Άνοιξε το Τριώδιο

Είναι πολυ αστείο αυτό που συμβαίνει. Οι υποψήφιοι και τα κόμματα, αντιμέτωποι με κατακλυσμιαίες στατιστικές, έχουν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια. Είναι φανερό από τις μετρήσεις ότι κόμμα ενιαίο δεν μπορεί να υπάρξει μετά από όλα αυτά.

Επίσης, παρά τις ψευδείς ανακοινώσεις ότι ο "κόσμος θέλει συνεργασίες" εξακολουθεί το σκηνικό να είναι τόσο ρευστό που ακόμα και τα πιο βαμμένα κομματόσκυλα αποποιούνται την κομματική τους ταυτότητα για να παραστήσουν τους "ανεξάρτητους". Και λέω ψευδείς, διότι όταν λές κάτι όπως "44 τοις εκατό των πολιτών επιθυμούν συνεργασία" τότε είναι σα να λες ότι 56 τοις εκατό ΔΕΝ επιθυμούν συνεργασία, αλλά προσπαθώ να σε πείσω για να νομίζεις ότι έχεις βούληση.

Το καλό είναι ότι καταλαβαίνουν επιτέλους ότι το κόμμα δεν είναι πλέον δημοφιλής σχηματισμός, από την άλλη είναι κακό το γεγονός ότι τα κομματικά λαμόγια εξακολουθούν να ορίζουν τύχες, μην επιτρέποντας τους άξιους ανθρώπους να εκπροσωπηθούν.  Βγαίνουν στις οθόνες διαβάζοντας ατάκες που ξεπατίκωσαν από τα σάητ που ο λαός τους βρίζει, παίρνοντας την κραυγή του απελπισμένου και κάνοντάς την σύνθημα, οι καραγκιόζηδες.

Αλλά, επειδή αυτό είναι κάτι που πάντα έκαναν, οι άνθρωποι δεν τους πιστεύουν.

Για αυτό από τον πανικό τους αλλάζουν φορεσιές. Παριστάνουν τον αντιμνημονιακό, τον ανεξάρτητο, τον συμπονετικό, τον ρεαλιστή, κοκ. Επίσης, αλλάζουν φανέλες. Οι πράσινοι γίνονται γαλάζιοι, οι γαλάζιοι πορτοκαλί, κοκ.

Ακόμα χειρότερο, άρχισαν τα εκλογικά όργανα πολύ νωρίς. Μέχρι τις εκλογές θα έχουν καεί όλοι από την προθέρμανση, γιατί πόσο να φωνάξεις στα κανάλια χωρίς να κουράσεις; Πόσες ατάκες να σκεφτείς; Πόσα να υποσχεθείς;

Η αλήθεια είναι ότι ούτε κόμμα και, δυστυχώς,  ούτε πρόσωπο μπορεί να σταθεί όρθιο. Είναι τόσο φθαρμένοι από τις ίδιες τους τις λαμογιές, που κανένα κόλπο δεν γίνεται πιστευτό. Γιατί τα λεφτά που φάγανε είναι τα λεφτά των ανθρώπων που ψηφίζουνε.

Ποιός θα εμποδίσει τον αρμαγεδώνα που έρχεται ;

Σοκολατάκια χωρίς έρωτα

Από τη φύση αντλώντας πάντα τα παραδείγματά μας αλλά και την έμπνευσή μας, βλέπουμε ότι δε σπαταλάει τίποτα : το κάθε τι έχει το λόγο του που υπάρχει, το κάθε τι εξυπηρετεί το σκοπό του, ενίοτε δε δύο σκοπούς ή και παραπάνω, όπως τα φτερά της πεταλούδας που εκτός από εξαιρετική αισθητική, δίνουν στο πλάσμα κίνηση, καμουφλάζ και απορρόφηση ενέργειας από τον ήλιο. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, τα φτερά αποτελούν και όργανο επικοινωνίας, λόγω σινιάλων που γίνονται για το ζευγάρωμα.

Και η ομορφιά του από εκεί προέρχεται, δηλαδή από τη σύνθεση όλων αυτών τον χρήσεων και αυτό είναι που το έχει κάνει να αντέχει στο χρόνο, παρά την εύθραυστη φύση του. Γιατί ένα αντικείμενο που είναι όμορφο χωρίς να χρησιμεύει σε τίποτα κάποια στιγμή το βαριόμαστε και το πετάμε στα σκουπίδια, ή το χαρίζουμε ή το βάζουμε στο πατάρι.

Όπως τις γκόμενες ή τους γκόμενους, που τους διαλέγουμε με βάση τα φτιασίδια τους και μετά τους πετάμε στον κάδο των αχρήστων γιατί δεν αντέχουμε τις μαλακίες τους. Η μορφή, το σχήμα και η φόρμα έχουν αξία όταν αναβρύζουν από την ουσία εντός, όταν περιγράφουν το τί κρύβεται από κάτω, όπως ένα ρούχο περιγράφει το σώμα από κάτω.

