Μικρότητες 2 (Ένα Βραβείο για τους γείτονες)

Όλο το καλοκαίρι, επειδή δεν πήγαμε πουθενά, άφησα τα παιδιά να "αλητέψουν" δηλαδή να ευχαριστηθούν το παιχνίδι στη γειτονιά με τους φίλους τους, το οποίο και έκαναν.

Ανάμεσα σε όλα, το αλήτεμα προϋποθέτει και παιχνίδι στο σπίτι, το οποίο επίσης έκαναν.
Όλο το καλοκαίρι, έρχονταν οι φίλοι τους στο σπίτι για να παίξουν. Στις 10 το πρωί οι φίλοι "χτυπούσαν κάρτα" για να φύγουν γύρω στις μία, και το απόγευμα από τις 5μιση ως τις 9 τα έχω εναλλάξ αυλή-σπίτι, κατά την έμπνευση της στιγμής.

Τώρα, το να έχεις μία παρέα αγοριών στο σπίτι δεν είναι απλή υπόθεση. Τα αγόρια έχουν παραπνίσια ενέργεια και διαολεμένη δημιουργικότητα που δεν συνάδει ούτε με τα νεύρα ούτε με τις προσδοκίες μίας μέσης μαμάς που έχει κι αυτή τα δικά της. Ωστόσο, επειδή ήταν χαρούμενα, τα άφησα να παίξουν με την ψυχή τους όλο το καλοκαίρι. Τα κέρασα παγωτό και καρπούζι, τα κάλεσα να δούμε ταινίες τρώγοντας πατατάκια, ανέχτηκα τη φασαρία τους, μάζεψα το σπίτι (με τη βοήθεια των κυρίων υιών μου, φυσικά) που ήταν κατά κανόνα χοιροστάσιο μετά από τέτοιο παιχνίδι, και κανόνισα όλες τις δραστηριότητές μου όπως ψώνια και νοικοκυριό και βόλτες ώστε να μην διακόψω αυτή την διασκέδαση των δικών μου και των άλλων παιδιών.

Και τσαντίστηκα πάρα πολύ που οι άλλοι γονείς είναι ελεεινοί, τρισαθλιότατοι, να μην έχουν το φιλότιμο ή την αξιοπρέπεια ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ να καλέσουν τα δικά μου παιδιά, όχι για ταινία με πατατάκια, αλλά ούτε για πέντε λεπτά, παρά μόνο είδαν την δική μου υπομονή σαν μία καλή ευκαιρία να παρκάρουν τα παιδιά τους, τα οποία θέλουν απλά να ξεφορτωθούν, οι ποταποί καρμοίρηδες.

Ούτε μία φορά δεν πήγαν τα παιδιά μου στα δικά τους σπίτια, με διάφορες προφάσεις και ούτε μία φορά δεν πλήρωσε κανείς ένα παγωτό ή άλλο κέρασμα, αλλά τα δικά τους όταν έρχονται σε εμάς κατεβάζουν με τις χούφτες τα καλούδια που έχουμε, σταφύλια, αμύγδαλα, και ότι φρούτο βρεθεί μπροστά τους, γιατί τί να πείς σε ένα παιδάκι; "Θα δώσω στο δικό αλλά εσύ όσο και αν πεινάς θα κοιτάς μόνο"; Δεν το λες αυτό, εκτός και αν είσαι σαν τους γείτονες, τους ξεφτίλες.

Και, παρόλο που νιώθω έτσι, δεν θέλω να δηλητηριάσω την ξενοιασιά του παιχνιδιού ούτε να σπείρω τη διχόνοια ανάμεσα στην παρέα, γιατί έτσι και γίνει αυτό τότε θα τελειώσει η παρέα και δεν το θέλω αυτό.

Οπότε, φρόντισα να έχω ταϊσμένα τα δικά μου πριν έρθουν οι φίλοι και  απέσυρα κάθε τρόφιμο από το πεδίο όρασης των αγενών καλεσμένων, και όποτε ζητάνε τους λέω να ρωτήσουν τη μαμά τους, γιατί κοντεύει η ώρα του φαγητού. Αυτό, εκτός που τις περισσότερες φορές είναι αλήθεια, είναι και κάτι που τα παιδιά πάντα βαριούνται να κάνουν, δηλαδή να πάνε ως το σπίτι τους και μετά να ξαναέρθουν, οπότε είτε που κάνουν υπομονή είτε που πάνε σπίτι τους να φάνε, απαλλάσσοντας και εμένα από την θορυβώδη παρουσία τους για μερικά λεπτάκια.

.
ΥΓ: Η μία δε εκ των μαμάδων, είναι τόσο γελοία, που όταν δεν μπορούν να έρθουν σε εμένα για παιχνίδια (αν εμείς έχουμε πάει κάπου ας πούμε) ούτε τότε αφήνει την υπόλοιπη παρέα να πάει σπίτι της, και τα βρίσκω όταν επιστρέψουμε καθισμένα στα σκαλιά έξω από την πόρτα μου, να παίζουν με τη δική μου σύνδεση στο ίντερνετ στο διάδρομο της πολυκατοικίας. Τόσο "καλή" μαμά και τόσο "φιλότιμη" γειτόνισσα!

Λιανά ( περάστε να πάρετε το βραβείο σας)

Το ξέρω ότι ξέρετε, ωστόσο θα τα πω και επισήμως για να μη μου λέτε μετά ότι δε σας το είπα.

Οι λόγοι που δεν εμπιστεύομαι τους ξένους, τους δανειστές όπως λένε και στα δελτία, είναι πάρα, μα πάρα πολλοί.

Πρώτον και κύριο, το κυριότερο όσων θα ακολουθήσουν, είναι ότι έχουν πολύ καλές σχέσεις με τους άνθρωπους που πρόδωσαν την Ελλάδα, που  την ξεζούμισαν για δικό τους ώφελος, που την μετέτρεψαν από χώρα με δυνατότητες σε ανήμπορο σκλάβο που αργοπεθαίνει στο χώμα. Για να το θέσω πιο συγκεκριμένα, δεν μπορώ να διανοηθώ γιατί κάποιος θα χαρακτήριζε τον Μητσοτάκη καλό πολιτικό και επιτυχημένο διαπραγματευτή, αν δεν ανήκε και ο ίδιος στην ίδια συνομωταξία. Γιατί ο Μητσοτάκης ούτε με αξιοκρατικά κριτήρια μπήκε στη θέση που είναι, ούτε μπορείς να πείς ότι πρόκειται για κανέναν τιτάνα της διανόησης, ούτε από πολιτικής απόψεως έχει να επιδείξει τίποτα

εξόν από κάποια διασκεδαστικά στιγμιότυπα, ανάξια μνημόνευσης ωστόσο, ακόμα και αυτά.

Άρα, όταν μου λες ο Σαμαράς και ο Μητσοτάκης και ο Βενιζέλος είναι καλοί, τότε αμέσως συμπεραίνω ότι είσαι κι εσύ σαν τα μούτρα τους, ο θεός να μας φυλάει.

Δεύτερον, και αμέσως κυριότερο, δε μου λες απολύτως τίποτα  που να μου αρέσει.
Μου λες ότι όλα θα ιδιωτικοποιηθούν ότι θα ανεβάσεις τον φπα στα πάντα, και ότι με αυτές τις συνθήκες όπου όλες οι τιμές θα εκτοξευθούν στα ανεμοδαρμένα ύψη, ο μισθός μου θα είναι 400 ευρώ και η σύνταξή μου 300. Να πας να κοιμηθείς, μεγάλε, με αυτές τις  φαεινές ιδέες. Τόσοι ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ με κάτι πτυχία ΝΑΑΑΑ,  τόσες ώρες και τόσους μήνες, αυτή τη λύση βρήκατε; Αυτό το ήξερα κι εγώ ρε μεγάλε, δε χρειαζότανε να σε πληρώνουμε εκατοσταριές τα χιλιάρικα για να μας το πείς, ελίτ κι μύδια τούμπανα!

Πες μου πως εγώ θα πειστώ να μείνω στην Ευρώπη με αυτά τα δεδομένα. Εσύ θα έμενες; Θα μπορούσες να μείνεις αν είχες παιδιά, και ο μισθός ήταν 400 και το κόστος ζωής ήταν στα 1700, όπως είναι τώρα, και στα 2500 όπως θα γίνει αν σας ακούσουμε;

Ακόμα χειρότερα, μου λες ότι για να είσαι σίγουρος ότι θα σε αποπληρώσω, πρέπει να με φορολογήσεις έτσι ώστε να κλείσει η επιχείρησή μου. Με συγχωρείς και πάλι, αλλά μαλακία δεν είναι αυτό; Πως θα σε αποπληρώσω αν δεν έχω δουλειά, όχι μόνο τώρα, αλλά στο διηνεκές, γιατί έτσι όπως τα έκανες εσύ και οι ευρωπαρέα σου, ούτε οι πρόσφυγες δε θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, πόσο μάλλον οι σώφρονες, νουνεχείς επιχειρηματίες;

Περιμένω εξηγήσεις εδώ και πέντε χρόνια, εξηγήσεις που δεν έχουν δοθεί και όποτε κάποιος επιμένει, η μόνη απάντηση από τους Ευρωπαίους είναι "Κάντε ότι σας λέμε για να πάρετε λεφτά να μας πληρώσετε".

Όχι.

Όχι.

Και πάλι όχι. Αυτή δεν είναι απάντηση, αυτό δεν είναι τίποτα. Αυτό είναι μίσος.

Τρίτον, βλέπω το σακσεσσ στόρι των άλλων χωρών και δεν νομίζω ότι εκεί θέλω να καταλήξω. Θέλω να πω, ο αδερφός μου που μένει Αγγλία κάνει δύο δουλειές, αυτός και η γυναίκα του, απλά και μόνο για να βγάλουν το μήνα, χωρίς να έχουν παιδιά και χωρίς να κάνουν μεγάλη ζωή: δουλειά-σπίτι-δουλειά. Τί σακσεςς είναι αυτό; Αντίστοιχες ιστορίες ακούω και από  άλλες, επιτυχημένες (κατά τα δελτία ειδήσεων) χώρες, και δε μου αρέσουν καθόλου.

