησκεία, ειδικά στην αρχική της μορφή, εκείνη την πολύ παλιά, καθόριζε τα πάντα. Ο νόμος του (οποιουδήποτε) Θεού ήταν πηγή τεχνικής/τεχνολογικής γνώσης, κοινωνικής οργάνωσης, τέχνης,

παραγωγική δομή, πολιτική έκφραση και ταυτόχρονα ανθρωπιστική θεωρία, επικοινωνία, ψυχολογική υποστήριξη και ασφάλεια για το μέλλον. Η θρησκεία ορίζει ακόμα και το πως θα αγαπήσεις κάποιον.

Η (οποιαδήποτε) θρησκεία, αποτελεί ένα ενιαίο πλαίσιο που καθορίζει όλες τις ισορροπίες ενός συστήματος, άρα για διατηρηθεί αυτό το σύστημα, πρέπει να τις τηρήσεις όλες. Αν αφαιρέσεις ένα στοιχείο, τότε το όλο πλαίσιο/σύστημα καταρρέει.

Είναι προφανές ότι έχει υποτιμηθεί ο θεσμός της θρησκείας, σαν αποτελεσματικότητα και σαν διαχρονικότητα. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, μέσα σε ένα καταρρέον σύστημα που μονομερώς εκλαμβάνει την ανθρώπινη ύπαρξη σαν οικονομική μονάδα, η θρησκεία στέκεται μέσα στις αδυναμίες της όρθια, μετά από χιλιετίες. Γιατί;

Το γιατί είναι απλό. Ο τύπος αυτός, χωρίς να το συνειδητοποιεί, λέει ότι η αθεΐα θα μπορούσε να γίνει θρησκεία, μιας και τα χαρακτηριστικά που περιγράφει είναι ακριβώς αυτά που ορίζουν την δομή και οργάνωση μίας θρησκείας. Δίνοντας όμως θρησκευτικά χαρακτηριστικά σε μία σχολή σκέψης, χάνεις εξ ορισμού το πλεονέκτημα της αθεΐας, που είναι ακριβώς αυτό, ο άνθρωπος αυτόνομος. Να διευκρινίσω σε αυτό το σημείο ότι για εμένα αυτό δεν αποτελεί πλεονέκτημα αλλά αντιθέτως καταστροφική ιδέα, γιατί πρώτον αυτόνομος δεν είναι κανένας και ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον εξαρτάται απολύτως από τους άλλους και δεύτερον γιατί τέτοια αυτονομία θα σήμαινε να ξανα-ανακαλύπτει ο καθένας τον τροχό εκ του μηδενός, τη στιγμή που η πρόοδος και η μετάδοση της γνώσης γίνονται από στόμα σε στόμα, χτίζοντας ο ένας πάνω στα επιτεύγματα του άλλου. Ποια επιστημονική ανακάλυψη έγινε αυτόνομα; Καμμία. Όλες έγιναν γιατί είχε προηγηθεί κάποια άλλη. Αυτονομία και κουραφέξαλα, μία κοινωνία "αυτόνομων" κατεθλιμμένων, καταναλωτών....

Οι άνθρωποι χρειάζονται ένα σύστημα, γιατί έχουν ένα σώμα και μία ζωή.
Τέτοιο σύστημα, ακόμα και τώρα, δεν υπάρχει άλλο εκτός από την θρησκεία.
Υπάρχουν υπο-συστήματα που προβλέπουν (αποτελεσματικότατα, πρέπει να επισημάνω) διαφορετικές παραμέτρους, αλλά κανένα που να τα συμπεριλαμβάνει όλα. Οι οικονομικές θεωρίες, η επιστήμη, η πολιτική και η φιλοσοφία, όλα τους απαραίτητα και πολύτιμα, αποτελούν απλά οπτικές γωνίες: η οπτική γωνία του παραγωγού, η οπτική γωνιά του ισχυρού, του σκεπτικιστή, του ψυχολόγου, κοκ, αγνοώντας τις διαστάσεις που συνυπάρχουν σε ένα και μόνο ανθρώπινο πλάσμα.

Αυτό το σύστημα δεν είναι τυχαίο. Η θρησκεία κρυσταλλώθηκε μέσα από επίπονη, μακραίωνη παρατήρηση του ανθρώπου και του κόσμου. Χρειάστηκαν πολλές, οδυνηρές δοκιμές για χιλιετίες, για να καταλήξει η θρησκεία να σου λέει "ου μοιχεύσεις". Η πρακτική εμπειρία που είναι συμπυκνωμένη εκεί μέσα είναι πολύτιμη και πρέπει να την λάβουμε υπόψιν, ακόμα κι αν επιλέξουμε να μην την ενστερνιστούμε.

Πιστεύω στην επιστήμη, αλλά πιστεύω και στη θρησκεία. Πιστεύω ότι ο διαχωρισμός των δύο είναι καταστροφικός. Πιστεύω ότι η θρησκεία έπαψε να προσαρμόζεται, έπαψε να καταγράφει το τί συμβαίνει γύρω της, αλλά αυτό είναι μία ανθρώπινη αδυναμία, ακμή και παρακμή. Δεν γίνεται αλλιώς, σε όλους έτσι συμβαίνει. Έτσι συμβαίνει και με την φιλοσοφία και την τέχνη και την πολιτική, που τόσο έχουν χάσει την επαφή με τον άνθρωπο, που οι αλαζόνες των πανεπιστημίων , μέσα στα προνόμιά τους,δεν το έχουν πάρει ακόμα πρέφα ότι νέα τέχνη, νέα πολιτική και νέα φιλοσοφία έχει ξεκινήσει στις μάζες, ακριβώς όπως έγινε και με τη θρησκεία.

Πιστεύω ότι η θρησκεία είναι καταστροφική όταν παρερμηνεύεται και όταν χρησιμοποιείται για άλλους σκοπούς, πράγμα που συμβαίνει και με την επιστήμη, παρά τις καλές προθέσεις των επιστημόνων. Πιστεύω ότι οι αδυναμίες των ανθρώπων πάντα θα υπάρχουν και πάντα θα πολεμάμε ο ένας με τον άλλον, ότι και αν γίνει, γιατί έτσι είμαστε: δε φταίει η θρησκεία ή η πολιτική ή ο καπιταλισμός ή οτιδήποτε άλλο που σκοτωνόμαστε. Σκοτωνόμαστε γιατί έτσι είμαστε, βίαιοι μερικές φορές, υπό ορισμένες συνθήκες. Πιστεύω ότι, παρόλα αυτά, εκ του αποτελέσματος, η θρησκεία μαζί με την επιστήμη έχουν κάνει καλύτερη τη ζωή μας και ότι συνολικά πάμε καλύτερα, σαν είδος.