Ένα όστρακο, τόσο περίτεχνα φτιαγμένο από τη φύση του, είναι ιδανικό σπίτι, μεταφορικό μέσο και μεταμφίεση, ευέλικτο, υδροδυναμικό και πρακτικό. Αν πάρεις όμως το καβουράκι από μέσα, τότε γίνεται άδειο κρανίο, τσόφλι που θρυμματίζεται από τα ρεύματα πάνω στις πέτρες.

Η ομορφιά είναι, φυσικά, απαραίτητη και για αυτό την έχουμε στα πιο αρχέγονα ένστικτά μας, αδυνατώντας να της αντισταθούμε. Η ομορφιά μας δείχνει τί είναι καλό για εμάς, όπως μία θάλασσα, ένα πορτοκαλοκόκκινο φρούτο ή μία υγιής γυναίκα. Η ομορφιά, εκτός από την πρακτική σημασία της έχει και την άλλη, εκείνη της έμπνευσης και της πνευματικότητας γιατί τίποτα δεν ανεβάζει πιο ψηλά την σκέψη μας από την πραγματική ομορφιά. Μας δίνει το κουράγιο να παλέψουμε, να βάλουμε τα δυνατά μας, ένα ακατανίκητο, απαστράπτον βραβείο σε έναν κόσμο όλο αντιξοότητες.

Και όντως, αξίζει τον κόπο αυτή η πραγματική ομορφιά γιατί αν την κατακτήσει κανείς έχει τα ωφέλη της πολυχρηστικότητάς της.

Μερικές φορές, όμως, η ομορφιά είναι δόλωμα. Δεν έχει μέσα τίποτα, είναι κούφια. Τότε την πετάμε πέρα, απογοητευμένοι, όπως τα διακοσμητικά δώρα κάτω από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα στα καταστήματα: τα σηκώνεις ξεγελασμένος από το λαμπερό περιτύλιγμα, αλλά είναι ελαφρό, χωρίς ουσία μέσα, οπότε το αφήνεις χωρίς να το ξαναγγίξεις. Το πραγματικό δώρο, θα το κουνήσεις για να καταλάβεις τί κρύβει. Θα σκίσεις το όμορφο περιτύλιγμα και θα κρατήσεις από αυτό την ουσία, δηλαδή αυτό που κρύβει μέσα.

Και αυτός είναι ο σκοπός της ομορφιάς: να αναλωθεί, να τελέσει τον σκοπό της. Το πορτοκαλοκόκκινο φρούτο να φαγωθεί, η γυναίκα να φουσκώσει από τις γέννες, το λουλούδι να γείρει υπό το βάρος της μέλισσας, το πλοίο να σκουριάσει από το αλάτι, ώστε μέσα από τη χρήση του να βγεί κάτι καινούριο. Αν δεν το χρησιμοποιήσεις, τότε δεν θα φθαρεί ώσπου να πεθάνει, γιατί όλα πεθαίνουν, αλλά από την άλλη όλη αυτή η ομορφιά θα είναι μάταιη, όπως τα μπιμπελό που ξεσκονίζουμε στο φοριαμό μέχρι να σπάσουν να τα πετάξουμε. Θα πεθάνει χωρίς να αφήσει τίποτα πίσω του, το φρούτο θα σαπίσει χωρίς να χορτάσει κανείς.

Έτσι και το γαμήσι δίχως έρωτα η σχέση δίχως αγάπη και η επικοινωνία χωρίς αυθορμητισμό.
Άχρηστο, χωρίς νόημα, σπατάλη ενέργειας και χαμένο στη λήθη, σα να μην έγινε ποτέ, φέρνει απογοήτευση σαν ψεύτικο δώρο, μας παίρνει ενέργεια και χρόνο χωρίς να ανεβάσει τη σκέψη μας.

Συγγνώμη για τα "γαλλικά" αλλά είμαι βαθειά σε σύγχυση, πράγμα καθόλου όμορφο, ομολογουμένως.

Το μανταλάκι

Περπατώντας είδα στο πεζοδρόμιο πεσμένο ένα μανταλάκι. Το άφησα και συνέχισα τον δρόμο μου, αλλά σκέφτηκα μετά ότι κακώς το έκανα. Αναρωτήθηκα το εξής απλό πράγμα: μπορώ εγώ να το φτιάξω; Η απάντηση είναι όχι, γιατί ούτε πλαστικό είμαι σε θέση να παράγω, ούτε έχω την τεχνογνωσία να το φτιάξω από ξύλο, ούτε μπορώ να κατασκευάσω το μεταλλικό ελατηριάκι που κάνει όλη τη δουλειά. Αφήνοντάς το στο πεζοδρόμιο, θα πατηθεί, θα σπάσει και θα καταλήξει ως σκουπίδι, οπουδήποτε. Αν το είχα μαζέψει, θα με βοηθούσε στο άπλωμα της μπουγάδας. Παρατηρώντας τη συχνότητα εύρεσης μανταλακίων στο δρόμο, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν θα ξαναχρειαστεί να ξανα-αγοράσω μανταλάκια, οπότε έκτοτε δεν τα αφήνω, αλλά τα μαζεύω και τα πλένω καλά-καλά. Πάνε δυο χρόνια τώρα.