Τέταρτον, Δεν ευθύνομαι εγώ για όλα αυτά, αλλά μου ζητούν να πληρώσω με τη ζωή μου. Μου λένε να μείνω χωρίς περίθαλψη, χωρίς παιδεία, χωρίς πρόσβαση σε αγαθά, επειδή αυτοί, οι ευρώπη μαζί με τα ελληνικά προδοτικά σιχάματα, μητσοτακέικο, παπανδρέικο, κοκ, τα κάνανε μαντάρα κλέβοντας από όλες τις μπάντες. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Αυτό είναι η κρίση, σου λέει ο πολιτικός "ξέρεις, τα φάγαμε και τώρα δεν περισσεύουν για τίποτα άλλο, φέρε τα δικά σου".
Για άλλη μία φορα να πας να κοιμηθείς, σου συνιστώ. Τόσοι έξυπνοι άνθρωποι είσαστε κεί πέρα, όλοι με τις πτυχιάρες σας όπως προαναφέρθηκε, καθήστε, βρείτε τα, κανονίστε τι θα κάνετε, αλλά θα λύσετε αυτό το πρόβλημα που εσείς δημιουργήσατε, ώστε να μην την πληρώσω εγώ περισσότερο από ότι έχω ήδη πληρώσει.

Γιατί ξέρεις κάτι: Εγώ ούτε δάνειο ήθελα να πάρω, ούτε να έχω χρέη ήθελα, ούτε είχα κανέναν καημό να μείνω άνεργη. Εσείς με κυνηγούσατε "πάρε δάνειο" και τα κανονίσατε όλα ώστε να μην μπορώ να ζήσω χωρίς το ρημάδι το δάνειο, με εξωθήσατε με οικονομικά κόλπα να το πάρω και τώρα μου λέτε "ουπς, λάθος, τώρα βγες στο δρόμο και ζήσε χωρίς ψωμί γιατί θα ανεβάσω το φπα στο 3000".

Όχι. Nope. нет.

Πες μου σε τί θα με ωφελήσει το καλό της χώρας, αν φέτος αρρωστήσω και δεν έχω να πάω σε γιατρό, αν δεν έχω για θέρμανση και αν δεν έχω να ζήσω. Σε τί θα με ωφελήσει αν κλείσει η επιχείρησή μου αλλά το λαμόγιο βγεί ασπροπρόσωπο; Τι σημασία θα έχει το μέλλον αν πεθάνω σε κάποια εντατική χωρίς νοσοκόμα φέτος;

Πες μου τί έχω να κερδίσω από όλη αυτή την υπόθεση.
Για όλα αυτά τα έξυπνα, πάρε και ένα λουκάνικο.

Περί πίτας (υπ'όψιν κύριου Παναγιώτη) και ένα για τους ειδικούς και τους ειδήμονες

Η πίτα είναι εκεί, δεν έφυγε ποτέ. Οι άνθρωποι που θέλουν να δουλέψουν για να ζήσουν είναι εκεί, η γη είναι εκεί, οι αγορές είναι εκεί που ήταν πάντα, δεν άλλαξε κάτι εκτός από τους κανόνες μαγειρέματος της πίτας και της μοιρασιάς της.

Και οι κανόνες αυτοί έκλεισαν τις επιχειρήσεις, έπεισαν τους ανθρώπους να κάνουν ανύπαρκτα επαγγέλματα και να γεμίσει ο τόπος αγριεμένους άνεργους, που ακόμα και αν καταφέρουν να βρουν δουλειά πάλι δεν μπορούν να ζήσουν, γιατί τα κόστη είναι ασύμφορα.

Και κοίτα, τώρα, το σύστημα όλο είναι ασύμφορο χωρίς τους πολίτες, αλλά ούτε με τους πολίτες βγαίνουν τα νούμερα, έτσι όπως τα κατάφεραν οι ειδήμονες της ελίτ. Και είναι τόση η εμμονή τους

με τους κανόνες που δεν βλέπουν μία απλή αλήθεια, ότι όσο περισσότερους κανόνες εφαρμόζουν, τόσο χειρότερα πάνε τα πράγματα. Γιατί από την ίδρυση της ΕΕ, οι κανόνες πληθαίνουν και τα πράγματα σκουραίνουν.

Δεν χρειάζεται για να είσαι ειδικός για να το δείς αυτό, ούτε να έχεις βγάλει πανεπιστήμιο. Όλες οι εγχώριες εταιρείες και βιομηχανίες έκλεισαν ή πρόκειται να κλείσουν, ενώ όσες ακόμα ζουν χρωστάνε περισσότερα από το αεπ. Ακόμα και οι εφοπλιστές αναζητούν καταφύγιο από την καταστροφή της Ελλάδας.

Για ποιά πίτα μιλάμε, λοιπόν;

Οι κανόνες γιατί δεν είναι ίδιο για όλους; ΓΙατί όλοι οι κανόνες που είδα το τελευταίο διάστημα αφορούν την πρώτη κατοικία του μπαρμπα-θόδωρου και όχι τις ελβετικές καταθέσεις; Γιατί μιλάμε για το φορολογικό της Ελλάδας και όχι για τους παραδείσους όπου ξεπλένεται όλη μαφία της υφηλίου;

Ο Ομπάμα, τι κάνει για αυτό; Γιατί δε ρίχνει. μέσα στη μεγαλοψυχία και την ψυχοπονιάρα του φύση,  ένα ντρόοουν με δυο πυραυλάκια πάνω στη κρεντίττ σουίςς να γιάνει το σύστημα κι εμείς;

Γιατί να μην έρθουν οι πρόσφυγες να δουλέψουν, γιατί να μην καταγραφούν, να ενταχθούν, να  παράγουν; Γιατί να δίνονται κονδύλια για να τους ταΐζουμε, αντί να δουλεύουν για τον εαυτό τους; Η ευρώπη στο παρελθόν ζούσε όμορφα μέσα στην πολυμορφία της και έκανε μεγάλες προόδους, χωνεύοντας άραβες, ευραίους, τούρκους, βησιγότθους, έλληνες, όλους. Και μέσα από αυτό το αμάλγαμα βγήκε η αναγέννηση και ο διαφωτισμός, οι ανακαλύψεις. Οι πολίτες, αν δεν τους φανατίσει κάποιος, ζούν όμορφα μεταξύ τους. Εσείς τί θέλετε τώρα και βάζετε κανόνες: "δεν θα έχεις γείτονα μελαμψό, και αντί για άνθρωπο θα τον λες κακομοίρη".  Τότε, δεν υπήρχαν κανόνες, ούτε κανένας μηχανισμός που να λέει "εσύ, ο ωραίος με το ακριβό δεν θα χρεωκοπήσεις ποτέ" και όταν λέω ωραίος δεν εννοώ τον έλληνα  γιάνη αλλά τη ζήμενσ ή τη μπάγιερ ή την κράφτ ή την ικεα ή την κοκακόλα, ή τις βιομηχανίες εξοπλισμών που χωρίς να καταστρέψουν οικονομίες δεν ζουν και για όλες τις εταιρείες που για να ζήσουν αγοράζουν κυβερνήσεις. Αυτές γιατί αν μην χρεωκοπήσουν; Αποτελεί δικό μου προνόμιο αυτό;

Δεν είναι έτσι η ελεύθερη αγορά. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, κύριε Παναγιώτη. Για μένα ελεύθερη αγορά και για τους οικονομικούς εγκληματίες προστασία και θεσμοί και κρατικά δάνεια και πι αρ με τους τραπεζίτες.

Για ποιά πίτα μιλάμε, αυτή που καταστρέψατε; Οι νέοι, ενεργοί εργάτες και επιστήμονες έφυγαν γιατί τους διώξατε, όχι τώρα, αλλά εδώ και δεκαετίες. Οι πληθυσμοί μειώθηκαν γιατί είναι ασύμφορο να ζείς και για να κάνεις παιδί πρέπει πλέον να έχεις καταθέσεις και να πάρεις δάνειο, από την πολλή παραγωγικότητα και αποτελεσματικότητα των οικονομολόγων. Ποιός θα κάνει παιδί για να το καμαρώσει σκλάβο της μονσάντο ή της μπι πι; Οι βιώσιμες επιχειρήσεις εξαφανίστηκαν για να έχει η τράπεζα λόγο ύπαρξης και οι πολίτες αναγκάστηκαν, ή καλύτερα εξαναγκάστηκαν, σχεδόν δια της βίας να πάρουν δάνεια για τον ίδιο λόγο.

Ποιός τα έκανε αυτά, κύριε Παναγιώτη; ο απλός πολίτης που κάνει τη δουλειά του και ζει την οικογένειά του; Όχι.
Ο ΝΟΜΟΘΕΤΗΣ, ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ ΤΑ ΕΚΑΝΑΝ. Ο ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΕ ΒΙΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ, Ο ΕΙΔΗΜΟΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΠΟΥΔΑΓΜΕΝΟΣ.

Εκτός αν θέλετε να μου πείτε ότι πλέον κανείς δεν ελέγχει το σύστημα και ότι όλα είναι εκτός ελέγχου, και ότι όλα αυτά έγιναν γιατί πλέον οι ειδικοί δεν μπορούν να προβλέψουν τίποτα. Ελπίζω να μην εννοείτε αυτό.

Αν αυτό εννοείτε, τότε οι ειδικοί σλασ αντουανέτες πρέπει ή να καταθέσουν τα πτυχία τους και να πιάσουν την τσάπα, ή να κρυφτούν πολύ καλά, γιατί δεν εγγυώμαι για την ασφάλειά τους.

Όσο για τον Γιανη και την Ελλάδα, να ξέρετε ότι οι Έλληνες δεν έχουν τίποτα με τους γερμανούς, ούτε με τος φινλανδούς, ούτε με κανέναν άλλον, Αυτό θέλουν να παρουσιάζουν οι πολιτκοί για να έχουν πρόφαση να κάνουν τις κλεψιές τους.
Η αλήθεια είναι ότι ότι πρόκειται για κάτι το ταξικό: όλοι μαζί οι άνθρωποι θα κόψουν τα κεφάλια των κυβερνήσεών τους.