Αν παρακολουθήσει κανείς και αυτό το βίντεο που καμμία σχέση δεν έχει με θρησκείες και τέτοια, θα δεί ότι έχει φτάσει ο νούς του ανθρώπου πολύ μακρυά. Εκεί που εως πρόσφατα αρκούμασταν στην μεγάλη έκρηξη, τώρα συζητάμε πως θα την εξηγήσουμε και αυτή, με αριθμούς ασύλληπτους. Παρόλο που ως εκεί που φτάνει το μάτι (ή το τηλεσκόπιο ή το βόγιατζερ) όχι μόνο ζωή δεν υπάρχει, ούτε καν ένδειξη ότι είχε υπάρξει ή ότι θα υπάρξει ποτέ, προτιμούμε να πιστεύουμε ότι υπάρχουν εξωγήινοι. Λέμε "δεν μπορεί, τόσοι πλανήτες τόσα άστρα! κάπου, κάτι θα υπάρχει". Κι όμως, δεν υπάρχει. Γιατί ως ζωή ορίζουμε αυτό που υπάρχει στη γη, και αυτό για να δημιουργηθεί χρειάζεται ένα σωρό μοναδικές συνθήκες.
Χρειάζεται ένα σύμπαν, ένας γαλαξίας, πλανήτες, περιστροφή με πολύπλοκους συνδυασμούς, ένας επικλινής άξονας, μία ατμόσφαιρα με μία πολύ συγκεκριμένη αναλογία συστατικών, νερό σε ορισμένη αναλογία επί του εδάφους και της ατμόσφαιρας, μία σελήνη ορισμένου μεγέθους σε ορισμένη απόσταση, ένας πυρήνας ορισμένου μεγέθους και θερμοκρασίας, ένας ήλιος όχι πολύ μεγάλος ή πολύ μικρός, ούτε πολύ μακρυά ή πολύ κοντά, ένα ορισμένο επίπεδο μαγνητισμού που θα καθορίζει με ακρίβεια το ποσοστό ακτινοβολίας που εισέρχεται στην ατμόσφαιρα, και βιοποικιλότητα να τα συγκρατεί όλα αυτά μαζί, διότι χωρίς δέντρα και έντομα θα ήταν όλα καυτή άμμος για πάντα. Βγάλε ένα από όλα αυτά, και έχουμε ξαφνικό θάνατο.

Δεν πρόκειται να επικαλεστώ το πιο βλακώδες επιχείρημα στην ιστορία των θρησκευάμενων "αφού είναι πολύπλοκο, κάποιος το σχεδίασε". Αλλά ο επιστήμονας που μιλάει στο δεύτερο βίντεο, μιλάει για πολυ-σύμπαντα και για κάποιον μηχανισμό που τα γεννάει.

Πιστεύω στον Θεό, αλλά ταυτόχρονα πιστεύω ότι αποτελεί συμβολισμό για κάτι άλλο. Πιστεύω ότι θα ζήσω για να δω την ημέρα που οι επιστήμονες θα ανακαλύψουν κάτι που θα συγκλίνει με τους συμβολισμούς της θρησκείας, γιατί η θρησκεία έτσι μιλάει, με συμβολισμούς και οι επιστήμονες αυτό δεν το αντέχουν, δεν το χωράει ο νούς τους. Ένας επιστήμονας, ακούγοντας τον μύθο του τζίτζικα και μέρμηγκα, θα έλεγε κάτι όπως "είναι απολύτως ανακριβές. τα μερμήγκια και τα τζιτζίκια δεν μιλούν. αν ένας τζίτζικας κινδυνεύει, δεν αναζητεί βοήθεια από τα μερμήγκια, τα οποία μάλλον θα το έκοβαν κομματάκια για τον αποθηκεύσουν ως τροφή για τον χειμώνα μέσα ειδικές αποθήκες στις σπηλιές τους. άλλωστε, ο τζίτζικας ψοφάει πολύ πριν έρθουν τα κρύα." και επειδή αυτά είναι αλήθεια, θα χάσει τον ηθικό συμβολισμό της ιστορίας.

Τελικά, ο τύπος στην αρχή, είναι πιστός και δεν το ξέρει.

Βελάξετε, πρόβατα!

Αν πιστεύεις σε κάποιο σύστημα πιάνεται για θρησκεία;

Κανονικά θα έπρεπε γιατί η λειτουργία της πίστης δρα με τον ίδιο τρόπο στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αν πιστεύεις στο θεό βλέπεις παντού τον θεό, αν πιστεύεις στην επιστήμη βλέπεις παντού την επιστήμη και κάποιος αρχαίος έβλεπε παντού αριθμούς, ενώ κάποιος άλλοε έβλεπε τα πάντα σαν ένα ποτάμι που ρέει, πίστευε στην αλλαγή και έβλεπε παντού την αλλαγή.

Ας κάνουμε ένα πείραμα. Βάλτε ένα βίντεο στο γιουτιούμπ σε γλώσσα άγνωστη για εσάς.  Προφανώς, δεν θα καταλάβετε τίποτα Μετά, ψάξτε και βρείτε, πάλι από το διαδίκτυο, το πως προφέρεται μία κοινή λέξη, όπως "είναι" ή "έχει" και ξανα-ακούστε το βίντεο. Το σίγουρο είναι πως θα μπορέσετε να εντοπίσετε και να αναγνωρίσετε αυτή τη λέξη τουλάχιστον κάποιες από τις φορές που θα αναφερθεί. Τί μας δείχνει αυτό; Μας δείχνει πως καταλαβαίνουμε και αναγνωρίζουμε αυτό που ήδη ξέρουμε. Το παντελώς άγνωστο μας διαφεύγει.

Έτσι γίνεται και με τις πεποιθήσεις μας. Μας πείθει αυτό που ήδη πιστεύουμε και τα άλλα μας φαίνονται κορακίστικα, για αυτό και όλες οι συζητήσεις μας δεν έχουν νόημα ή σκοπό, αλλά περισσότερο γίνονται για να ξαναπείσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, ή για να περάσει η ώρα, ή για τη χαρά της επικοινωνίας ή για να ρίξουμε τον άλλον συνάνθρωπο στο κρεβάτι, παρά για οτιδήποτε άλλο.

Τώρα, για τα θρησκευτικά στο σχολείο, ή για τα αρχαία φυσικά, είναι και πάλι το ίδιο ερώτημα που προκύπτει ξανά και ξανά: το γεγονός ότι οι άνθρωποι κάνουν ηλιθιότητες, είναι αρκετό για τους ρίξουμε στον κοινωνικό καιάδα της υποβαθμισμένης διαβίωσης;

Και ερωτώ: ποιό μάθημα διδάσκεται σωστά; Ούτε καν τα μαθηματικά δεν δίνονται με τον σωστό τρόπο στα περισσότερα σχολεία και από όλο το μεγαλείο της φιλοσοφίας που βρίσκεται πίσω από τους αριθμούς, οι μαθητές μας μαθαίνουν μόνο τα μπακαλίστικα και μάλιστα τα στρυφνά και παντελώς άχρηστα μπακαλίστικα, διότι εγώ πού θα τα χρειαστώ τα ολοκληρώματα κυρία μου που με έπρηξες στα εντεκάρια τρία ολόκληρα χρόνια; Σημαίνει, όμως αυτό πως πρέπει να καταργηθούν τα μαθηματικά; Όχι, βέβαια!