Και θα μου πείς, πόσο τσίπης μπορεί να είναι κανείς, ώστε να υπολογίσει τα λίγα ευρώ που θα χρειαστεί για μία τόσο ασήμαντη αγορά;

Δεν είναι μόνο τα λεφτά. Είναι η ευκολία με την οποία έχουμε ως δεδομένα πράγματα για τα οποία άλλοι πεθαίνουν. Με τον ίδιο τρόπο, σκουπίδια είναι οι συσκευασίες ντισπένσερ για τα κρεμοσάπουνα, που ελάχιστα ξαναχρησιμοποιούνται, τα πλαστικά παιχνίδια που σπάνε τα παιδιά μας, τα ρούχα που δε μας χωράνε γιατί παχύναμε. Τα μπουκαλάκι του νερού στις παραλίες μας. Η ευκολία με την οποία πετάμε στα σκουπίδια κάτι που κατασκευάστηκε με απίστευτα ποσά ενέργειας, είναι απίστευτη.

Με ανησυχεί το γεγονός ότι ολοένα και πιο συχνά βλέπω να προωθείται η μεταποίηση σκουπιδιών, όπως η κατασκευή επίπλων από παλέτες, το DIY και oi χειροτεχνίες από σκουπίδια. Για να το προωθούν, θα πρέπει να είναι πολύ άσχημα τα πράγματα.

Αναλόγως, οι εκστρατείες υπέρ της χορτοφαγίας, για την εξοικονόμηση ενέργειας και όλα τα σχετικά παραπέμπουν σε περιορισμό κατανάλωσης των πάντων, ίσως με σκοπό την μικρότερη εξάρτηση από λαούς που περιφρονούμε ή ίσως γιατί απλά δεν βγαίνουν τα μαθηματικά: τόσο πολλά τόσοι πολλοί, δεν γίνεται.

Δεν ξέρω κατά πόσο αντέχει η πεπερασμένη Γη μας τέτοια ευημερία για όλους. Κατά τον πειρατή, όχι. Και δεν είναι ο μόνος. 

Την αρχική ανησυχία διαδέχθηκε η γνώση της ιστορίας: πολύ συχνά έχει συμβεί αυτό που φοβούνται οι ηγέτες να το κάνουν οι λαοί. Ένας ηγέτης δεν μπορεί, ας πούμε να πεί "πρέπει να περιορίσουμε τους πληθυσμούς" γιατί θα πέσουν όλοι να τον φάνε. Οι λαοί όμως, είναι βεβαιωμένο ότι μόλις φτάσουν σε ένα επίπεδο ευημερίας παύουν την παραγωγή αλλά και την αναπαραγωγή. Έχουν πλέον τα μέσα να ασχοληθούν με το πήδημα και την αοριστία της τέχνης δίχως τέλος. Από εργάτες οικογενειάρχες γίνονται μπαησέξουαλ μοναχικοί τραγουδιστές ή τεχνίτες υπολογιστών. Μόλις και μετά βίας κάνουν ένα ή δύο παιδιά ανά ζεύγος, κι αυτό μόνο μετά από πολυδάπανες εξωσωματικές, μιας και οι περισσότεροι πρώτα κάνουν την άχρηστη ζωούλα τους στα κλαμπάκια και μετά θένε να κάνουν οικογένεια στα 40. 

Υπό αυτό το πρίσμα, δεν χρειάζεται  να γίνει πόλεμος για να μειωθούν οι πληθυσμοί, ούτε να μας ψεκάσει κανείς. Μπορεί να αυξηθεί το βιοτικό επίπεδο του ασιάτη ή του αφρικανού χωρίς να μειωθεί του δυτικού: απλά περιμένουμε να φτάσει η καλοζωία το κατώφλι της μείωσης γεννητικότητας και τσούπ! Ευημερία για όλους! 

Τόσο απλά.

Ε, ψιτ! Αρβανιτόπουλε!

Τη μία λένε να κόψουν μία εβδομάδα από τα σχολεία (για να ενισχύσουν τους ξενοδόχους οι οποίοι υποτίθεται ότι έκαναν δουλειές με φούντες αλλά θέλουν και μία ξεπέτα για να βγάλουν το ρεύμα και το νερό) την άλλη λένε να κόψουν τις αργίες και να αρχίζει η χρονιά μία εβδομάδα ενωρίτερα, και άλλα φαιδρά.

      Και επειδή εκεί στη νέα δημοκρατία είναι όλοι αξιοκρατικά κομματόσκυλα, με ανάλογο κριτήριο και αίσθηση ευθύνης, είναι προφανές ότι έχουν χάσει το μπούσουλα και βαράνε ιδέες στα τυφλά, μήπως και τους κάτσει καμμία στις δημοσκοπήσεις. Πετάω μία ιδέα, μετά κάνω μία βόλτα στα διαδικτυακά μέσα, ψυχολογώ αντιδράσεις και μετά είτε που μαζεύω την κοτσάνα που αμόλησα είτε που προχωράω ως άλλος Ναπολέων στο βατερλώ των ψευδαισθήσεών μου.
       Και επειδή ο πανικός τους είναι ολοφάνερα καθολικός και η άγνοιά ους επίσης απύθμενη, θα κάνω πέρα στην οργή και θα δώσω τη λύση. Από εκεί και μετά, ας κάνουν ό,τι τους λέει η συνείδησή τους, κι ας κριθούν στις Ευρω-τοπικές εκλογές.