Σε όλους αυτούς, τους ειδήμονες, τους μελετητές και τους αποφάσεις λαμβάνοντες, απονέμω ένα λουκάνικο, για την μεγάλη τους προνοητικότητα.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

Ένα για τις τράπεζες

Αυτό που δεν χωράει ο νούς μου είναι το ότι οι Ευρωπαίοι δήθεν ξαφνικά ξύπνησαν και είδαν ότι οι Έλληνες τους κοροϊδεύουν.
Δεν ήξεραν, δηλαδή, τί παιζει με τις τράπεζες τόσα χρόνια; Τώρα το έμαθαν; Αφού μαζί έκλειναν τα ντήλς και μαζί οργάνωναν το φαγοπότι με τα ΧΑΑ και τις διάφορες συμβάσεις. Αφού η μίζα πήγαινε σύννεφο και το ήξεραν όλοι, τί λέμε τώρα.

Επίσης, ο Τσίπρας, πριν εκλεγεί είχε ήδη κάνει το γύρο της Ευρώπης και πήρε την ευχή από όλους, ακόμα και μέρκελ είχε συναντήσει, είχε πάει ρωσίες, αμερικές, παντού, και μάλιστα τον αποκαλούσαν τσε της ευρώπης πριν ακόμα καν εκλεγεί.

Και τώρα εκπλήσσονται και δήθεν λένε όχι;

Δεν ξέρω, εγώ λέω ότι δεν είναι όλα έτσι όπως δείχνουν.

Εγώ ξέρω στα σίγουρα ένα. Αν οι τράπεζες τα έκαναν σκατά, δεν φταίνε οι πολίτες, γιατί ο πολίτης πήγαινε στην τράπεζα και αντί να του πουν "φύλα τα λεφτά σου έρχεται τσουνάμι" του λέγαν "πάρε δάνειο" και τον έπρηζαν με τηλεφωνήματα στο σπίτι στα οποία τον επίεζαν πολύ πιεστικά να βγάλει κάρτα και αν δεν έβγαζε τον έπαιρναν και τον ξανάπαιρναν μέχρι να απηυδήσει. Οι πολυμήχανες τράπεζες χρέωναν δύο ευρώ τη συναλλαγή, δεν ξέρω αν το θυμάστε, γιατί, λέει είναι τα έξοδα διαδικαστικά. Και ο πολίτης, που δεν είναι οικονομολόγος, έλεγε "κάτσε να δούμε, αυτοί είναι επιστήμονες, σπουδαγμένοι, κάτι θα ξέρουν" και να που οι σπουδαγμένοι τα έκαναν μαντάρα και τώρα εξακολουθούν να παίρνουν παχυλούς μισθούς, ενώ ο πολίτης όχι μόνο πληρώνει, αλλά τον
χαρακτηρίζουν και τεμπέλη, και άλλα δυσάρεστα.

Αλλά κοίτα, κύριε δεξιέ, που θες να πέσει ο σύριζα για να έρθουν οι σοβαροί κλέφτες να συνεχίσουν την εργάρα τους, ο τραπεζίτης που έκανε τη λαμογιά είναι φιλαράκι με τον πολιτικό, και ως εκ τούτου γνωρίζει τις τσιριτζάντζουλες πριν γίνουν. Φροντίζει να είναι εξασφαλισμένος με τα λεφτάκια του σε παραδείσους, και την ελληνική τράπεζα, που έχει πάψει να είναι ελληνική γιατί την πούλησε ο προδότης, λένε ότι πρέπει να την σώσει ο συνταξιούχος με τη σύνταξή του, ο εργάτης με τον μισθό του και εργάτης με τη δουλειά του.

Κοίτα όμως, αν ήσουν στα αλήθεια δεξιός δεν θα έλεγες τέτοιες κοτσάνες.
Αν οι τράπεζες εξαρτώνται από τις 3+60 των συντάξεων για να σωθούν τότε δεν είναι άξιες σωσίματος.Όπως δεν θα έδινες δάνειο σε μία χρεωκοπημένη εταιρεία, έτσι και σε μία τράπεζα που έχει βαρέσει κανόνι, είναι ηλιθιώδες να δανείζεις.

Οι τράπεζες, τα έκαναν σαν τα μούτρα τους, γιατί ήταν άρρηκτα δεμένες με τους πολιτικούς.
Άρα, οι τράπεζες πρέπει να πληρώσουν και μαζί τους οι πολιτικοί. Άρα, η παρούσα κατάσταση αποτελεί τη μεγαλύτερη διάψευση των πολιτικών και των δηλώσεων κάθε προηγούμενης κυβέρνησης ως τώρα. Θεωρώ ότι θα έπρεπε να ασκηθούν διώξεις για απάτη, κατασχέσεις λογαριασμών, κοκ ΚΑΙ ΜΕΤΑ να έρθει ο οποιοσδήποτε, είτε μέσα είτε έξω από τη χώρα να μου πεί ότι ο μόνος τρόπος να σωθούν οι τράπεζες είναι να πτωχεύσω εγώ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ; ΚΡΑΤΑΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΑ ΣΕΝΤΟΥΚΙΑ ΚΑΙ ΘΕΝΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ; 

Λένε οι δεξιοί, που θα βρεί τα λεφτά και θα μας διώξουν από το ευρώ.
Κοίτα όμως, αυτοί που έχουν τα λεφτά, είναι οι δεξιοί και οι φιλελεύθεροι. Και αυτοί είναι που θέλουν την έξοδο από το ευρώ για να επωφεληθούν από τις ισοτιμίες.
Καλό;

Τέλος, κύριοι πατριώται, να σας πω και το εξής. Αν ο Σαμαράς έχει την ψευδαίσθηση ότι θα ξαναδεί εξουσία, καλά θα κάνει να το ξεχάσει, όπως επίσης και κάθε πασόκος. Αν τολμήσει κάποιος να προξενήσει εκλογές, ο Τσίπρας θα βγεί όχι με 80 που λένε οι δημοσκοπήσεις αλλά με 100%, όχι για κανέναν άλλον λόγο αλλά γιατί σας έβγαλε όλους ψεύτες, κι ας μην έκανε αυτά που έλεγε ότι θα κάνει (ακόμα). Σας έχει εκθέσει ανεπανόρθωτα γιατί με τη στάση του Τσίπρα, όσο ερασιτεχνική ή άτσαλη σας φαίνεται, έγινε προφανές ότι εσείς προδώσατε αβίαστα, χωρίς καν να πιεστείτε.

Τι θα κάνω με εσάς, δεν ξέρω.

Η βασική διαφορά του ανθρώπου από τα ζώα είναι ένα θέμα πολυσυζητημένο και σύνθετο, γιατί αφενός οι άνθρωποι έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους (δεν έχεις, ας πούμε, σαλιγκάρια να αναρωτιούνται γιατί και σε τί διαφέρουν από τις ύαινες) αλλά και επειδή οι διαφορές δεν είναι και τόσο πολλές τελικά, αφετέρου.

Νομίζαμε παλιά ότι τα ζώα δεν έχουν αισθήματα, αλλά αυτό αποδείχθηκε ότι δεν αληθεύει. Νομίζαμε ότι είναι χαζά, ότι δεν μπορούν να επιλύσουν προβλήματα, αλλά και αυτή η θεωρία καταρρίφθηκε, και αρκετά εύκολα μάλιστα.Μπορούν επίσης να μαθαίνουν, να μεταδίδουν τη γνώση, ακόμα και να επινοούν πράγματα που δεν έχουν δεί πουθενά προηγουμένως. Έχουν κοινωνίες, ιεραρχίες, άγραφους νόμους, ακόμα και ηθική, διαθέτουν πολύπλοκα συστήματα οργάνωσης και αλληλεγγύης, θάρρος και αυταπάρνηση. Πόλεμους και εκεχυρίες. Πολλοί μιλούν πλέον για μη-ανθρώπινες προσωπικότητες, non-human persons.

Κι όμως ο άνθρωπος χρειάζεται απεγνωσμένα μία απόδειξη ότι διαφέρει από τα άλλα πλάσματα. Χρειάζεται απεγνωσμένα μία απόδειξη ότι δεν είναι ζώο ο ίδιος, διότι τόση είναι έπαρσή του που βγάζει τον εαυτό του από την ομάδα των απλών έμβιων όντων και τον τοποθετεί στο βάθρο της υπεροχής. 

Την χρειαζόμαστε αυτή την απάντηση. Την χρειαζόμαστε. Το μόνο άλλο ερώτημα που έχει απασχολήσει την ανθρωπότητα εκτός από το τί είναι άνθρωπος, είναι το τί είναι Έλληνας, και αυτό θαρρώ πως θα έπρεπε να μας βοηθήσει να αντλήσουμε σημαντικά για όλους συμπεράσματα.

Θεωρώ ότι αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η πίστη σε κάτι που δεν υπάρχει ακόμα.

Οποιοδήποτε ζώο μπορεί να βρεί κάποια λύση σε κάποιο άμεσο πρόβλημα, όπως πως θα φτάσω εκείνους τος καρπούς ή τί θέλουν οι πειραματιστές για να μου δώσουν εκείνη τη λιχουδιά, αλλά οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να φανταστούν αυτό που δεν υπάρχει, και να πιστέψουν σε αυτό λες και υπήρχε.

Αυτό, η αφαιρετική σκέψη, δεν υπάρχει ένδειξη ότι υπάρχει στα μυαλά των άλλων ζώων. Ο χιμπατζής που κοιμάται στο δέντρο, σε μία φωλιά από κλαριά και άχυρα εδώ και εκατοντάδες χιλιετίες κάνει το ίδιο, χωρίς να αναρωτηθεί για το αν θα μπορούσε κάποτε να κοιμηθεί κάπου χωρίς άβολα κλαριά ή ψύλλους, ενώ ο άνθρωπος το αναρωτήθηκε. Μία φάλαινα, είναι ικανοποιημένη (μάλλον) με το να κολυμπά στους ωκεανούς, ένας άνθρωπος όμως δεν είναι ικανοποιημένος με το να περπατά στη γή.

 Και όλα ξεκινούν από αυτό που έχουν οι άνθρωποι, που είναι σε μόνιμο καυγά με την πραγματικότητα.