Το γεγονός πως τα αρχαία διδάσκονται όχι με την σωστή μέθοδο, αλλά περισσότερο σαν αποστήθιση τύπων και ψυχαναγκασμός και βάσανο, τόσο που αντί για την μεγαλειώδη απλότητα εκείνης της γλώσσας, τα παιδιά να μένον με μία αίσθηση σκόνης και ματαιότητας, δε σημαίνει πως πρέπει να καταργηθούν τα αρχαία αλλά ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος διδασκαλίας τους προς το αποτελεσματικότερο και προς το δημιουργικότερο. Γιατί είναι πολύ κρίμα να μην ξέρει το παιδί, ανεξαρτήτου εθνικότητος, τη λογική αυτής της γλώσσας και τις ρίζες των πάντων όσων λέμε.

Και για όσους θαρρούν πως για όλα τα κακά του κόσμου φταίει η θρησκεία, θα ήθελα να επισημάνω το πικρό γεγονός πως οι άνθρωποι δε χρειάζονται τη θρησκεία για κάνουν ηλιθιότητες. Οι άνθρωποι, μέσα στην αδυναμία τους, γίνονται μικρόψυχοι, ζηλιάρηδες, άπληστοι, εγωπαθείς και σκληροί. Αυτό δεν το άλλαξε ποτέ κανείς. Οι θρησκείες έδωσαν σε δύσκολους καιρούς λύσεις σε τρομακτικά προβλήματα, όπως πως να μην πεθάνεις από πείνα και πως να μην πάθεις αφροδίσια νοσήματα και πως να μην σκοτώσεις τον διπλανό σου για μία σαχλαμάρα. Όλα αυτά, μέσα στην ατέλειά τους, ήταν επιτεύγματα ασύλληπτου μεγέθους, ειδικά αν σκεφτούμε πως εκείνο τον καιρό δεν υπήρχε σαπούνι, εμβόλια, αντισύλληψη, σχολείο, νερό στα σπίτια, ούτε ζάχαρη, ούτε καφές, ούτε σοκολάτα, ούτε μουσικούλα να ξεδίνεις όταν έχεις σεκλέτια. Είναι απίστευτα αλαζονική η στάση των τωρινών ανθρώπων, και είναι τρομακτικό το πόσο χειρότεροι από τους προγόνους μας θα ήμασταν χωρίς τα προαναφερθέντα προνόμια.

Σε αυτό το σημείο, θέλω για πολλοστή φορά να κάνω το διαχωρισμό ανάμεσα στην Εκκλησία και την θρησκεία. Θρησκεία, για εμένα, είναι η πνευματικότητα και οι αξίες που έχει μέσα του κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από το αν δηλώνει πιστός, άπιστος, αγνωστικιστής, κοκ. Αυτό που έχει μέσα του και κατευθύνει τη σκέψη και τις πράξεις του, είναι πίστη. Σε αυτή την πίστη, που κρατάει τον κάθε έναν από εμάς όρθιο και μας δίνει την ακλόνητη πίστη ότι όλα θα πάνε καλά, εγώ έχω ακλόνητη πίστη και πιστεύω πως αν ο κάθε άνθρωπος έχει κάτι αγαθό μέσα του, τότε είναι για όλους καλύτερα.

Για την Εκκλησία, που είναι η συστηματοποίηση της σκέψης, δεν τρέφω καμμία εκτίμηση γιατί, όπως όλα τα συστήματα, είναι απλά για τους τύπους κι ουσία μηδέν. Δεν μπορείς να συστηματοποιήσεις την σκέψη.  Πληρώνουν τους χοντρούς γέρους για να λένε κοινοτυπίες, και μετά πάνε και τρώνε από τα παγκάρια, ανταλλάσσουν λίμνες με τους Καραμανλήδες,  δίνουν άφεση στους πλανητάρχες και στέλνουν τους ανθρώπους να σκοτώνονται για να βγάζουν αυτοί λεφτάκια. Δεν είναι μόνο οι υπάλληλοι των εκκλησιών, όμως, έτσι. Είναι όλοι: οι δυ, οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι λαθρέμποροι, οι πατριδοκάπηλοι, οι ιδεοκάπηλοι, οι καλλιτέχνες, οι συνδικαλιστές, οι δικηγόροι, οι εφοριακοί, όλοι, όλοι παντού.

Απλά, σαν παιδιά που πίστευαν στον αηβασίλη, περιμένουμε περισσότερα από τους υπάλληλους των εκκλησιών και όταν αποδεικνύονται μη-θεϊκοί, τότε λέμε πως δεν υπάρχουν.

Για αυτό λέω το εξής: όπως τα αρχαία, έτσι και η θρησκεία, δεν ευθύνονται για όλα τα κακά του κόσμου, ούτε αν καταργηθούν θα βελτιωθεί τίποτα. Τα αρχαία αποτελούν ένα νοητικό εργαλείο που μπορεί μεν να αφορά τη γλώσσα αλλά στην ουσία είναι για το νού ό,τι είναι για το σώμα το γυμναστήριο: ένα απίστευτο πάρε-δώσε ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κόσμο και αυτό γιατί τα κείμενα των αρχαίων διαθέτουν τέτοιο εύρος θεματολογίας και μεθόδων που το μυαλό αναγκάζεται να ξυπνήσει μόνο και μόνο για να χειριστεί το συντακτικό, πόσο μάλλον για να καταγράψει τα νοήματα. Προσωπικά, τα αρχαία ήταν για εμένα σα να έπινα καφέ.

Πάρε λίγη "επιστήμη" να σου βρίσκεται!
Να την καταργήσουμε κι αυτήν;

Η θρησκεία, αν είναι να διδάσκεται όπως γίνεται τώρα στα σχολεία, σαν μία παπαγαλίστικη κατήχηση, τότε σίγουρα είναι επιζήμια για όλους, αλλά κυρίως για την ίδια τη θρησκεία: τη βαριούνται όλοι και στο τέλος θα κλείσει το μαγαζάκι, αν μη τι άλλο επειδή διαστρέβλωσε την πραγματική θρησκεία, και από πνευματική αναζήτηση την έκανε πολιτική σκοπιμότητα.