Ο περιορισμός των αργιών ή η έναρξη του σχολικού έτους μερικές ημέρες πριν από το σύνηθες, ενώ δεν είναι κακές ιδέες, η αλήθεια είναι πως δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα, διότι το πρόβλημα με την παιδεία δεν είναι οι αργίες αλλά το τί συμβαίνει μέσα στα στα ίδια τα σχολεία στη διάρκεια του έτους, δηλαδή στο μάθημα και στο πρόγραμμα, στους καθηγητές και στην ύλη. Τι είναι αυτόπου πρέπει να γίνει;
Πάμε λοιπόν.

1. Κατάρτιση καθηγητών. Δεν λέω δασκάλων γιατί είναι πολύ καλοί όσοι γνωρίζω και με όσους συνδιαλέγομαι καλά τα λένε. Η μπάλα χάνεται το γυμνάσιο και στο λύκειο, όπου πάνω στην εφηβεία πέφτουν τα παιδιά πάνω σε ένα σύστημα ανέτοιμο για έφηβους. Η κατάρτισή τους, λοιπόν, πρέπει να είναι πολύ πιο εξειδικευμένη από παιδαγωγικής απόψεως και είναι απολύτως απαραίτητο να έχουν αρκετή εμπειρία πριν μπούν σε μία αίθουσα με μαντράχαλα που θεωρούν μαγκιά την αυτο-καταστροφή και μάλιστα περιμένουν πως-και-τί να πάνε στο γυμνάσιο ειδικά για να ξεσαλώσουν, γιατί ξέρουν από φίλους ότι είναι ξέφραγο αμπέλι εκεί. Ειδίκευση, το λοιπόν, εξάσκηση και βάφτισμα του πυρός σε δοκιμαστικά μαθήματα πριν καν περάσουν έξω από λύκειο ή γυμνάσιο οι καθηγητές και όλα αυτά εκτός από την ενημέρωση στον τομέα τους, μαθηματικά, γλώσσα, κοκ που πρέπει να είναι απολύτως αψεγάδιαστη πριν επιχειρήσει ο μέσος αναιδής πιτσιρικάς με ζελέ στο μαλλί να τον αμφισβητήσει. Χρειαζόμαστε καθηγητές με  (παιδαγωγικά) αρχίδια.
2. Ύλη. Η ύλη δεν είναι κακή. Αντιθέτως οι γνώσεις που περιέχονται στα βιβλία γυμνασίου και λυκείου είναι σε ποσότητα και ποιότητα παραπάνω από όσα ξέρει ο μέσος ενήλικος. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Που χάνεται όλη αυτή η γνώση; Γιατί ο μέσος απόφοιτος είναι αδαής, παρόλο που έχει διδαχθεί όλα αυτά τα πράγματα όχι μία, αλλά δύο φορές, μία στο γυμνάσιο/λύκειο και άλλη μία στο φροντιστήριο; Άρα, κάτι πάει στραβά. Εκτός από το πως διδάσκει ο κάθε καθηγητής όπως είπαμε στο πρώτο σημείο, η ίδια η ύλη πρέπει να μοιράζεται σε πιο διαχειρίσιμα κομμάτια όσο αυξάνει η πολυπλοκότητα (άρα και η σημασία της) για να έχει το χρόνο ο μαθητής να την εμπεδώσει, να την χωνέψει, να την επαναλάβει και τελικά να την κάνει κτήμα του. Αυτό είναι που κάνουν τα φροντιστήρια, αλλά όχι τα σχολεία και για αυτό όλοι αμφισβητούν τους δασκάλους και τους καθηγητές αλλά κανείς δεν αμφισβήτησε τους φροντιστές, ποτέ. Και για αυτό σας κλέβουν τη δουλειά, κύριοι καθηγητές του δημοσίου και για αυτό σας απαξιώνουν, όπως λέτε κι εσείς με πίκρα.
3.  Το πρόγραμμα μαθημάτων. Εφόσον όλοι πρέπει να διδάσκουν το ίδιο, στο ίδιο χρονικό διάστημα, αλλά από την άλλη ούτε είναι όλα τα τμήματα ίδια , ούτε όλα τα παιδιά ίδια, είναι απαραίτητο να δίνεται μέσα από το ετήσιο πρόγραμμα η δυνατότητα και το χρονικό περιθώριο στον καθηγητή να καθυστερήσει όταν το τμήμα είναι αδύνατο ή να προσθέσει επιπλέον υλικό αν το τμήμα τραβάει, να κάνει δυο ασκήσεις παραπάνω αν τα παιδιά δυσκολεύονται ή να τους μάθει αυτό κάτι παραπάνω που μερικές φορές προσπερνάμε λόγω έλλειψης χρόνου, και μετά το κάνουν στα φροντιστήρια και μας βρίζουν κι από πάνω. Λέω "μας" αλλά εγώ δουλεύω σε φροντιστήριο και ακούω τα εξ αμάξης για "εσάς" και δεν ξέρω πως να σας δικαιολογήσω, παρόλο που ξέρω ότι μόνο κατά ένα μέρος ευθύνεστε για όλα αυτά.
4. Και όλα αυτά σημαίνουν ένα πράγμα: χρόνο. Είναι αυτό που κάνει την παιδεία ακριβή, γιατί χρειάζεται χρόνο για όλα αυτά που αναφέρθηκαν νωρίτερα. Ο Χρόνος εξοικονομείται όχι με την κατάργηση των αργιών που κακό δεν κάνουν, αλλά με άλλους τρόπους. Και εξηγώ:
   α) περιττά μαθήματα. οικιακή οικονομία, μουσική, και δεν ξέρω τί άλλο, γιατί γίνονται; Μόνο κατ'επιλογήν, γιατί ο χρόνος που καταλαμβάνουν στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα μπορεί να δοθεί σε ένα μαθηματικό ή έναν φιλόλογο για ενισχυτική διδασκαλία ή για να κάνουν τις εργασίες τους ή για πρακτική εξάσκηση στη χημεία και φυσική ή (για όσους δεν χρειάζονται κάτι τέτοιο) για τη σχολική ομάδα μπάσκετ ή για μία άλλη δραστηριότητα όπως ένας σχολικός κήπος, ένα σχολικό συγκρότημα ή μία σχολική παράσταση, κοκ που υπό το παρόν καθεστώς πρέπει οι μαθητές να χάνουν μαθήματα για να συμμετέχουν.
   β) οι συνδικαλιστικές και οι οργανωτικές δραστηριότητες καθηγητών και δασκάλων πρέπει να γίνονται εκτός ωρών διδασκαλίας. Πράγματα όπως εκλογές σωματείων, συνελεύσεις και συμβούλια δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος να γίνονται μέσα στην εβδομάδα. Όπως ο οποιοσδήποτε ιδιώτης μερικές φορές θα θυσιάσει προσωπικό χρόνο για τα κοινά, έτσι και ο καθηγητής, θα θυσιάσει μερικές ημέρες το χρόνο για τις υποθέσεις που τον αφορούν.
   γ) εορτασμοί. Για κάθε αργία χάνεται μία επιπλέον ημέρα για τον σχολικό εορτασμό, πράγμα που σημαίνει ότι χάνεται μία εβδομάδα για να γιορτάσουμε το γεγονός ότι έχουμε  αργία την επομένη. Η αργία αποτελεί εορτασμό από μόνη της και οι εκδηλώσεις μπορούν να γίνονται το απόγευμα ή ανήμερα της τιμώμενης εορτής. Στο κάτω-κάτω, μία με μιάμιση ώρα διαρκούν και είναι πολύ λίγοι αυτοί που τις παρακολουθούν. Οι υπόλοιποι μένουν σπίτια τους και κοιμούνται, χώρια που οι περισσότεροι γονείς αδυνατούν να τις παρακολουθήσουν λόγω εργασίας.
   