Δεν μας αρέσει η πραγματικότητα.

Όπως απορεί και ο Louis σε αυτό το βίντεο, γιατί δεν νιώθουμε καθόλου άνετα στη γή; Κοιτάμε το χώμα αλλά θέλουμε λείες, γυαλιστερές επιφάνειες, κοιτάμε τη φύση αλλά ονειρευόμαστε ορθές γωνίες, αισθανόμαστε τη ζέστη αλλά τη θέλουμε λίιιγουλάκι πιο ζεστά ή κάααπως πιο δροσερά και δεν είμαστε ικανοποιημένοι ούτε καν με τους εαυτούς μας.

Εκτός από τα σταδιακά βήματα από τη μία ανακάλυψη στην άλλη (από τη σπηλιά, στη καλύβα, στο σπίτι, στο παλάτι,στην πολυκατοικία, στον ουρανοξύστη, κοκ) έχουμε και τρελές ιδέες, λογικά άλματα που παρά την τρέλα τους τα θεωρούμε λογικά και μάλιστα πιστεύουμε σε αυτά ονομάζοντάς τα ιδανικά, κόντρα σε κάθε ένδειξη ή στοιχείο από το περιβάλλον: κοιτάμε ένα βίαιο και πολεμοχαρές πλάσμα, αλλά ονειρευόμαστε παγκόσμια ειρήνη. Κοιτάμε ένα πλάσμα με αχαλίνωτη σεξουαλική δραστηριότητα και επινοούμε την αιώνια συζυγική πίστη. 

Κοιτάμε ένα πλάσμα άπληστο και εγωκεντρικό, αλλά στήνουμε συστήματα αλληλεγγύης και κοινωνικής δικαιοσύνης και όταν αυτά αποτυγχάνουν απογοητευόμαστε οικτρά, θυμώνουμε με τους εαυτούς και με τους συνανθρώπους μας, νιώθουμε ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Από νωρίς στον πολιτισμό οραματιστήκαμε την έλλειψη βαρύτητας, από την πρώτη έλλογη έκφρασή μας οραματιστήκαμε την έλλειψη πόνου. Βλέπουμε ένα εύθραυστο ον και επινοούμε την αθανασία, νιώθουμε την απειλή και σκαρφιζόμαστε το πέταγμα και σε καμμία περίπτωση δεν δεχόμαστε ότι σε τελευταία ανάλυση ο κόσμος έτσι είναι.

Και όταν γίνεται προφανές ότι έχουμε άδικο, τότε μιλάμε για παράδεισους( οι θρήσκοι)  και ουτοπίες (οι άθεοι), τις οποίες παρόλο που παραδεχόμαστε ως τέτοιες τις κυνηγάμε με επιμονή και μάλιστα με τέτοια αισιοδοξία λες και πρόκειται για κάτι που θα γίνει μέσα στη διάρκεια του σύντομου βίου μας. Το θέλουμε τόσο πολύ που νιώθουμε ότι να, κοίτα-κοίτα!-τώρα, όπου να'ναι θα γίνει.

Και αυτή την άρνηση της πραγματικότητας είναι που βρίσκω, τελικά, πιο θαυμαστή από όλα.

Το Άτομο των Σπηλαίων (βράβευση μετ'επαίνων)

Είναι λοιπόν μία ψυχή που κυκλοφορεί αδέσποτη εδώ στα μέρη μας η οποία έχει το εξής χαρακτηριστικό: δεν έχει μάθει ποτέ ούτε από τη ζωή ούτε από τη συναναστροφή με τους ανθρώπους ότι το να λες καλημέρα, καλησπέρα και καληνύχτα δεν αποτελεί ευγένεια αλλά στοιχειώδη συνεννόηση ανάμεσα στους ανθρώπους ώστε να ξέρουμε ο ένας τι θέλει να πεί ο άλλος.

Και έτσι, παρόλο που σύμφωνα με τον αστικό μύθο πρόκειται για έξυπνο παιδί κατά (ένα απύθμενο ) βάθος, έχει καταφέρει να γίνει μισητή αυτή η ψυχή και συνεχώς να κάνει γκάφες περισσότερες από όσες είναι φυσιολογικές για την ηλικία του.

Όσες φορές, ας πούμε, έχουμε βρεθεί στην ίδια παρέα ή στον ίδιο χώρο, μου έχει απευθύνει το λόγο αποκλειστικά και μόνο όταν είναι να με ειρωνευτεί ενώ σε καμμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν απηύθυνε χαιρετισμό ούτε κατά την προσέλευση ούτε κατά την άφιξή τους από τον χώρο. Όλες τις φορές που έτυχε να βρεθούμε στον ίδιο χώρο γύρισε την πλάτη του και έφυγε με κατεβασμένα μούτρα, μία από όλες τις φορές μάλιστα πριν κλείσει πεντάλεπτο με τη δικαιολογία ότι δεν ήταν του γούστου του η μουσική, και μας άφησε όλους σύξυλους να αναρωτιόμαστε τί έγινε, τί έπαθε και αν περνάει την εμμηνόπαυση, διότι τέτοιες αντιδράσεις μόνο σε τέτοιες καταστάσεις απαντώνται στη φύση και στην κοινωνία.

Τις περισσότερες φορές τον ανεχόμαστε γιατί έχει σχηματιστεί η εντύπωση ότι είναι (πάλι κατά βάθος) καλό παιδί και έχει κατά κάποιον τρόπο το ακαταλόγιστο, όπως τα πεντάχρονα παιδιά που, τέλος πάντων, θα κάνουν και την ανοησία τους. Φυσικά, απέχει πολύ από την παιδική ηλικία και πλησιάζει στα δεύτερα -άντα, αλλά όλοι εξακολουθούν να του φέρονται όπως στα μωρά παιδιά ή στους τρελούς: του λέμε ναι να μην τον στεανχωρήσουμε και γελάμε με τις ιδιοτροπίες του.

Εχτές, το λοιπόν, το άτομο αυτό, η ψυχή του ερέβους, έκανε το εξής καταπληκτικό και ανεπανάληπτο, διότι όντως κάτι τέτοιο δεν μου έχει ξανασυμβεί ούτε με έχουν ξαναπροσβάλλει έτσι.

Πήρε τηλέφωνο τον σύζυξ. Ο σύζυξ όμως έλειπε, οπότε σήκωσα εγώ το τηλέφωνο για να του πω να πάρει στο άλλο κινητό, το εταιρικό, για να τον βρεί. Και τότε το άτομο είπε "Η Αθηνά το σήκωσε" σε κάποια παρέα που ακούγονταν από το βάθος και μου το έκλεισε στα μούτρα. Μου κακοφάνηκε όσο θα κακοφαινόταν σε κάθε άνθρωπο που έχει κάποιες ελάχιστες, στοιχειώδεις απαιτήσεις από τον εαυτό του και το περιβάλλον του, για αυτό και του έστειλα ένα μήνυμα να δώ μήπως είχε γίνει κάτι όπως να χαθεί το σήμα ή να πέσει η γραμμή ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο.

Δεν απάντησε.
Περίμενα ένα 24ωρο και μετά του τα έψαλα άσχημα, γιατί ήταν πολλά μαζεμένα εδώ και καιρό. Γιατι μία καλησπέρα και μία καλημέρα δεν σημαίνουν ότι συμπαθούμε κάποιον αλλά ότι εμείς οι ίδιοι σεβόμαστε τον εαυτό μας. Διότι η ευγένεια δεν εξαρτάται από το ποιόν του άλλου, αλλά από το δικό μας ποιόν και όσο πιο πολύ αντιπαθούμε το άλλο άτομο, τόσο πιο τιμητικό για εμάς είναι να του φερθούμε με ευγένεια. Το να φερθείς ευγενικά σε κάποιον είναι η ύψιστη ένδειξη αυτοσεβασμού. Κάποιος που λέει καλημέρα μόνο σε όποιον δεν αντιπαθεί, δεν είναι ούτε ευγενικός ούτε ειλικρινής, αλλά ανάγωγος και άξεστος.

 Γιατί αν λέγαμε καλημέρα μόνο σε όσους συμπαθούμε, τότε κανείς δεν θα μιλούσε σε κανέναν και θα κυκλοφορούσαμε όλοι στη μούγγα και τίποτα χρήσιμο δεν θα γινόταν ποτέ.

Γιατί κατά τη γνώμη μου, όποιος βαριέται να πεί μία καλημέρα και μία καλησπέρα όπως όλοι μας, έστω και αν τύχει να μην πολυχωνεύουμε κάποιον, δεν πρέπει να συναναστρέφεται ανθρώπους αλλά ζώα.

Κι αφού δεν τον νοιάζει η γνώμη των άλλων, όπως ισχυρίζεται συχνά-πυκνά, τότε δεν θα τον ενοχλεί να ακούει τα σχολιανά του όποτε κάνει κάτι τέτοιες ανεκδιήγητες χοντράδες. Οπότε την επόμενη φορά που θα τον βρώ μπροστά μου θα του πω κι εγώ την ειλικρινέστατη μου γνώμη για το άτομό του, χωρίς να νοιαστώ για "τυπικότητες", ακριβώς όπως και ο ίδιος.
Είμαι σίγουρη ότι θα το εκτιμήσει, το ζώον, αν του φερθώ όπως ο ίδιος θεωρεί σωστό.

Το πνεύμα του εθελοντισμού στην Πολιτική (Το βραβείο σας παρακαλώ)

Δεν υπάρχει.
Εθελοντές είναι μόνο οι φτωχοί που καλούνται να καλύψουν τα κενά και τις ελλείψεις που δημιουργούνται όταν οι κρατικοί λειτουργοί αντί να κάνουν τη δουλειά τους παίρνουν μίζες, αργομισθίες και καταχρώνται δημόσιο χρήμα.

Γιατί δεν δίνει το παράδειγμα ένα υπουργός, πρωθυπουργός, πρόεδρος της δημοκρατίας;

Ακόμα καλύτερα, γιατί δεν το κάνει ένας δικηγόρος; Ένας αρχιτέκτων;
Να πεί, ας πούμε, "θα υπερασπιστώ κάποιον αδικημένο δωρεάν" ή "θα σχεδιάσω ένα νοσοκομείο δωρεάν" ή ακόμα καλύτερα, "θα είμαι καλός και δίκαιος στη δουλειά μου πέντε με οκτώ αντί να κάνω δημόσιες σχέσεις με έξοδα του κράτους".