Ο Χριστός είπε στους ανθρώπους "μην σκοτώνετε" κι αυτοί ενώ το άκουσαν, πήγαν κι έσφαξαν ένα σωρό κόσμο. Φταίει η θρησκεία ή μήπως η οργανωμένη Εκκλησία; Ο Χριστός είπε"μην νοιάζεστε για τα ρούχα" και οι άνθρωποι έκαναν σκλάβους τους ασιάτες για να πουλάνε μούρη με τα πόλο. Ο Χριστός είπε μην νοιάζεστε για το φαΐ" και οι άνθρωποι έγιναν παχύσαρκοι που βλέπουν εκπομπές μαγειρικής τρώγοντας γαριδάκια. Ο Χριστός είπε "συγχώρεσε τον διπλανό σου" κι εμείς σκοτωνόμαστε για τα λεφτά. Ο Χριστός είπε "Βοηθάτε!" κι οι άνθρωποι παίρνουν τα σπίτια των φτωχών για πέντε ψωρολεφτά στον αργυραμοιβό. Δε φταίει, λοιπόν η θρησκεία, αλλά η ανθρώπινη αδυναμία.

Για εμένα όμως η θρησκεία είναι κάτι που δε μου δίνει ούτε η τέχνη ούτε η επιστήμη ούτε η γνώση ούτε η ευμάρεια. Μου δίνει ψυχική ανάπαυση. Η επιστήμη, παρά τα δίκια της, φορτώνει τον άνθρωπο με έγνοιες και ευθύνες, χωρίς να δίνει σε αντάλλαγμα τίποτα εκτός από επιπλέον σκοτούρες και επιπλέον ευθύνες. Τη χρειαζόμαστε για να μην πεθαίνουμε από αρρώστιες, αλλά η ψυχή του ανθρώπου χρειάζεται και ανάπαυση, χρειάζεται ηρεμία και γλύκα, κι όχι όλην ώρα να τα μετράμε όλα με τον χάρακα, "τρία κιλά ξεκούραση, συν πέντε εκατοστά φαγητό, μείον δύο λίτρα εξυπνάδα, ίσον πέντε κιλά ζωή".

Η θρησκεία, παρόλο που απέτυχε στο να ακολουθήσει τα κοινωνικά και τεχνολογικά βήματα της ανθρωπότητας, ακόμα μέχρι και σήμερα συνεχίζει να δίνει ψυχική ανακούφιση, όπως δεν έχει καταφέρει να δώσει ούτε η ψυχολογία, ούτε η κοινωνιολογία, ούτε καμμία άλλη ανθρωπιστική ή μη επιστήμη. Και ξαναλέω: όχι η Εκκλησία. Η θρησκεία, δηλαδή, οπως έλεγα και παραπάνω, το τί έχει ο καθένας μέσα στην ψυχή του
.

Άρα, αν είναι ο άνθρωπος ηλίθιος, για αυτόν και για εμάς η μόνη ελπίδα είναι να τον βοηθήσουμε, διότι εκτός από ο ένας τον άλλον, τίποτα άλλο δεν έχουμε στα αλήθεια.

Κοινά γνωρίσματα Θρησκείας - Επιστήμης

1. Έχουν πιστούς και μάλιστα φανατικούς.
2. Επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τις ιδεοληψίες των πιστών τους.
3. Διαστρεβλώνονται από την ανθρώπινη βλακεία, σκοπιμότητα, απληστία, πολιτική.
4. Ευθύνονται για εκατομμύρια (οδυνηρούς) θανάτους.
5. Δεν προσφέρουν απαντήσεις εκεί που τις χρειάζεσαι περισσότερο.
6. Διεκδικούν εγκόσμια εξουσία.
7. Διατηρούν κλειστές κλίκες και κυκλώματα.
8. Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη.
9. Ο χώρος εργασίας τους είναι (με λιγοστές εξαιρέσεις) άνετος και μακρυά από ενοχλητικές παραστάσεις.
10. Κατέχουν τις υψηλότερες θέσεις στην κοινωνία.
11. Στα μάτια του αμύητου, μοιάζουν και τα δύο με μαγεία.
12. Είναι για το καλό μας.
13. Δε σταματάνε να μιλάνε.
14. Η ιεραρχία τους.
15. Δυσνόητη ορολογία.
16. Έχουν παρακλάδια που έχουν βγεί εκτός ελέγχου.
17. Μας έφεραν εδώ που είμαστε.

Φύση

Ήταν ψηλός, αθλητικός, μελαχροινός και, παρά το κατάμαυρο πουκάμισο και παντελόνι του, ήταν όμορφος σαν άγγελος. Περίμενε έξω από το κομμωτήριο μέχρι να φύγουν όλοι και, λίγο πριν κλείσει για νύχτα, μπήκε μέσα κρατώντας το φάκελο στα χέρια του.Την είδε, ντυμένη στα άσπρα, να τακτοποιεί κάποια εργαλεία, ψαλίδια και τέτοια, με την μικροκαμωμένη της πλάτη γυρισμένη στην πόρτα. Χτύπησε την πόρτα απαλά, να την ειδοποιήσει χωρίς να την τρομάξει. Αυτή γύρισε το κεφάλι και δεν μπήκε στον κόπο  να κρύψει την δυσαρέσκειά της. Όταν είδε πως αυτός δεν είχε έρθει στην ώρα του όπως συνήθιζε, είχε ελπίσει πως δεν θα ερχόταν, ότι κάτι θα του είχε τύχει, ότι θα είχε γλιτώσει αυτόν τον αντιπαθέστατο πελάτη. Αντίθετα, όχι μόνο δεν είχε γλιτώσει, αλλά της είχε στήσει και καρτέρι, να την ξεμοναχιάσει. Έβγαλε την ποδιά της και έσβησε όλα τα φώτα εκτός από ένα μπροστά στον καθρέφτη όπου στέκονταν.

Είναι πολύ αργά, έλα αύριο τώρα, είπε, παριστάνοντας πως ούτε κατάλαβε, ούτε είχε δεί τον φάκελο στα χέρια του.

Λίγο, να σου μιλήσω πέντε λεπτά θέλω.

Απλά να μιλήσουμε.

Δεν ήταν παράκληση, αλλά δήλωση. Σαν να έκλεινε συμφωνία.

Τι θέλεις πια!:, αναφώνησε η κοπέλα. Αυτός μίλησε.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που ήρθα; Πριν από την συνέντευξη για τη δουλειά;

Δεν απάντησε, κι αυτός συνέχισε.

Είχες πεί πως όταν ήρθα έδειχνα σαν διάβολος και πως αφού με κούρεψες ήμουν σαν άγγελος.

Γιατί έκανα καλή δουλειά, διευκρίνισε η κοπέλα.

Ναι, ναι, άλλο λέω. Την πήρα τη δουλειά γιατί με έκανες να δείχνω "σαν άγγελος". Αλλά κοίτα, είμαι, ήμουν, διάβολος, είπε και της πρότεινε τον φάκελο. Πως το κατάλαβες; Που το ήξερες; Είσαι στο πρόγραμμα;

Μπερδεμένη, έλπισε πως αν, όπως φαινόταν, επρόκειτο για μία τεράστια παρεξήγηση, θα τον ξεφορτωνόταν γρήγορα, μόλις δίνονταν οι απαραίτητες εξηγήσεις. Ποιό πρόγραμμα; ρώτησε.