   
   Να λοιπόν, που λίγο από δω, λίγο από κεί μαζέψαμε δυο-τρείς εβδομάδες, χωρίς να πειράξουμε διακοπές και αργίες.
5. Πιστοποίηση πρόσθετων μαθημάτων. Για αυτό θα χρειαστούν καθηγητές με αρχίδια που λέγαμε και στο 1. Και εξηγώ. Αν εγώ πήγαινα σε οποιοδήποτε δάσκαλο πληροφορικής για 9 χρόνια, τότε στο τέλος αυτών των εννέα χρόνων αν δεν είχα ένα πτυχίο θα με λέγαν ηλίθια, σωστά; Γιατί λοιπόν οι μαθητές να κάνουν αγγλικά ή πληροφορική με τέτοιο κόστος, αν στο τέλος το απολυτήριό τους δεν αξίζει τίποτα στην αγορά εργασίας; Εγώ, προσωπικά εγώ, αυτοπροσώπως, μέσα σε εννέα χρόνια δίνω στο παιδί προφίσιενσυ , να έχει σαν εργαλείο στην ζωή του, ενώ ο βαθμός του λυκείου στις γλώσσες ή στην πληροφορική δεν τον βοηθά σε τίποτα ενώ συχνά δεν έχει καν γνωστικό αντίκρυσμα, δηλαδή τα παιδιά δεν ξέρουν αγγλικά μετά από τόσες ώρες στο θρανία και μετά από τόσα έξοδα για τον κρατικό μηχανισμό εκπαίδευσης. Κακή επένδυση, κύριε κράτος. Με τόσους καθηγητές και τόσες ώρες, ένα λόουερ μπορούν δεν είναι εξωπραγματικό να το παίρνουν. Φυσικά για να γίνει αυτό, πρέπει να ξανα-κοιτάξουμε τα σημεία 1, 2 και 3 αναθεωρώντας τα πάντα εκ βάθρων και συθέμελα. Ή, αν αυτό δε γίνεται, να αποδεχτούμε το γεγονός ότι οι ξένες γλώσσες και η πληροφορική είναι εκτός των δυνατοτήτων μας και να απελευθερώσουμε ώρες και μισθούς για τα βασικά μαθήματα. 
6. μέγεθος τάξεων. δόξα τω θεώ, έχουμε και την υπογεννητικότητα, οπότε μπορούμε να απασχολήσουμε όλους τους καθηγητές με μικρότερο αριθμό μαθητών ανά αίθουσα. Ειδικά στα γυμνάσια και λύκεια οι μεγάλες τάξεις είναι απαγορευτικές γιατί οι έφηβοι απαιτούν εντατική παρακολούθηση καθημερινά. Οι καθηγητές απλά δεν μπορούν να βγάλουν όλη αυτή την ύλη, μέσα σε τόσο μικρό διάστημα και σε τόσο μεγάλα τμήματα. Για μπες εσύ σε ένα δωμάτιο με 25 "έξυπνους" με όρεξη για αμφισβήτηση μαντράχαλους και πες μου αν μπορείς να τους πείς, όχι να μάθουν το οτιδήποτε, αλλά απλά να ανοίξουν το βιβλίο. Με παραπάνω από 15 μοντέρνους, ξερόλες διαδικτυωμένους έφηβους ανά τμήμα, είναι απλά μάταιο ακόμα και να περάσεις έξω από την αίθουσα. Στο φροντιστήριο ό,τι κάνουν.
7. προστασία των καθηγητών. Υπό το παρόν καθεστώς ο καθηγητής είναι έρμαιος των διαθέσεων των πολιτικών, των γονέων και του κατινίστικου συνδικαλισμού. Φέρουν ευθύνη, όπως όταν ωθούν τα παιδιά να κάνουν κατάληψη για να μη χάσουν οι ίδιοι ημερομίσθια απεργώντας ή όταν ψαρεύουν πελάτες για ιδιαίτερα ή όταν ευνοούν παιδιά δημόσιων προσώπων αδικώντας άλλους ή όταν αδιαφορούν για τα πάντα εκτός από το μισθό τους, αλλά αυτό συχνά είναι αποτέλεσμα της αδικίας του συστήματος γενικά. Ένας καθηγητής είναι εκτεθειμένος όταν βρίσκεται σε μία δύσκολη κατάσταση αλλά το σύστημα είτε που δεν έχει προβλέψει για αυτό ή κυριολεκτικά τον τιμωρεί όταν αυτοσχεδιάζει για να την αντιμετωπίσει όπως, ας πούμε, αν έχει μαθητές με ειδικές ανάγκες ή κτιριακές ελλείψεις ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Στην ουσία, το παρόν σύστημα απαγορεύει στον καθηγητή να νοιαστεί. Για να έχει ο καθηγητής τη σιγουριά να μπεί στην αίθουσα με τα θηρία, όπως πολλές φορές χαρακτηρίζουν τους μαθητές, πρέπει να έχει από πίσω του την σιγουριά και την πίστη ότι το σύστημα τον στηρίζει και είναι σωστό. Υπό τις παρούσες συνθήκες, καθηγητές και μαθητές νιώθουν όλοι μόνοι και τότε ο καθένας κοιτάει το τομάρι του, με τις γνωστές σε όλους συνέπειες. Καταλήγουμε, λοιπόν, στην απλή αλήθεια ότι αν τακτοποιηθούν τα 1, 2, 3 , 4 , 5 και 6 έχουμε σαν αποτέλεσμα το 7, δηλαδή καλούς καθηγητές που να κάνουν καλό μάθημα, αντί για αποδιοπομπαίους τράγους της μεταπολιτευτικής ψηφοθηρίας.