Να, λοιπόν,για άλλη μία φορά η υποκρισία της ελίτ.
Επαινεί τον εθελοντισμό όταν τη βολεύει να δουλεύουν οι άλλοι δωρεάν, αλλά για τον εαυτό της διεκδικεί δεδουλευμένα. Σου λέει να καθαρίσεις μία πόλη ή μία παραλία τζάμπα, δωρεάν, με χρόνο από την πολύτιμη παραγωγική και προσωπική σου ζωή, αλλά όταν ζητάς να ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ, κάτι ώστε να μην χρειάζεται να γίνονται σκουπιδαριό οι ζωτικοί χώροι, σου λέει "ο σχεδιασμός και η τεχνολογία κοστίζουν πολύ, τόσα χρεώνω ανά ώρα"

Κατάλαβες;
Η δική σου δουλειά είναι η τζάμπα και η δική του ακριβή.

ΛΕΧΡΙΤΕΣ!

Ορίστε λοιπόν, το βραβείο του ωμού λουκάνικου όχι μόνο στους εμπνευστές της ιδέας του εθελοντισμού με την υποκριτική τους διπρόσωπη ηθική  αλλά και στα κορόιδα που τη χάφτουν, δουλεύουντας τζάμπα σαν σύγχρονοι σκλάβοι.
ΜΠΡΑΒΟ, ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ!

Όραμα

Βυθός βαθυγάλανος.
Πιό κάτω ακόμα, το μπλέ μαυρίζει.
Εκεί μέσα στο νερό, δεμένα ακόμα στις θέσεις τους, με τα μέλη βαρειά να ανεμίζουν στα ρεύματα και τα κεφάλια γερμένα άβουλα, τα καταραμένα κορμιά επιβατών.
Ο σωλήνας με τους νεκρούς περιμένει.

Βράβευση: πάρτε κι εσείς ένα λουκάνικο

Μπαίνω κάθε βδομάδα σε ένα τμήμα προφίσιενσυ. Όλα τα παιδιά έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Δεν έχουν ελεύθερο χρόνο. Ακόμα και τα Σαββατοκύριακα περνούν όλες, κυριολεκτικά, τις ώρες τους σε μαθήματα και δραστηριότητες ή μελετώντας για όλα αυτά.
Όλα τους υποφέρουν από ημικρανίες και πονοκέφαλους.
Είναι δεκατεσσάρων χρονών.
Μωρή τσούγδω, υστερικιά, τι το θες το πιάνο και την φωνητική και το άθλημα και το θεατρικό και τα κοινωνικά και τον προσκοπισμό και όλα τα μαθήματα από τις 3 το μεσημέρι μέχρι τις 10 τη νύχτα; Δεν το λυπάσαι που είναι παιδάκι και παίρνει φάρμακα όπως ο χρόνια ασθενής; Θα το κάνεις μουσικό το παιδί; Θα βγεί κι αυτό καλλιτέχνης; Δεν το λυπάσαι, κάργια, που είναι παιδάκι κι έχει τις αρρώστιες τους σαραντάρη; Δε σου σπάει η καρδιά που όλη μέρα την περνάει μαγκωμένο σε θρανία κι αντί να γελάει, όπως γελούσαμε εμείς στην ηλικία τους, το πονάει η μέση του σαν τις γριούλες; Κι αν πάρει, δηλαδή 18 αντί για 19, τί θα γίνει; Κι εσύ που είχες τις βαθμάρες, σε τί σε ωφέλησε , τελικά; Αφού με τις γνωριμίες σου και την περιουσία το μπαμπά σου θα του εξασφαλίσεις δουλειά και μάλιστα καλή, τί το τυραννάς;
Γιατί του πήρες κινητό αλλά δεν το αφήνεις να έχει ζωή;
Γιατί του πήρες ρούχα αλλά δεν του αφήνεις χρόνο;
Θα σου πω εγώ το γιατί.
Γιατί αυτό που θέλεις είναι να μη σε πρήζει με τις ανάγκες του. Το σκέπασες απόλες τις μεριές με υποχρεώσεις και κοιμάσαι ήσυχη ότι δεν ξέχασες τίποτα. Ξέχασες όμως το ίδιο το παιδί.
Και με όλα αυτά που κάνεις, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να το κάνεις πανομοιότυπο με χιλιάδες άλλα, στερώντας του το ένα και μοναδικό προσόν που μετράει τελικά στην πραγματική ζωή, τη μοναδικότητά του που έχει σαν προϋπόθεση την ψυχική υγεία.

Γιατί αν ένα παιδί έχει εμμονές και ψυχαναγκαστικές αντιδράσεις από τα 14, τότε εσύ δεν μπο
ρείς να λέγεσαι καλή μάνα.

Αυτές είναι πραγματικές πουτάνες. Γιατί τις άλλες τις πηδάς και ξεμπερδεύεις, ενώ αυτές σου απομυζούν κάθε χαρά και περιμένουν να τις ευχαριστήσεις κι από πάνω.

Φτού σου, κάργια!

Πάρε ναυτάκι, ναυτάκι Συρανό, λοστρόμο Πειραιάτη (Ένα ΩΡΑΙΟΤΑΤΟ Λουκάνικο για όποιον το σκέφτηκε)

Κάποιος που προέρχεται από την Νέα Υόρκη δε λέγεται ΝεοΥορκήζος αλλά ΝεοΥορκέζος.
Κάποιος που προέρχεται από τον Πύργο δε λέγεται Πυργότης αλλά Πυργιώτης.
Κάποιος που προέρχεται από την Πάτρα δε λέγεται Πατρανός αλλά Πατρινός.
Κάποιος από τα Χανιά δε λέγεται Χανιάτης αλλά Χανιώτης.
Κάποιος από την Ζάκυνθο δε λέγεται Ζακυνθονός αλλά Ζακυνθινός.
Κάποιος που είχε τη μεγάλη τύχη να κατοικεί στο Βόλο, δε λέγεται Βολότης αλλά Βολιώτης.
Κάποιος που ζεί στην πρωθυπουργοταϊζούμενη Πελοπόννησο δε λέγεται Πελοποννήσος αλλά Πελοποννήσιος,  με τον ίδιο τρόπο που στα Επτάνησα λέγεσαι Επτανήσιος, πελαγίσιος, θαλασσινός και όχι πελαγόσιος θαλασσανός.
Το κρασάκι του Θεού που έχει μέσα το μήλο το καλό να πίνει ο άνθρωπος να ευφραίνεται η σκέψη και οι αισθήσεις του, λέγεται μηλίτης και όχι μηλότης.
Στην πανέμορφη Ρόδο σε λένε Ροδίτη ή Ρόδιο και σε καμμία περίπτωση Ροδότη ή Ρόδοο.
Αν ζείς στο Λονδίνο δε σε λένε Λονδινέζο αλλά Λονδρέζο, ενώ στο Βερολίνο δε σε λένε Βερολινόζο αλλά Βερολινέζο, στη Ρώμη όχι Ρωμήο αλλά Ρωμαίο, στην Αθήνα όχι Αθηνάο αλλά Αθηναίο.
Αν ζείς στην Κίνα δε λέγεσαι Κινάζος αλλά Κινέζος, στην Ιαπωνία Ιάπωνας ή Γιαπωνέζος και όχι Ιάπωνιας ή Γιαπωνιέζος.
Στην Αυστραλία είσαι Αυστραλός και όχι Αυστραλιός, στην στην Αφρική δεν είσαι Αφρικηνός αλλά Αφρικανός.
Ο κάτοικος της Άρτας λέγεται Αρτινός και όχι Αρτανός (γνωστός και ως νεραντζόκωλος και όχι νεραντζίκωλος), για μην αναφέρω  τα αγαπητά Ιωάννινα με κάτοικους  Γιαννιώτες και ουχί Γιαννενάτες (γνωστούς ως παγουράδες και όχι παγουριάδες). Επίσης, να μην ξεχάσω την Πάργα με τους Παργινούς και την Παργινόσκαλα, το Λούρο με τους Λουριώτες, τον Μύτικα με τους Μυτικιώτες και το Κανάλι με τους Καναλιώτες.
Αλλά το βραβείο το παίρνει ο πάνσοφος, σοφολογιώτατος, παντρισμέγιστος, υπερύψιστος, ανυπερβλητο-υπεργίγαντας της ντόπιας διανόησης που σκέφτηκε ΚΑΙ ΕΠΕΒΑΛΕ δια διαρκούς γκρίνιας και αρτηριοσκληρωτικής επιμονής που χαρακτηρίζει τον ημιμαθή με μία και μοναδική φαεινή ιδέα στη διάρκεια του βίου του, ότι ο κάτοικος της Πρέβεζας πρέπει να λέγεται Πρεβεζάνος και όχι Πρεβεζιάνος.
ΕΥΓΕ!
Ευτυχώς που υπάρχουν και μερικοί άνθρωποι να μας σώζουν από τη βλαχαδερή μας προέλευση, να γίνουμε κι εμείς επιτέλους Άνθρωποι.
Φαντάζεσαι να μπαίναμε στην Ευρώπη και μας λέγαν ακόμα με αυτό το απαίσιο γιώτα;

KUDOS!

Ένα για την ΚΛΠ (μικρούλι μεν, ωμό δε)

Εδώ στην λεβεντογέννα Πρέβεζα έχουμε εδώ και δεκαετίες την Κινηματογραφική μας Λέσχη, η οποία αποτελεί μία από τις λίγες ευκαιρίες να δεί κανείς κάτι πέρα από τις χολυγουντιανές αηδίες. Και πάντα μου άρεσε να παίρνω τον εαυτό μου και να πηγαίνω εκεί, να κάθομαι στην δέκατη σειρά και να χάνομαι στις εικόνες.