Προστασίας μαρτύρων. Οι ελπίδες της χάθηκαν.

Όχι.

Τότε πως ήξερες;

Τί ήξερα, επιτέλους;!

Πως είμαι διάβολος.

Απλά έτσι μου φάνηκες, επειδή τα μαλλιά σου ήταν ατημέλητα. Δεν εννοούσα τίποτα! 

Κοίτα, μέχρι τώρα όλοι με δέχονται με χαμόγελα και πίστη. Εσύ φοράς γάντια για να με κουρέψεις, συμπλήρωσε γελώντας. Η κοπέλα πήγε να δικαιολογηθεί, αλλά την σταμάτησε σηκώνοντας την παλάμη του. Άσε, σε έχω κόψει. Μόνο εμένα κουρεύεις με γάντια. Ακόμα και οι αστυνομικοί που με έπιασαν, κι ο δικαστής που με καταδίκασε, ήθελαν να πιστέψουν πως ήμουν αθώος, ακόμα κι όταν όλες οι αποδείξεις έδειχναν την ενοχή μου. Κι εσύ με είδες από μακρυά και ήξερες. Δεν το είπες απλά. Αυτό που θέλω είναι να μου πείς τι ήταν αυτό που δεν σε έπεισε. Η φωνή; Η στάση του σώματος; Το βλέμμα; Τι; Γιατί μόλις με είδες είπες να με κουρέψει η άλλη κοπέλα; Απλά θέλω να ξέρω. Τι;

Ήταν ξεκάθαρα τρελός. Αλλά είχε δίκιο. Από την πρώτη στιγμή που τον είδε να μπαίνει στο κομμωτήριο, ένιωσε μία απέχθεια έντονη και άμεση, κάτι μέσα της της έλεγε να απομακρυνθεί όσο περισσότερο μπορούσε από αυτόν τον άνθρωπο. Είχε αποφύγει να του απαντήσει έως τώρα, γιατί ήταν πελάτης, αλλά αυτός επέμενε, ξανά και ξανά, οπότε δεν μπορούσε πια να παριστάνει την ευγενική. Το μόνο που έμενε για να τον ξεφορτωθεί ήταν να του τα πεί χύμα.

Δεν ξέρω τι εννοείς ότι "ξέρω" είπε με εκνευρισμό στη φωνή. Απλά μου φαίνεσαι αποκρουστικός. Δεν ξέρω γιατί, αλλά είσαι ό,τι πιο απεχθές έχω δεί στη ζωή μου. Όταν σε κοιτάζω,είναι σα να βλέπω λίμνη με τοξικά απόβλητα. Ένα ερπετό. Με απωθείς όπως το ψοφίμι ενός όρνιου. Πόσο πιο σαφές έπρεπε να του καταστήσει, αναρωτήθηκε κοιτώντας τον, ψάχνοντας για λογικές αντιδράσεις.

Το ξέρω, της είπε. Και ξέρω και γιατί. Κοίτα. 

Ο φάκελος είχε απομείνει πάνω στον πάγκο, μπροστά από τον καθρέφτη. Εδώ που είχε φτάσει η υπόθεση, θα έπρεπε να συνεχίσει την κουβέντα. Κοίταξε το ρολόι. Δέκα και μισή. Γύρισε σε αυτόν και άνοιξε τον φάκελο. Οι φωτογραφίες έδειχναν πτώματα, μερικά εκ των οποίων φριχτά διαμελισμένα ή καμμένα ή ξεκοιλιασμένα. Ήταν πολλά. Έμεινε ακίνητη. Τον κοίταξε. Έσκυψε, υπό το βλέμμα του. Που το πας; τον ρώτησε με φωνή σα πέτρα.

Αυτός είμαι.

Σήκωσε τα μάτια της στα δικά του.

Και σε τί ακριβώς θα βοηθήσει να βγούμε μαζί;

Θέλω να μου δείξεις πως να είμαι καλός.

Προσπάθησε να κρατήσει το χαμόγελο, αλλά αυτό έγινε γέλιο, απελπισμένο και μετά νευρικό.

Σοβαρολογώ, είπε σοβαρά.

Εκείνη δεν μπορούσε να μην χαμογελά με την γελοιότητα της κατάστασης.

Εσύ είσαι καλή. Εσύ με είδες.

Τον κοίταξε πάλι, γελώντας πάλι.Κουνούσε το κεφάλι της σα να έλεγε όχι, και γελούσε. Οι φρικιαστικές φωτογραφίες γυάλιζαν. 

Βοήθα τους ανθρώπους. Καληνύχτα, είπε ειρωνικότατα.

Σκεφτόταν κοιτώντας την, στο μισοσκόταδο. 

Μη με κοροϊδεύεις. Το εννοώ. Πριν ένα μήνα έκανα τον τελευταίο από αυτούς τους σκοτωμούς και τώρα αντιγράφω επιστολές και φτιάχνω καφέδες. Είμαι μόνος και κανείς δε με ξέρει. Όλοι νομίζουν... Μόνο εσύ...

Την πλησίασε, την στρίμωξε στον πάγκο του καθρέφτη και την φίλησε. Αυτή ένιωσε την επιθυμία του να φουντώνει, και τότε ξέσπασε όλο τον πανικό της, σπρώχνοντάς τον μακριά, γιατί αυτή η επιθυμία ήταν πιο σιχαμένη από τον θάνατο

Είσαι ηλίθιος; του φώναξε. Έρχεσαι εδώ να πουλήσεις τρέλα και νομίζεις ότι καλοσύνη είναι να την πέφτεις στις γυναίκες; Και περιμένεις τι; Παράσημο; Είδες εσύ κανέναν καλό να παίρνει παράσημο; Τους καλούς τους σκοτώνουν κάτι σάπιοι σαν εσένα! Μαλάκα!! Αν ήμουν γριά κακομούτσουνη θα γύρευες την καλοσύνη; Θες να γίνεις καλός, ε!::  Και νομίζεις πως έτσι είναι, μία απόφαση, να πείς θα γίνω καλός, όπως λέμε φέτος θα πάω στα γρεβενά; Νομίζεις πως θα ξεγίνουν αυτά που έκανες;!

Φώναζε, όχι για να τον πείσει, αλλά για να τον καθυστερήσει, λέγοντας ό,τι της ερχόταν στο μυαλό, τρομοκρατημένη πέραν κάθε λογικής.

Είναι πολύ της μόδας η καλοσύνη, βλέπεις, και πουλάει και στο χρηματιστήριο. Θα γίνω καλός και δε θα με νοιάζει τίποτα. Θα γίνω καλός και όλα θα πάνε καλά; Θα γίνω καλός γιατί έτσι γουστάρω; Τους καλούς τους σκοτώνουν, τους κοροϊδεύουν, τους εκμεταλλεύονται και τους καταπιέζουν. Αυτό θες να πάθεις; Οι καλοί πληρώνουν τα γαμησιάτικα κάτι τυπάκων σαν κι εσένα, κατάλαβες; Κατάλαβες!!! ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ!!! 