Έτσι εξηγείται

Είχα πριν από κάποιο διάστημα μία αντιπαράθεση με μία τυχαία στο φέησμπουκ δια ασήμαντον αφορμή. Συγκεκριμένα, είχα ανεβάσει μία από τις φαρμακερές μου αναρτήσεις και ενώ την "κοπέλα" δεν την εγνώριζα, αυτή το πήρε προσωπικά και απάντησε λες και την κατηγορούσα προσωπικά για κάτι. Είναι, τώρα, προφανές, ότι η κοπέλα αυτή είχε από μόνη της τη μύγα και δικαιολογημένα μυγιάστηκε, γιατί όταν συζητάμε όλοι μαζί γενικώς και αορίστως και κάποιος θίγεται, τότε προφανώς έχει λόγο να θιχτεί. Η "απολογία" της ήταν κάτι σε στυλ "Κι εγώ πηδιέμαι και βάφω τα μαλλιά μου,

αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είμαι ζώον" το οποίο βρήκα εξαιρετικά αστείο, αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα τώρα.

Την "κοπέλα" αυτή, την είχα μπλοκάρει πολύ πριν τον καυγά και ενημερώθηκα για την αστεία της αντίδραση από μαρτυρίες άλλων. Την ξεμπλόκαρα για να δω τί γίνεται και, μέσα στην γενικότερη παρεξήγηση, η "κοπέλα" με ρώτησε γιατί την είχα μπλοκάρει, κάτι που δεν μπόρεσα να απαντήσω.