Τα τελευταία εικοσι-κάτι χρόνια, όμως, δεν είχα τη δυνατότητα να το πράξω αυτό γιατί οι προβολές γίνονται κάθε δευτέρα βράδυ κι εγώ, όπως όλοι γνωρίζετε δουλεύω σε φροντιστήριο. Κρίμα, μεγάλο κρίμα. Πολύ μεγάλο κρίμα, λέω και κλαίω, γιατί στην ηλικία μου απλά δεν αντέχω άλλο χόλυγουντ. Μου φαίνονται όλα ίδια κι επαναλαμβανόμενα, όλα κλισέ και αχυρένια, και δεν υπάρχει τίποτα άλλο στην Πρέβεζα. εκτός από τα καλοκαίρια που περιοδεύουν οι θίασοι.

Την περασμένη Δευτέρα, λοιπόν, φιλοξενήθηκε από την Κινηματογραφική Λέσχη ο Αντώνης Καφετζόπουλος, για την προβολή της ταινίας του και, όπως είναι αυτονόητο, ήθελα να πάω σε αυτή την εκδήλωση. Φυσικά αυτό δεν ήταν δυνατό λόγω δουλειάς.

Πάω λοιπόν στη σχετική ανακοίνωση της Λέσχης στο φέησμπουκ και τους λέω ότι γιατί να κάνουν μία τέτοια εκδήλωση Δευτέρα βράδυ και όχι Σάββατο ή Κυριακή, για να έρθει περισσότερος κόσμος, προσθέτοντας ότι δουλεύω και λυπάμαι που θα χάσω την εκδήλωση.

Η απάντηση της Κινηματογραφικής Λέσχης Πρέβεζας ήταν η εξής: "Πάρτε ρεπό".

Κρίμα το θεωρώ, διότι όποιος απάντησε τόσο κακοπροαίρετα αδικεί την προσφορά της ΚΛΠ που δεν είναι και μικρή.

Από την άλλη, όπως δεν πάτησα ούτε εγώ ούτε τα παιδιά μου στη Λέσχη τα τελευταία 20 χρόνια, έτσι θα συνεχίσω και στο μέλλον. Προφανώς δεν χρειάζονται ούτε στήριξη, ούτε θεατές, ούτε κόσμο στις προβολές, ούτε εισιτήρια, ούτε να πηγαίνει ο κόσμος στις εκδηλώσεις, όπως στο Καφετζόπουλο που ήταν μόνος με δυο-τρείς από τη Λέσχη (ούτε καν όλοι από τη Λέσχη). Ελπίζω να το ευχαριστήθηκαν.

ΑΠό εμένα θα έχουν νέα όταν οι προβολές γίνονται σε λογικές ώρες και ημέρες. Μέχρι τότε
ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ.
ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ, ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ ΤΗΣ ΝΤΑΠΙΑΣ!.

Υπάρχει και το ίντερνετ, στο κάτω-κάτω.

Πέντε πράγματα που με Πειράζουν

Παίζω το παιχνίδι χωρίς πρόσκληση από μπλόγκερ που επίσης χωρίς πρόσκληση το έπαιξε, γιατί έτσι μου αρέσει. Γενικά, όσα με πειράζουν τα έχω στη στήλη "βραβευμένα" με σήμα το ωμό λουκάνικο, με την ευκαιρία όμως λέω να εμπλουτίσω τη λίστα με πέντε items μονομιάς.

1. Οι γυναίκες, γενικώς. Με τις εμμονές τους, με τις υστερίες τους, με τις προλήψεις και
   
   προκαταλήψεις, με τον εγωκεντρισμό τους και τον δικτατορικό τρόπο που αντιμετωπίζουν τους πάντες. Μη φας αυτό, μην πιείς εκείνο, μη βγείς, αν βγείς μην αργήσεις, πρέπει δαχτυλίδι, πρέπει σ'αγαπώ αλλιώς δε σου κάθομαι, πρέπει να είσαι υπήκοος, πρέπει το κέρατό μου το τράγιο, και ποτέ, μα ποτέ, να μη λένε τίποτα ξεκάθαρα. Σου μετράνε τις μπουκιές, σου μετράνε τις λέξεις κι επειδή αυτές τα μετράνε όλα, νομίζουν ότι κάνεις το ίδιο, και μετά μάλιστα, σε κατηγορούν για αυτό. Θέλουν να ντύνονται σα τσούλες, να φέρονται σα τσούλες, να μιλάνε σα τσούλες, να πηδιώνται σα τσούλες, αλλά ο γκόμενος να της μιλήσει ρομαντικά. Παράνοια! Και μετά από όλα αυτά, κι αφού σε έχουν καταντήσει ψυχωσικό για να προσπαθείς να μυρίσεις τα νύχια σου τι θέλει η πριγκήπισσα, σε παρατάνε στα κρύα του λουτρού χωρίς να έχεις ιδέα τί παίχτηκε. ΚΑΡΓΙΕΣ!
2. Οι μπάμιες και όσοι τις τρώνε. Έτσι. Αξιωματικά.
3. Αυτοί που το παίζουν μεσσίες στη μουσική. Λες και τους έχρισε κανείς φύλακες του άγιου δισκοπότηρου, ξινίζουν τα μούτρα τους όταν βγαίνουμε έξω ή, ακόμα χειρότερα, τους φαίνεται αστεία η μουσική που δεν βρίσκουν ποιοτική. Μεγάλες κομπλεξάρες, αντί να διασκεδάσουν απλά κι όμορφα όπως όλος ο κόσμος, φέρονται λες και τα ξέρουν όλα και έχουν να λένε τι κομμάτι είναι αυτό και ότι δεν είναι η αρχική εκτέλεση ή ότι ο τάδε καλλιτέχνης το είπε καλύτερα τότε, κοκ. ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΆΖΕΙ, ΚΑΜΜΈΝΕ ΜΟΥ ΦΊΛΕ. Δε με νοιάζει και μη με πρήζεις. Να σκάσεις ένα χαμόγελο μπορείς; Άμα δε μπορείς, σάλτα και πήγαινε στο λαγούμι σου να ακούς μόνος σου, σαν τον ψωριάρη, ποιοτική μουσική και να  κλαφτείς που δε σε θέλει κανείς, ούτε εσένα ούτε τη μουσική σου. Άντε μπράβο από δω χάμω.
4. Οι αναγκαστικές διαφημίσεις στο διαδίκτυο. Αν θέλω καθαριστικά ή αξεσουάρ ή οτιδήποτε άλλο, εφόσον βρίσκομαι στο ιντερνέτ που λένε και οι γέροι, αυτό σημαίνει ότι διαθέτω δάκτυλα ή άλλο λογισμικό που μου επιτρέπει να αναζητήσω οτιδήποτε θέλω και να το βρώ. Μη με εκνευρίζεις πάνω που πίνω το καφεδάκι μου, γιατί θα σε "μαυρίσω" τουτέστιν δεν σε αγοράζω, το οποίο και έχω πράξει με διάφορες μάρκες και προϊόντα, ήδη.
5. Οι ατάκες του πέφτουλα. Πόσο προβλέψιμος (ή προβλέψιμη: γιατί και οι γυναίκες είναι αισχρές πέφτουλες), πόσο βαρετός, πόσο αξιολύπητος στη λιγούρα του, πόσο υποτιμά τον εαυτό του και εμένα! Τον κοιτώ όπως κοιτώ την κατσαρίδα. Αν με ήθελες πραγματικά, δεν θα μου την έπεφτες έτσι, με το στημένο μαλλί και το πουκάμισο αλά γαμιάς που δεν είσαι. Πόσο δύσκολο είναι, τελικά, να είσαι κύριος! Στρίβε, μίασμα.

Αυτά, εκ του προχείρου. Είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσα να σκεφτώ και άλλα, τότε όμως θα έμενε η στήλη του λουκάνικου ορφανή, χώρια που θα ήταν ζαβολιά στο παιχνίδι. Όποιος θέλει να προσθέσει τι δική του λίστα, είμαι πρόθυμη να τη διαβάσω .

Ένα για τη Ζέτα

Καταρχάς, έχει μία μυτόγκα που δεν είναι καθόλου σικ αλλά, αντιθέτως, αποτελεί μια κακής αισθητικής στραβή γκουμούτσα καταμεσίς στο πρόσωπό της. Θα μου πείς, δε φταίει, η δύσμοιρη. Έτσι γεννήθηκε. Θα το δεχτώ. Αν όμως με αυτή τη γκουμούτσα παίζει ρόλους λολίτας και ανέμελης νέας, ε, τότε είναι το λιγότερο αταίριαστο. (Αλήθεια, τώρα που είπα αταίριαστο, που είναι εκείνο το παληκάρι ο αταίριαστος;) Και συνεχίζω.

Δεύτερον,  εξετάζοντας το υπόλοιπο πρόσωπο παρατηρεί κανείς ότι, εκτός από τη μυτόγκα, είναι και άλλα χαρακτηριστικά που δεν δένουν αρμονικά μεταξύ τους. Έχει ένα σαγόνι σαν του στήβεν σηγκάλ, ασύμμετρο στόμα και φρύδια σαν του γέρου καραμανλή και γωνίες πολύ οξείες για να είναι θυληκές. Υπό αυτές τις συνθήκες, ούτε το χρώμα του μαλλιού βοηθάει, ούτε το μεηκάπ, ούτε τα ωραία ρούχα, που ομολογουμένως της διαλέγουν με περισσή προσοχή οι παραγωγοί της. Ότι και να βάλει, μοιάζει με άντρα. Ούτε καν τραβεστί, διότι εκείνοι, έχουν έναν τρόπο και την αντρίλα την γυρίζουν αλλιώς.

Με τέτοια φυσιογνωμία, θα ήταν πολύ πιο επιτυχημένη ως κακιά, όπως η αλήστου μνήμης τασώ καββαδία, που την θυμίζει έντονα.

Αντί αυτού, όμως, επιμένει να παίζει ξανά και ξανά τον ίδιο ρόλο, αυτόν της ωραίας, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει προσόντα για άλλους ρόλους. Και αφού συνεχώς εμφανίζεται σε ίδιες σειρές ίδιου καναλιού, τότε δε μένει παρά υποθέσει κανείς ότι καποιανού κόρη, γκόμενα, ξαδέρφη, είναι και βρίσκει πλάτες.

Δικαίως λοιπόν, της απονέμεται το Ωμό Λουκάνικο.