Έχω ήδη αλλάξει λίγο, της είπε αμετακίνητος.

Αυτή συνέχισε να φωνάζει.

Α, ναι; Τί μου λες!:: Οι άνθρωποι αλλάζουν το τί λένε, αλλάζουν το τί κάνουν, αλλά δεν αλλάζουν το τί είναι. Γιατί μετά από λίγο βαριούνται και ξεχνάνε και περνάει η μόδα και από συνήθεια κάνουν τις ίδιες βλακείες και μόλις δείς πόσο μανίκι είναι η καλοσύνη, θα πείς ότι εγώ φταίω και θα βρείς πρόφαση να ξανακάνεις ό,τι έκανες πάντα. Κάτσε!

Τι;

Κάτσε!! ούρλιαξε, δείχνοντας την καρέκλα. Αυτός υπάκουσε και του τύλιξε την πετσέτα γύρω από τον λαιμό.

Τί;

Θα μιλήσουμε για "καλοσύνη"....

Σε οργισμένη σιωπή, έφτιαξε βαφή σε τέσσερα μπωλάκια και την πέρασε στα μαλλιά  του. Μετά σκέπασε τον καθρέφτη. Κοίταξε το ρολόι. Ήταν πιά δώδεκα η ώρα.

Του ξέπλυνε τα μαλλιά. Πήρε την ψιλή αλλά αυτός την έπιασε από τον καρπό. Της αφαίρεσε τα γάντια κοιτώντας την κατάματα. Ανατριχιάζοντας λες και έπιανε σκουπίδια, τον κούρεψε παντού στο ίδιο μήκος, μερικά χιλιοστά. αρχικά τρέμοντας και μετά ψύχραιμα. Μετά προσάρμοσε σε ακόμη μικρότερο μήκος και άρχισε με αποφασιστικότητα να τραβάει ευθείες. Της πήρε κάμποση ώρα να τελειώσει, βουβά. Τέλος, του τίναξε τις τρίχες από το λαιμό και το πρόσωπο. Τον έλουσε και τον στέγνωσε. Τράβηξε το ύφασμα από τον καθρέφτη, αλλά στο μισοσκόταδο δεν φαινόταν καλά. Του άναψε το φως. Άνοιξε το στόμα του από έκπληξη, και άγγιξε το κεφάλι του. 

Είσαι τρελή;!

Του εξήγησε.

Η καλοσύνη, είναι στίγμα. Τραβάει τους μπελάδες από χίλια μίλια μακριά, όπως το αίμα τους καρχαρίες. Άμα θες να είσαι καλός, τότε δεν χρειάζεται να σου το πεί κανένας, κι αντίθετα, άμα θες να κάνεις του κεφαλιού σου τότε κανείς δε θα σε κρατήσει. Και όσα μου λες τώρα, είναι σαν τα παιδιά που λένε πως θα γίνουν αστροναύτες. Όλα σου είναι εύκολα όταν οι άνθρωποι σε αγαπούν και όταν δε σηκώνεις τις συνέπειες και τις ευθύνες, κι εσύ έχεις την ομορφιά σου να τους ξεγελάς όλους.Και νομίζεις πως επειδή δε σε γουστάρω πως είμαι έξυπνη και καλή. Αλλά ξέρεις κάτι; Αρνούμαι να είμαι η δικαιολογία σου. Δεν είμαι ούτε μάνα σου, ούτε θεός σου, ούτε δασκάλα σου.  Αν θες να γίνεις καλός, τότε γίνε μόνος σου και με δική σου ευθύνη, αφού τόσο αποφασισμένος είσαι... Πήγαινε, ντε! Πες στο αφεντικό σου πως δεν είσαι αλήτης, πως είσαι καλός, που βοηθάς τους άλλους και πως τα φαινόμενα απατούν, να δούμε ακριβώς τί θα πεί. Άντε μπράβο! Για να σε δούμε! Τώρα έχεις κι εσύ το δικό σου στίγμα. 

Ήταν ένας λαβύρινθος και το χρώμα ξεκινούσε από κόκκινο και κατέληγε σε μωβ, αφού περνούσε πρώτα από κίτρινο και πορτοκαλί.

Άντε! Πήγαινε, τώρα, να πείς στον κόσμο πως είσαι καλός.

Κάνεις λάθος.

Εγώ πάω για ύπνο. Εσύ πήγαινε να κάνεις το καλό, του είπε και τον έβγαλε από την πόρτα έξω στην νύχτα.

Οριζοντίως

Φυσικά και ξέρεις που να κοιτάξεις όταν ακούς πως κάποιος "χάθηκε στον ορίζοντα" και η εικόνα που

σου έρχεται είναι πανίσχυρη όχι μόνο στο δικό σου αλλά και στο συλλογικό, πανανθρώπινο υποσυνείδητο. Μόλις όμως κάνεις έστω και ένα μόνο βήμα μπρός, αυτός απομακρύνεται κατά ένα ένα βήμα, έτσι ώστε πάντα να απέχει το ίδιο από εσένα, τον ταξιδιώτη.

Κι όπως κοιτάζεις την ουρά της άρκτου, εξίσου άπιαστη όσο ο βορράς που δείχνει, έτσι και προς τα ιδανικά σου  κατευθύνεσαι χωρίς ποτέ να τα αγγίζεις αλλά, ακριβώς όπως κι αν υπήρχαν, αποτελούν το κίνητρο των εξερευνήσεων που τελικά σε οδηγούν σε αυτό που ονομάζεται πίστη, πεποίθηση, ιδεολογία και, τελικά, στην πράξη που σε  κάνει άνθρωπο.

Αυτό θα ήταν αδύνατο χωρίς την σιδερένια βεβαιότητα ότι θα υπάρξει αύριο, και μάλιστα καλό και σύμφωνα με τα πλάνα ή την επιθυμία σου. Αυτή είναι η πίστη. Ό,τι και αν πιστεύεις, το σίγουρο είναι πως πιστεύεις.