Ο πραγματικός λόγος που την είχα μπλοκάρει είναι ο εξής: αυτή κάθε μέρα ανεβάζει τρείς χιλιάδες  φωτογραφίες (επαγγελματικές, παρακαλώ) στις οποίες φαίνεται το πόσο θεογκόμενα είναι, σε τί ωραία στέκια κυκλοφορεί και πόσο τρελλά ερωτευμένη είναι με τον σύντροφό της. Και δώσ'του τα γλωσσόφιλα σε πρώτο πλάνο, και να τα duckface, και πάρε πόζες ναζιάρικες με τρία χέρια μέηκ απ, και ξαναπάρε τούρλωμα του πισινού, δήθεν αθώα παρότι "ερωτευμένη" με τον συντροφό της, κοκ. Και δεν σταματάει ποτέ. Το κακό είναι ότι έχουμε κοινό φίλο έναν ντόπιο φωτογράφο, αυτόν που έχει αναλάβει την εργολαβία της προώθησης του προϊόντος "ερωτισμός άκρατος με σοβάδες" με αποτέλεσμα οι φωτογραφίες που αναρτά αυτός να είναι κατά το 90% αυτηνής που σαλιαρίζει δημοσίως και μάλιστα είναι και περήφανη που δεν ξέρει τη διαφορά ανάμεσα στην κρεβατοκάμαρα και την κεντρική Αγορά της πόλης μας.

Τώρα, προσωπικά δεν έχω τίποτα με τις "κοπέλες" που το κάνουν αυτό. Δικαίωμά τους να κάνουν ό,τι θέλουν και να ζήσουν τη ζωή τους με όποιον τρόπο τους αρέσει. Εγώ όμως βαριέμαι τις επαναλήψεις. Στην πρώτη φωτό, θα πω "α, τί ωραία που περνάνε, μακάρι να ήμουν κι εγώ εκεί". Τη δεύτερη φορά θα πω "α, την αγαπάει, μωρε΄, κοίτα, γούτσου-γούτσου". Μετά τα πρώτα 50 duckface και μετά τις εκατό πρώτες πανοραμικές του ίδιου πισινού, ε, όσο να'ναι, βαριέσαι ο άνθρωπος. Από ένα σημείο και μετά, λες, "εντάξει, χαριεντίστηκες μία, χαριεντίστηκες δύο, χαριεντίστηκες τρείς, τίποτα άλλο δεν έχεις να μας πείς;" Και την μπλόκαρα, αν μη τι άλλο γιατί χαριεντιζόταν με τον ίδιο μονότονο τρόπο χωρίς κανένα επιμορφωτικό ή ψυχαγωγικό ώφελος για τους παρατηρητές.

Φυσικά, όταν με ρώτησε γιατί την είχα μπλοκάρει χωρίς να την γνωρίζω, δεν απάντησα γιατί δεν ήξερα πως να να το πράξω με ειλικρίνεια χωρίς να αρχίσει δεύτερος γύρος διενέξεων, κάτι που βαριόμουν αφάνταστα, μιας και ήμουν 100% σίγουρη ότι πάλι θα νόμιζε ότι έχω πρόβλημα με το ποιά είναι,τη στιγμή που εγώ απλά βαριέμαι την επανάληψη. Προτίμησα, τελικώς, να της ρίξω μία χοντράδα, ώστε να θυμώσει και να μη μου ξαναμιλήσει, πράγμα το οποίο και έπραξε, η προβλέψιμη.

Εκεί που απορώ με τον εαυτό μου είναι γιατί νευριάζω με τα duckface και τους δημόσιους
χαριεντισμούς των διαφόρων γκομενοειδών στο διαδίκτυο. Μετά από αρκετό ψάξιμο εσωτερικό, είδα ότι ο λόγος που αποστρέφομαι τέτοιου είδους εκδηλώσεις αυτο-προώθησης δεν είναι ούτε ότι εγώ είμαι πιο σεμνή (που δεν είμαι) ούτε επειδή είναι άσχημες (γιατί πολλές από αυτές δεν είναι) ούτε επειδή πολλές από αυτές είναι ομορφότερες από εμένα (γιατί νευριάζω το ίδιο και με τις άσχημες).

Τελικά, ο λόγος που δεν μπορώ να ανεχτώ τέτοια φαινόμενα είναι απλός: είμαι γυναίκα. Ξέρω όλα τα κόλπα και ξέρω ότι είναι κόλπα. Ξέρω την ύπουλη τακτική τους και το υποσυνείδητο μάρκετινγκ, ξέρω ακριβώς ποιό ψεγάδι βρίσκεται κάτω από κάθε χιλιοστό του μεηκαπ και ακριβώς ποιά ανασφάλεια ξεχειλίζει μέσα από τα σουφρωμένα σαν κωλοτρυπίδα χείλη. Και , όντας η ίδια γυναίκα. που σημαίνει ότι πάσχω από τις ίδιες ακριβώς παθήσεις, δεν τις ανέχομαι άλλο. Δεν θέλω άλλο τακτική, ούτε άλλη προώθηση ανασφαλειών, ούτε άλλη υποκρισία ότι δήθεν είμαι κουλ ούτε άλλα υποκατάστατα αποδοχής, ούτε άλλο τίποτα που να μου θυμίζει όλα αυτά.

Τα κόλπα των (ελκυστικών) αντρών, από την άλλη,  δε με πειράζει ούτε αν είναι "στημένα" ούτε αν είναι υπερβολικά, ούτε αν είναι κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Αν είναι ωραίο το μανάρι, θα πω να ένα ωραίο μανάρι χωρίς να το ψάξω παραπέρα.
 Πέρας.