ΥΓ: για τη Δούκα μιλάμε πάντα.

Φακ Γιου (και πάρε κι ένα λουκάνικο)

Όταν όλα ήτανε καλά δε σε ένοιαζε τίποτα κι έκανες το μάγκα και τον καμπόσο, κι έλεγες ωραίες κουβεντούλες όπως "δε με νοιάζει¨ και "εγώ δε φοβάμαι κανέναν" και ακόμα καλύτερα, "να φύγετε να με αφήσετε στην ησυχία μου" και άλλες κοτσάνες χωρίς να σε νοιάζει ούτε ποιον  στεναχωρείς, ούτε ποιόν πληγώνεις. Ούτε σε ένοιαξε ποτέ, τσούλα.

Και τώρα που'χεις ανάγκη, κάνεις σα να μην έγινε ποτέ όλο το χάλι που προκάλεσες, γλίτσα σε πάτωμα τουαλέτας.

Νόμιζες ότι θα μείνεις πάντα νέα, ότι πάντα θα μπορείς, κι ελεγες μεγάλες κουβέντες, με περισσή ευκολία κι όταν σου έλεγα πρόσεχε έλεγες σταρχίδια μου.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΣΟΥ ΤΩΡΑ, ΦΏΚΙΑ ΜΕ ΣΥΦΙΛΗ;

Που είναι οι  μεγάλες κουβέντες;
Κάνουμε πως δεν ειπώθηκαν και πως δεν έγινε τίποτα και πάμε να ρίξουμε στο φιλότιμο τους ίδιους που βρίζαμε, καριόλα; Πας να χειριστείς με ενοχές τους ίδιους που βασάνιζες με τύψεις τεχνητές, λάμια και μέγαιρα και άρπυια;

Παίρνεις τηλέφωνα και παρακαλάς!
ΤΩΡΑ!!!!
Τότε που Έπρεπε που ήσουν;
Τότε που έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα στον εγωισμό σου κι εμένα που ήσουν;
Ήσουν μέσα στα σκατά, όπως και τώρα, και μόνο τώρα που'χεις ανάγκη από υπηκόοους και δεν σου έμεινε κανείς, καμώνεσαι την ευγενική αλλά από μέσα είσαι ίδια, να χειριστείς θέλεις πάλι για να σου κάνω τα χατήρια.

Αντί για χατήρια, πάρε ένα λουκάνικο.
Ότι κάνω, ΑΝ το κάνω, θα είναι για εμένα και τα παιδιά μου.
Άντε μπράβο από δω χάμω.
ΑΝΤΕ ΜΠΡΑΒΟ, ΣΟΥΡΓΕΛΟ!

Ωμό Λουκάνικο: κατηγορία "Όλοι εσείς οι προωθητές εκεί έξω!"

Λοιπόν, έχω έναν λογαριασμό στο φέσημπουκ όπου περνάω την ώρα μου κυρίως παίζοντας παιχνίδια με φούσκες ή διαβάζοντας γελοιογραφίες. Που-και-που, θα δώ κάποια ενδιαφέρουσα είδηση, ή ίσως θα ανταλλάξω καμμία κουβέντα στο τσατ με τα αδέρφια μου που είναι ξενιτιμένα ή με καναν φίλο που δεν έχω καιρό να δω εκ του σύνεγγυς, λόγω φόρτου εργασίας. Κάπου και που, δέχομαι φιλίες από άτομα που γνωρίζω μεν, είναι ψιλο-αδιάφορα, δε, απλά και μόνο για να μη φανώ αγενής λέγοντας όχι.

Ένα από τα άτομα αυτά, τα οποία δέχτηκα απλά για να μην πω όχι, γιατί είμαστε όλοι πρεβεζιάνοι και τέλος πάντων δεν κοστίζει και τίποτα να πείς μία καλημέρα, είναι ο Κλασομπανιέρας.

Δέχτηκα το αίτημα φιλίας του πριν από ενάμισι χρόνο και μετά τον ξέχασα. Να φανταστείς, όταν έκανα εκκαθάριση στο λογαριασμό (σβήσιμο αδρανών προφίλ που κάνω κάθε δυο-τρείς μήνες) το ξέχασα και εκεί. Ενάμιση χρόνο, ούτε ένα λάηκ δεν μου έκανε, ούτε για ξεκάρφωμα που λέμε στη αργκό... Μερικές φορές που έτυχε να βρεθούμε στο ίδιο κέντρο, ούτε καν με χαιρέτησε γιατί εκείνη την ώρα ήταν απασχολημενος με κάτι πιπίνια (γνωστός πιπιναδόρος) και σιγά μην δώσει σημασία σε ότι δεν σχετίζεται με λεφτά ή πιπίνια. Τέτοιος τύπος.

Τέλος πάντων, δε με ενοχλεί μιας και, ξέροντας τί τύπος είναι, ακόμα και αν μου μιλούσε μάλλον ενοχλητικό θα το έβρισκα παρά σαν μία ευχάριστη κοινωνική συγκυρία.

Το ζήτημα είναι πως ούτε αυτός μου μιλούσε, ούτε εγώ του μιλούσα.

Προχτές, μου στέλνει στο φβ αίτημα να πατήσω λάηκ σε μία σελίδα που είχε δημιουργήσει. Εκτός από το δικό μου λάηκ, μου ζήτησε να προωθήσω την σελίδα του και στους δικούς μου φίλους για να τον "βοηθήσω στο νέο του ξεκίνημα", το πουρό του σαιτάν παζάρ, νέο ξεκίνημα στα παρολίγον πενήντα, το ψώνιο.... Τέλος πάντων, δεν του τα είπα όλα αυτά. Απλά αγνόησα το αίτημα του.

Αυτός όμως, επέμεινε.
Δεύτερο μήνυμα, τρίτο μήνυμα, κι εγώ τίποτα.
Τόσο καιρό ούτε μία καλημέρα και τώρα ξαφνικά με θυμήθηκε 4 φορές μέσα σε δύο ημέρες, ο ηλίθιος που αντί για τροπους έχει ανεμοβλογιά. Στο τέταρτο μήνυμα, ε, απασφάλισα. Λες και είχα εγώ υποχρέωση να του κάνω δωρεάν πρόμο, του λαμόγιου. Καταρχάς, εκτός από την παντελή έλλειψη τακτ, του να ζητήσεις από κάποιον που ούτε να τον φτύσεις δε θες, να σου κάνει δωρεάν διαφήμιση, χωρίς να του αρέσει, ε είναι γαϊδουριά, όπως και αν το εξετάσεις.

Δεύτερον, η επιμονή του ήταν απολύτως κακόγουστη. Αν δεν θέλω να ακολουθήσω τη σελίδα σου, δεν θα την ακολουθήσω, βρε αδερφέ! Και αν δε μου αρέσει, τότε δεν την προτείνω στους φίλους μου, γιατί στους φίλους μου θα προτείνω κάτι που θεωρώ καλό και όχι κάτι που σαν αυτό υπάρχουν άλλα χίλια, κατά τη γνώμη μου την οποία δε θες να λάβεις υπόψιν, γιατί τόσο χεσμένη με έχεις εγωκεντρικέ αλαζόνα που θαρρείς ότι άλλη δουλειά δεν είχαμε παρά να στηρίζουμε τις "νέες σου προσπάθειες" χωρίς εσύ να στηρίξεις τίποτα.

Δεν είναι έτσι το πι αρ, αγόρι μου.
Αν θες να έχεις διευρυμένο κύκλο, τον καλλιεργείς όλο τον χρόνο, όχι να κοιτάς αφ΄υψηλού και μόλις έχεις δουλειά τότε να μας θυμηθείς. Ακόμα και ο τελευταίος μπακάλης ξέρει ότι αν δεν κεράσει και μία τσίχλα που-και-που τότε πελάτες γιόκ. Αυτά είναι στοιχειώδεις αρχές των δημοσίων σχέσεων, αλλά που.... στις στάνες δεν τα διδάσκουνε αυτά...

Τέλος πάντων, καταλήξαμε να χαλάσουμε την "φιλία" μας και έληξε το συμβάν.

Ο σύζυξ με ρώτησε γιατί ασχολούμαι.

Αυτό που είπα στο σύζυξ είναι το εξής: μπορεί να καταλήξαμε τσακωμένοι, αλλά λέγοντας αυτά τα πράγματα σε αυτόν τον άνθρωπο, τότε ίσως αυτός ο άνθρωπος μάθει πως να κάνει πιο σωστά την προώθησή του, χωρίς να γίνεται γάιδαρος. Αν απλά τον αγνοούσα, τότε αυτός θα νόμιζε ότι όλα τα κάνει καλά και τέλεια, πράγμα ψευδές, φυσικά. Του έδωσα, σα να λέμε, ένα πολύτιμο μάθημα. Αν το έμαθε δεν ξέρω, αλλά δε με νοιάζει κιόλας.

Ο λόγος όμως που έφτασα να τα λέω τόσο χύμα σε κάποιον που στην ουσία δεν έχω τίποτα να χωρίσω είναι πως δεν το ήθελα. ΑΥτός επέμεινε, ξανά και ξανά, αυτός ήταν που δεν δέχτηκε την άρνησή μου, αυτός ήταν που με το ζόρι ήθελε να μου επιβάλλει τη σελίδα του, αυτός ήταν που μόλις είδε πως δεν πάτησα λάηκ άρχισε να με πρήζει.

Άρα, επιβεβαιώνεται για άλλη μία φορά αυτό που είχε πεί ο μπράδερ: μερικοί άνθρωποι προκαλούν οι ίδιοι τον τρόπο με τον οποίο θα τους μιλήσεις.