Fanaticism is not Faith

Γιατί η Καλωσύνη δεν μπορεί να είναι Συστεμική

Είναι μέσα στη φύση του παρατηρηθέντος να αλλάζει από την παρουσία του παρατηρητή. Έχεις, ας πούμε, μία παρθένα παραλία η οποία μήνες μετά την πρώτη πατημασιά ανθρώπου γίνεται θέρετρο με πλαστικά σκουπίδια. Και ίσως αυτό να είναι που μας ξεχωρίζει από τα ζώα, το πόσο αμετάκλητα αλλάζουμε ο περιβάλλον μας απλά και μόνο κοιτάζοντάς το.
Έχεις μία έκταση με αφράτο, κατάλευκο, απάτητο χιόνι, και απλά πρέπει να τρέξεις πάνω του, σε προσκαλεί να κυλιστείς με χαρά, να το πιάσεις, να το νιώσεις, μετά όμως δεν είναι ούτε αφράτο, ούτε κατάλευκο ούτε απάτητο και εξ αιτίας των ίδιων των πράξεών σου το ψέγεις και το απορρίπτεις.
Έτσι και η καλωσύνη.
Αν την επισημαίνει κανείς και την διαλαλεί περίτρανα, τότε χάνει την αγνότητα των κινήτρων της ,

στιγματίζεται από τον λεκέ της ματαιοδοξίας ή την κενότητα της μόδας. Παρόλο που η αρχική προαίρεση ίσως να είναι και καλή, το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό, η ζήλια και η κακεντρέχεια λερώνουν με την αρχική προαίρεση με κοινότοπες καταδίκες.

Έτσι, κάθε τι που είναι καλό, προφυλάσσεται καλύτερα όταν είναι κρυμμένο από τα μάτια των άλλων.
Και κοίτα, τώρα το παράδοξο, ο άνθρωπος είναι τόσο άπληστος για καλωσύνη όσο και για χρήμα ή δόξα ή υλικές απολαύσεις. Δεν του αρκεί η καλωσύνη, αλλά μόλις την νιώσει θέλει κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη, θέλει καλωσύνη για πάντα και παντού, θέλει να είναι όλα και όλοι καλά και άγια. Θαρρεί ότι μπορεί να επιβάλλει, λοιπόν, την καλωσύνη με συστήματα και και μεθόδους, ώστε όλοι να είναι καλοί. Φτιάχνει συλλόγους και οργανισμούς, ομάδες και λέσχες. Φτιάχνει κανόνες που όλοι οι καλοί πρέπει να ακολουθούν αλλά όσοι δεν ακολουθούν είναι κακοί.

Η καλωσύνη , όμως, δεν προέρχεται από κανόνες, ούτε από τον συγχρωτισμό, αλλά είναι το τέλος μίας φιλοσοφικής αναζήτησης που έχει τρία χαρακτηριστικά.

Πρώτον, είναι για τον καθένα ξεχωριστή και ιδιαίτερη, μέσα από μονοπάτια τόσο διαφορετικά, όσο και τα δακτυλικά μας αποτυπώματα. Στο ίδιο συμπέρασμα μπορεί να φτάσει ο ένας από εδώ και ο άλλος από εκεί, μέσα στην πολυπλοκότητα της ζωής, πράγμα που επιτρέπει την επιβίωση του συλλογικού νου.

Δεύτερον, Είναι αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής. Αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι για πολλούς λόγους δεν φτάνουν ποτέ στο τελικό αποτέλεσμα, παγιδευμένοι σε διάφορες καταστάσεις, σύνδρομα, εμμονές ή παθολογίες. Αν όμως δεν είναι ελεύθερη βούληση, αν δεν είναι προϊόν του νου και της αναζήτησης, τότε δεν είναι καλωσύνη αλλά σκλαβιά και εγκληματική αδιαφορία, γιατί όποιος αφήνεται στις υποχρεωτικές διαταγές, τότε αργά ή γρήγορα θα διαπράξει και το κακό που κάποιος θα τον έχει διατάξει να κάνει.

Το τρίτο χαρακτηριστικό της αναζήτησης των ιδεών είναι το γεγονός ότι δεν έχει τέλος, αλλά πάντα έχει και λίγο παρακάτω, ακόμα λίγο και λίγο ακόμα πιο πέρα. Σε όλη τη ζωή μας εισπράττουμε βιώματα που ανάγουμε σε μαθήματα και οι σκέψεις που προκύπτουν από αυτά μας αλλάζουν τόσο που ενώ από έξω απλά γερνάμε, από μέσα μεταλλασσόμαστε σε μορφές τελείως διαφορετικές. Δεν είναι προορισμός αλλά περισσότερο κατεύθυνση, ένα σημείο στον ορίζοντα. Υπάρχει ο νότος ή η δύση; Μπορείς να τα πιάσεις τον βορρά στο χέρι, να τον φωτογραφίσεις; Υπάρχουν, χωρίς καμία αμφιβολία, αλλά σαν εστιακό σημείο των προθέσεών μας, σαν κατεύθυνση που ακολουθούμε στη ζωή μας, για αυτό και πάντα μόλις φτάσουμε κάπου, συνεχίζει να υπάρχει ο ορίζοντας και ο νότος, για πάντα.

Αν βάλει κανείς τα τρία αυτά χαρακτηριστικά μαζί, τότε αυτό σημαίνει ότι ο δρόμος είναι ξεχωριστός για τον καθένα, ότι για τον καθένα μας έχει διαφορετική διάρκεια και ότι ο καθένας πηγαίνει εκεί που θέλει.

Η καλωσύνη είναι προσωπική υπόθεση του καθενός μας, αποτέλεσμα την ευφυούς σκέψης και παθημάτων. Όσες φορές προσπάθησε ο άνθρωπος να την βάλει σε καλούπια, όσο όμορφα ή βαρύγδουπα ονόματα και αν έδωσε σε αυτά τα καλούπια, το αποτέλεσμα ήταν πάντα σκοτωμός και σφαγή, γιατί όπως ο σκύλος αγριεύει όταν τον κλείνεις και τον δένεις, έτσι και η ανθρώπινη ψυχή, όταν περιορίζεται και δένεται, βγάζει αφρούς, λυσσάει από τα απωθημένα των πνευματικών στερήσεων, εκτονώνεται με τρόπους βίαιους και τρομερούς. Όσο ο χριστιανισμός ήταν απλή διδασκαλία ήταν καλός, μετά όμως έγινε σύστημα και εκφυλίστηκε σε αιμοσταγείς διαπληκτισμούς. Ο κομμουνισμός ήταν άλλη μία καλή ιδέα που κατέληξε σε αίμα και τα παιδιά των λουλουδιών έβγαλαν τα αγκάθια τους με την εμμηνόπαυση. Άρα, η καλωσύνη δεν μπορεί να είναι συστεμική.

Και, αλήθεια, οι νόμοι ή οι κανόνες που έχουν σχεδιάσει οι άνθρωποι έχουν περισσότερο σαν στόχο την απονομή δικαιοσύνης παρά την καλωσύνη και η διαφορά ανάμεσα στα δύο αυτά είναι τεράστια, αν όχι διότι το ένα τιμωρεί ενώ το άλλο όχι, τότε σίγουρα γιατί παρόλο που η δικαιοσύνη λειτουργεί καλύτερα όταν υπάρχει καλωσύνη, παραμένει αλήθεια ότι η απονομή δικαιοσύνης είναι κατά κανόνα καθυστερημένη, αφού έρχεται μετά την διάπραξη του κακού, όταν είναι αργά ήδη για κάποιον και σχεδόν καθόλου δεν βοηθά τον οποιονδήποτε, κατόπιν εορτής.