Πως να τα κάνετε Σαλάτα (κυριολεκτικά όμως)

Είναι της μοδός τώρα να γλυκαίνουν τα φαγητά και για αυτό το λόγο βάζουν μέσα φρούτα ή ακόμα και ζάχαρη, πράγμα που βρίσκω υπερβολικό γιατί καταλήγεις να τρως μαρμελάδα βοδινό ή χοιρινό, στην ουσία, τίς περισσότερες φορές.

Από την άλλη, μία ιδέα γλυκύτητας είναι ευχάριστη και μου αρέσει, οπότε σκέφτηκα ότι αυτή την ιδέα γλυκάδας τη βρίσκεις και σε άλλες πηγές. Όχι στο μπαλσάμικο, που πολλές φορές, αν δεν προσέξεις περιέχει ζάχαρη, ούτε στους ξηρούς καρπούς που κάνουν το κρέας μαρμελάδα, όπως προανέφερα. Το κρεμμυδάκι του θεού, το πράσσο και άλλα λαχανικά, γλυκαίνουν από μόνα τους όταν ψήνονται, οπότε αυτό και έπραξα, τουτέστιν έψησα όλα αυτά τα πράγματα και τα έβαλα στα φαγητά μου, δίνοντας εκτός από γλυκύτητα, γεύση και θρεπτικά συστατικά, ίνες και υφή.

Αλλά η υπέρβαση έγινε με την σαλάτα.

Πήρα μία πιπεριά φλωρίνης και την ψιλόκοψα σε τετραγωνάκια.
Την άπλωσα σε ένα ταψάκι μικρό με λίγο καλό λάδι και αλατοπίπερο.
Την έψησα στους 280 για μερικά λεπτά ίσα που να γυαλίσει και να μαλακώσει.
Την έβαλα μέσα στην πατατοσαλάτα, που είχα ετοιμάσει κατά την κανονική της συνταγή.
Και έγινε το έλα να δείς.
Η πιπεριά αυτή, που λές, έβγαλε τη διακριτική της γλυκάδα, ένα υπέροχο άρωμα και ένα ροδαλό χρώμα που έκανε τη σαλάτα να φαίνεται πολύ ορεκτική. Μέσα σε τρία λεπτά την είχαν αδειάσει τη σαλατιέρα οι καλεσμένοι μου!

Για να μην αναφέρω τί έγινε όταν την έβαλα (την πιπεριά) στο λάχανο και στο μαρούλι....

Καλή όρεξη, μεσημεριάτικα....

Γριά Παστίτσαινα

Για άλλη μία φορά η Ελληνική Εκκλησία σε συνεργασία με την Ελληνική Κυβέρνηση έκαναν το θαύμα της. Το χιούμορ τιμωρήθηκε. Οι παράνομες ανταλλαγές ολόκληρων λιμνών στο Βατοπέδι, όχι.

Και σκέφτομαι, γαμώ την τύχη μου, διαβάζοντάς σε, αθεόφοβε, πόσο αλλιώς θα ήταν όλα αν είχαν διαβάσει οι "πιστοί" του παΐσιου από μόνοι τους τη βίβλο. Γιατί αν το είχαν κάνει θα ήξεραν ότι όλα αυτά που κάνουν αποτελούν εισιτήριο για την κόλαση, πάντα κατά τας γραφάς, ότι όλες αυτές οι δεισιδαιμονίες τους κατατάσσουν στην κατηγορία των φαρισαίων, πάντα κατά τας γραφάς.

Γιατί ενώ ο Σαμαράς τη δουλειά του κάνει, και μάλιστα καλά, γιατί ως δικτάτορας τα πάει περίφημα, ο κάθε άνθρωπος που αντί να ανοίξει μόνος του το βιβλίο περιμένει να του το πεί άλλος είναι άξιος της μοίρας του.

Μπορούμε όλοι να είμαστε σοφοί;

Όχι βέβαια.

Μπορούμε όμως όλοι να ψάχνουμε, να αναρωτιόμαστε, να προσπαθούμε και να παίρνουμε την ευθύνη των πράξεών μας αντί να ψάχνουμε παΐσιους και παστίτσιους να μας πουν κλάψε ή γέλασε.

Αλλά πάντα η ζωή έχει έναν τρόπο να τα φέρνει έτσι ώστε να μας δίνει τελικά το μάθημα, όσο και αν το αποφεύγουμε.

Πάει ο παΐσιος, πάει και ο παστίτσιος.

Τώρα τι θα κάνετε μόνοι σας "πιστοί" του ματιού και της χαρτορίχτρας; Τι θα κάνετε μόνοι σας επαναστάτες της ατάκας και του χαβαλέ με φώτοσοπ;

Ποιόν να πιστέψετε τώρα, αμφότεροι;

Σε ποιόν θα ρίξετε τώρα την ευθύνη της σαχλαμάρας σας;

Τώρα είναι που θα φανεί το ποιόν του καθενός.

Γιατί είναι πάντα επιλογή μας, το αν διαβάσουμε μόνοι το βιβλίο ή αν θα ζητήσουμε από κάποιον να μας το δώσει μασημένο, χωνεμένο και στο τέλος του εντέρου πια χεσμένο.