Ο καλύτερος ΦΠΑ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΏΝ (ας έλθει να παραλάβει το βραβείο του)

Αφού μας απέδειξε ως αντιπολίτευση ο σαμαράς πως οι απολύσεις του δημοσίου τομέως είναι βλαβερές για την ψυχοσύνθεση, άρα και την αποδοτικότητα των δυ, (γιατί όπως και να το κάνουμε, όταν δεν ξέρεις τί σου ξημερώνει αύριο, πως να λειτουργήσεις ο άνθρωπος, όπως πολύ καλά ξέρουμε κι εμείς του ιδιωτικού τομέως...) μετά πέρασε στην αντεπίθεση, βλέποντας την κατακλυσμιαία οργή που έγινε τσουνάμι κι έπνιξε τις δημοσκοπήσεις: δεν ταΐζουμε άλλους άχρηστους!
 Είπε, λοιπόν, να περάσει στην αντεπίθεση. Απολύσεις θέλετε πουλάκια μου; Πάρε να'χεις! Δώσε πόνο! Και κοίτα να δείς τί θα κάνει το βδέλυγμα της κοινωνίας: επειδή φωνάξανε τα λαμόγια που τρέμουνε την αξιολόγηση, απολύει τους υπόλοιπους. Αντί να απολύσει καναδυό διευθυντάδες, από εκείνους που έπαιξαν στο χρηματιστήριο και έχασαν τις εισφορές, αντί να απολύσει έστω και έναν ΕΝΑΝ επίορκο, προβαίνει στις απολύσεις δασκάλων, νοσηλευτικού προσωπικού και εκπαιδευτών κάθε είδους, χωρίς αξιολόγηση: και οι επίορκοι εξακολουθούν να πληρώνονται!
Καλό;
Μπράβο, ρε Αντωνάκη.
Πάντα τέτοια.
Και εις άλλα με υγεία.
Και μάλιστα απέλυσε όλους στην ερτ, σε μία κίνηση πανικού λίγο πριν την αξιολόγηση της τρόικας, και τώρα έχει μείνει με την αναδιάρθρωσή της στο χέρι, που κανείς από τη συμμορία του δεν είναι άξιος να οργανώσει. Θέμα λίγων εικοσιτετράωρων, λέει. Και πες μου ρε αντωνάκη, εδώ τρία χρόνια δεν αξιολογήσατε κανέναν, σε λίγα 24ωρα, πως θα στήσεις ολόκληρον οργανισμό και μάλιστα επικοινωνιακό;
Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να το κάνεις αυτό σε λίγα 24ωρα: ο ελληνικός. Φτού σου, λεχρίτη....
Ακόμα καλύτερα, έτσι για να φτιάξουμε καλοκαιρινή διάθεση, περιμένοντας να πάρει τ'απάνω του ο σύριζα για να παραλάβει την σκυτάλη, ο αντωνάκης της χτεσινής φακής είπε να ρίξει μόνο τον φπα στην εστίαση και αυτό να το παρουσιάσει ως επιτυχία. Μάλιστα. Ναι. Δηλαδή να προστατεύεται ο τουριστικός που δουλεύει ένα τρίμηνο σκάρτο και όχι ο αγρότης ή ο μάστορας, ούτε ο βιοτέχνης ούτε κανένας άλλος που δουλεύει και παράγει όλον τον χρόνο ΚΑΙ ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΎΡΙΑΚΑ. Λογικό θα μου πείς, γιατί τώρα που οι τουρίστες κάθονται μέσα στα ωλ ινκούσιφ και δεν βγαίνουν έξω ούτε για τσίχλες, τώρα που η σαιζόν διαρκεί ενάμιση μήνα, τώρα που οι μισές τουριστικές επιχειρήσεις έχουν κλείσει και οι υπόλοιπες λειτουργούν στο ρελαντί μέχρι να κλείσουν, ναι, τώρα τώρα είναι  η σωστή στιγμή να επενδύσουμε στον τουρισμό. Μπράβο και πάλι μπράβο. Εύγε. Τα θερμά μου συγχαρητήρια. Κούντος!

Δεν ξέρω αν έχετε μάτια να δείτε τί γίνεται γύρω ας, αλλά τα 17 εκατομμύρια που λέγαμε, δεν ήρθαν, και τελικά έχουμε παγκάκι να καθίσουμε. Κάτι για τούρκους στην πάργα, κάτι για όσους δεν πάνε στην αίγυπτο λόγω ταραχών, τα θυμάστε; Ναι. Ούτε κι αυτό έγινε. Τα θερμά συγχαρητήριά μου στον υπουργό τουρισμού, τον πρώην, τον νυν και τον μέλλοντα για τις μπαρούφες που, με κάθε βεβαιότητα, θα μας πεί κι εκείνος.

Εν ολίγοις, εξακολουθούν οι κυβερνήσεις να πετάν ο ένας στον άλλον την καυτή πατάτα της εξυγείανσης, με τη διαφορά ότι ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ δεν κάθισε στο σκαμνί, ούτε για το βατοπέδι, ούτε για τη ζήμενσ ούτε για κανένα άλλο σκάνδαλο από αυτά που έσπειρε ο κωστάκης και θερίζει τώρα ο αντωνάκης. Από το πασόκ έχουμε τον τσοχατζό, τον παπακωνσταντίνου, ακόμα και για τον γαπ λένε μερικοί (και καλά κάνουν) αλλά νεοδημοκράτης ούτε ένας. Αυτοί και οι επίορκοι, ακλόνητοι στη θέση τους.
Τυχαίο;
Δεν το νομίζω.

Και επειδή, παρόλο που αν και θα έπρεπε να είναι αυτονόητο αλλά τελικά δεν είναι, το κράτος δεν πρόκειται ποτέ να δουλέψει καλά, και επειδή το μέλλον κάθε άλλο παρά σίγουρο είναι, φροντίστε τρία πράγματα: την υγεία σας (γιατί με πρόσχημα την κρίση, το πρώτο που συμβιβάζει ο κάθε επιχειρηματίας είναι το σαπούνι), την ασφάλειά σας (γιατί το δεύτερο που συμβιβάζει ο επιχειρηματίας με πρόσχημα την κρίση είναι οι προδιαγραφές και οι έλεγχοι ασφαλείας, για αυτό και αυξάνονται τα ατυχήματα κάθε είδους) και βγάλτε ότι λεφτά σας έχουν μείνει στις τράπεζες. Καλύτερα μασούρι στο βαζάκι του καφέ όπως βλέπαμε στα έργα, παρά να στα πάρει με τη μορφή φορολογίας ο φτωχο-τραπεζίτης και πάνε μετά να τα βρείς στις φοροπαραδείσιες νήσους.
Καλή τύχη εύχομαι σε όλους (πλην των κυβερνώντων κάθε αποχρώσεως).

Απονομή: Το Ωμό Λουκάνικο πάει στους......

Για αυτό δεν έπρεπε να δεχτείς εκείνη τη θέση στο δημόσιο, παρόλο που μόνος σου δεν μπορούσες να την κερδίσεις.
Για αυτό δεν έπρεπε να κλέψεις παρόλο που όλοι το έκαναν.
Για αυτό δεν έπρεπε να δώσεις γρηγορόσημο αλλά να καταγγείλεις εκείνον που το ζήτησε.
Για αυτό δεν έπρεπε να  παίρνεις φακελάκι και για αυτό δεν έπρεπε να δέχεσαι δωράκια για να κάνεις χάρες.
Για αυτό δεν έπρεπε να καταπατάς ή να χτίζεις αυθαίρετα, ούτε να κλείνεις τα ρέματα.
Για αυτό δεν έπρεπε να κάνεις απουσίες επί πληρωμή ούτε να παίρνεις άδειες "μαϊμού".
Για αυτό δεν έπρεπε να κάνεις τα στραβά μάτια για τον συνάδελφο που τα έκανε όλα αυτά.
Για αυτό δεν έπρεπε να ψηφίζεις μία ζωή το ίδιο, εκείνο που σου έταξε ή που σε ζαχάρωνε με γλύκες.
Για αυτό έπρεπε να διαβάζεις όχι μόνο την εφημερίδα του κόμματος αλλά και καναδυό άλλες, να δείς και την αντίθετη άποψη, αντί τώρα να λες δεν ήξερα, κατόπιν εορτής.
Γιατί κάνοντάς τα όλα αυτά τους έδωσες το εισιτήριο να κάνουν ό,τι έκαναν, γιατί αν δεν τα είχες δεχτεί εσύ όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να τα κάνουν μόνοι τους.
Και δεν εννοώ αυτά πυο κάνουν τώρα, αλλά αυτά που έκαναν έως τώρα με τα τωρινά αποτελέσματα.
Γιατί η αποδοχή είναι συνενοχή.
Γιατί τώρα έχεις δώσει λαβές για σχόλια.
Γιατί τώρα, με το δικό σου ιστορικό, το μόνο που δικαιούσαι είναι αναμόρφωση.
Γιατί τώρα όσο κι αν μείνεις στο δρόμο της διαμαρτυρίας, η διαμαρτυρία σου είναι, και τύποις, με σφραγίδα που ο ίδιος με τη δράση σου έβαλες, άδικη.
Για αυτό δεν έπρεπε να γίνεις μπάτσος.
Γιατί τώρα, ακόμα και ο μπάτσος είναι μόνος του.

Και το βραβείο του ωμού λουκάνικου πάει στην....(ντραμρολ)...Βόνταφον !!

Με τρείς ή τέσσερις κλήσεις των είκοσι δευτερολέπτων εκάστη (τύπου : πάρε γάλα, εντάξει, σχολάω στις εννιά) τελείωσε μία κάρτα αξίας δέκα ευρώ.
Είμαι σίγουρη ότι αν διαβάσω πολύ προσεκτικά τις οδηγίες ή τα ψιλά γράμματα ή το πίσω από κάτω μέρος της κάρτας κάπου θα λέει και τους όρους της χρέωσης, αλλά οι τρείς από τις 4 κλήσεις ήταν προς βόνταφον που υποτίθεται ότι είναι δωρεάν.
Και επειδή έκανα το πείραμα δυο-τρείς φορές με πανομοιότυπα αποτελέσματα, τουτέστιν στις τρείς κλήσεις η κάρτα τελείωσε, όχι μόνο θα πάρω τα μπογαλάκια μου και θα πάω σε άλλη παραλία, αλλά θα σε διασύρω και σε όλη την οικουμένη, γιατί για πολύ μακγας περνιέσαι και προφανώς δεν είσαι, γιατί αν αναγκάζεσαι να κλέβεις από τον κοσμάκη για να βγάλεις το μήνα τότε είσαι δύο μήνες πριν το λουκέτο.
 Λεχρίτη.