Ίσως, μάλιστα, θα έπρεπε να βρεθεί ένας νέος όρος για την δικαιοσύνη εκείνη που δεν τιμωρεί τον σφάλλοντα αλλά την δικαιοσύνη που προβλέπει ώστε να έχουν όλοι ίσες ευκαιρίες και που είναι το αντίθετο της αδικίας, γιατί αν η αδικία είναι το αδίκημα, τότε η δικαιοσύνη των ποινών δεν είναι το φάρμακο αλλά η γάγγραινα και η σηψαιμία.

Απευρωποίηση

Διαβάζοντας το άρθρο περί μετανάστευσης και τις συνέπειες αυτής στις ευρωπαϊκές πόλεις, δε μπορεί κανείς να μην αναλογιστεί και τις ευθύνες των ίδιων των ευρωπαίων οι οποίοι αποτάσσονται όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που αποτελούν κλειδιά της επιβίωσης. Στο όνομα της πολυτέλειας και της προσωπικής καλοπέρασης, σε ένα ψευδεπίγραφο ευ ζήν, απαρνιούνται την οικογενειακή ζωή (άρα την τεκνοποίηση, ρίχνοντας τα δημογραφικά), απαρνιούνται την χειρωνακτική εργασία (ρίχνοντας την παραγωγικότητα) και απαρνιούνται και την υπακοή στις κυβερνήσεις τους (δημιουργώντας ρήγματα στη συνοχή των πληθυσμών).

Την ίδια στιγμή που οι "απολίτιστοι" γεννοβολάνε σαν τα κουνέλια και δουλεύουν σαν τα σκυλιά, οι ευρωπαίοι επιδίδονται σε γκέη πράηντ, σε καλλιτεχνικές αρλούμπες και  θεωρητικές αοριστίες στα σαλόνια. Την ίδια στιγμή που ο ασιάτης έχοντας την αυτοπεποίθηση ότι είναι θρησκευτικά αποδεκτό να βιάσει δρα αναλόγως, ο ευρωπαίος απαρνείται τον χριστιανισμό, ενστερνίζεται τον αθεϊσμό και κάνει ότι δε βλέπει την διαφορά στις νοοτροπίες. Όσο οι ευρωπαίοι έχουν τα ψυχολογικά τους, οι ασιάτες με νύχια και με δόντια προωθούν τις χώρες τους. Όσο οι ευρωπαίοι μαζεύουν τη νεολαία από τα πεζοδρόμια της μέθης, κάνουν εκτρώσεις, επιλέγουν γονίδια για την ευγονική τους, κρατούν τη γνώση κλειστή για να ανεβάσουν την τιμή της και αναθρέφουν πολίτες υποταγμένους στο στυλ, οι  "άλλοι" δουλεύουν και γεννάνε, δουλεύουν και γεννάνε.

Και ενώ σε καμμία περίπτωση δεν θα ήθελα ούτε καν να υπονοήσω ότι τα κεκτημένα των δυτικών πολιτισμών θα έπρεπε να συμβιβαστούν στο όνομα του κέρδους ή της πολεμικής ενάντια στους "άλλους", δε θα έπρεπε από την άλλη να μας κάνει να προβληματιστούμε το γεγονός ότι ο πολιτισμός μας είναι στην ουσία μη-βιώσιμος; Ότι από πρότυπο τεχνολογικής και κοινωνικής προόδου κατάντησε υδροκέφαλο, μαραμένο σαρκίο, ανίκανο να αναπαραχθεί ή να αυτοσυντηρηθεί;

Ο τίτλος του άρθρου δεν θα έπρεπε να είναι ισλαμοποίηση αλλά απευρωποίηση, γιατί το μόνο που έκαναν οι ασιάτες ήταν απλά να καλύψουν τα ευρωπαϊκά κενά. 

Και ενώ θεωρητικά το να ζούν οι άνθρωποι ειρηνικά και δημιουργικά δεν θα έπρεπε να έχει σχέση με το αν πιστεύουν στο ένα ή στο άλλο, άρα να μη μας πειράζει αν γίνει μουσουλμανική η ευρώπη, παραμένει γεγονός ότι τα επιτεύγματα του δυτικού πολιτισμού πραγματοποιήθηκαν σε χριστιανικό περιβάλλον, μέσα από αιώνες χριστιανικής πρακτικής και το κυριότερο αυτών δεν είναι τόσο οι τεχνολογικές ανακαλύψεις όσο οι κοινωνικές και ηθικές πρόοδοι που έχουν σημειωθεί. Η ανεξιθρησκεία, πρώτη και καλύτερη, οι πολιτικές ελευθερίες, ως δεύτερο και οι ισότητα μεταξύ των φύλων ως ένα τρίτο και αδιαμφισβήτητο κατόρθωμα, είναι αυτά που πρώτα θα "πέσουν" από την ισλαμοποίηση, εξ ορισμού. Άρα δεν είναι όλες οι θρησκείες ίδιες.

Εκτός αν μου πεί κάποιος ότι οι μουσουλμάνοι που έχουν μείνει για καιρό στην ευρώπη και έχουν ζήσει μέσα στις κοινότητες, έχουν υιοθετήσει πιο μετριοπαθείς απόψεις, ότι έχουν προσαρμόσει τις συμπεριφορές τους στα ήθη των κοινωνιών στις οποίες μπήκαν ή ότι έχουν αρχίσει να αμφιβάλουν για τις θρησκείες που τους θέλουν πολεμιστές κατά των αλλόθρησκων. Ότι οι μουσουλμάνες ψηφίζουν, εκλέγονται και έχουν δικαίωμα στην εργασία και στη διαχείριση του σώματός τους.

Τέλος, θα κρατήσω από όλο το άρθρο εκείνο το σημείο όπου αναφέρεται ότι:
"ουσιαστικά μιλούμε για το όρια του κεφαλαιοκρατικού συστήματος το οποίο, προκειμένου να σωθεί, επιδιώκει τη τεχνητή αύξηση του πληθυσμού όπως με τη μαζική έλευση των Μουσουλμάνων ώστε να συνεχίσει το ίδιο μοντέλο που προϋπήρχε και τα προηγούμενα έτη. Βεβαίως δεν λαμβάνουν υπόψη τις κοινωνικές συγκρούσεις που προκαλούνται, αλλά ως γνωστό οι τεχνοκράτες και οι επιχειρηματίες δεν έχουν πολιτική σκέψη και κοινωνικές ευαισθησίες, οπότε το όλο θέμα της δημογραφίας είναι πέρα από πολιτισμικό βαθιά κοινωνικό και κυρίως πολιτικό."

Και, στην Ελλάδα τα παιδιά

είναι τεκμήρια.